در گفتوگو با آناتک بررسی شد
رباتهای تحویل کالا هنوز قواعد ساده پیادهرو را درست نمیفهمند
به گزارش خبرگزاری آنا؛ رباتهای تحویل معمولاً با مجموعهای از دوربینها، حسگرها، GPS و سامانههای تشخیص مانع حرکت میکنند و در بیشتر مواقع بدون کنترل مستقیم انسان، مسیر را طی میکنند. یک اپراتور از راه دور تنها زمانی وارد عمل میشود که ربات نتواند خودش مشکل را حل کند. چنین روشی روی یک پیادهروی خلوت و هموار نسبتاً ساده است، اما محیط واقعی شهر دائماً تغییر میکند و ممکن است چند متر جلوتر مسیر با چاله، داربست، میز یک رستوران، دوچرخه، کالسکه یا گروهی از عابران بسته شده باشد. همین موقعیتهای معمولی هستند که هنوز میتوانند ربات را متوقف کنند یا باعث شوند مسیری نامناسب را انتخاب کند.
پیادهرو همیشه شبیه نقشه ربات نیست
نرمافزار میتواند مسیر خیابانها و پیادهروها را از قبل بشناسد، اما نمیتواند تمام اتفاقهایی را که در طول روز رخ میدهند پیشبینی کند. حفاری ناگهانی، بسته شدن بخشی از مسیر، سطل زبالهای که جابهجا شده یا حتی تجمع چند نفر مقابل یک فروشگاه میتواند مسیری را که روی نقشه باز بوده غیرقابل عبور کند. ربات باید در چنین شرایطی تشخیص دهد که توقف کند، از مانع عبور کند یا مسیر دیگری پیدا کند و اشتباه در همین تصمیمهای ظاهراً ساده گاهی به برخورد با وسایل شهری منجر شده است. در شیکاگو طی چند روز دو ربات متعلق به شرکتهای Serve Robotics و Coco Robotics جداگانه با ایستگاههای اتوبوس برخورد کردند و شیشه آنها را شکستند. در هیچکدام از این دو حادثه کسی آسیب ندید، اما شرکتها مجبور شدند هزینه تعمیر را تقبل کنند و نحوه عملکرد رباتها را دوباره بررسی کنند.
مشکل وقتی جدیتر میشود که بهجای یک ایستگاه اتوبوس، انسانی در مسیر قرار داشته باشد. این دستگاهها قرار است در پیادهرو حق تقدم را به عابران بدهند، اما گزارشهایی وجود دارد که افراد مجبور شدهاند برای عبور ربات کنار بروند. چنین وضعیتی برای فردی که از ویلچر استفاده میکند، سالمندی که امکان تغییر سریع مسیر ندارد یا فرد نابینایی که نمیتواند بهآسانی مانع را تشخیص دهد، فقط یک مزاحمت کوچک نیست. در نیوجرسی نیز یک دوچرخهسوار پس از برخورد با یک ربات تحویل دچار شکستگی شانه و آسیب سر شد و علیه شرکت مربوطه شکایت کرد.
ربات باید راه را برای انسان باز کند
قوانین برخی ایالتهای آمریکا رباتهای تحویل را از نظر رفتوآمد تقریباً مانند عابر پیاده در نظر میگیرند، اما در همان قوانین تأکید شده که این دستگاهها نباید مزاحم عابران شوند و باید حق تقدم را به انسان بدهند. برای نمونه در کارولینای شمالی ربات موظف است در پیادهرو و گذرگاه عابر به انسان راه بدهد و نباید به شکل غیرمنطقی مسیر افراد یا خودروها را مسدود کند. قوانین نوادا و فلوریدا نیز چارچوبهای مشابهی دارند و برای فعالیت این دستگاهها محدودیت سرعت، امکان کنترل از راه دور و الزام به رعایت علائم عبور و مرور را تعیین کردهاند.
مشکل اینجاست که مقررات از شهری به شهر دیگر یکسان نیستند و فناوری سریعتر از قوانین گسترش پیدا کرده است. سانفرانسیسکو برای استفاده تجاری از رباتهای تحویل روی پیادهرو محدودیت شدیدی دارد و فعالیت آنها را بدون مجوز به آزمایشهای تحقیق و توسعه محدود کرده است، درحالیکه در برخی مناطق دیگر شرکتها آزادی بیشتری برای استقرار ناوگان خود دارند. چنین تفاوتی باعث شده مسئله فقط به توانایی فنی رباتها محدود نباشد و این پرسش هم مطرح شود که چه تعداد ربات میتوانند وارد یک پیادهرو شوند، چه کسی مسئول تصادف است و در صورت مسدود شدن مسیر عمومی چه نهادی باید دخالت کند.
تعداد رباتها قرار است چندین برابر شود
مشکلات فعلی مانع گسترش این صنعت نشدهاند. ترنسفورما اینسایتس برآورد میکند تعداد رباتها و وسایل خودران کوچک مورد استفاده برای تحویل شهری از حدود ۲۸ هزار دستگاه در سال ۲۰۲۵ به ۵۵۹ هزار دستگاه در سال ۲۰۳۵ برسد. این دستگاهها معمولاً برای رساندن غذا و بسته در مسافتهای کوتاه استفاده میشوند و برخلاف پیک انسانی به دستمزد ساعتی نیاز ندارند، به همین دلیل شرکتهای تحویل انگیزه زیادی برای افزایش استفاده از آنها دارند. با این حال، برد محدود، نیاز به شارژ و دشواری حرکت در بعضی محلهها باعث میشود دستکم با فناوری فعلی نتوانند جای تمام پیکهای انسانی را بگیرند.
رشد آنها میتواند شکل کار در شرکتهای تحویل غذا را نیز تغییر دهد. مسیر کوتاه میان رستوران و خانهای در همان محله یکی از کارهایی است که یک ربات کوچک بهراحتی میتواند برعهده بگیرد، درحالیکه سفارشهایی با فاصله بیشتر، مسیرهای بدون پیادهرو یا ساختمانهایی که تحویل در آنها پیچیدهتر است همچنان به انسان نیاز دارند؛ بنابراین در کوتاهمدت احتمالاً رباتها بیشتر بخشی از سفارشهای ساده و کوتاه را از پیکها میگیرند، نه اینکه کل فرایند تحویل را بدون نیروی انسانی انجام دهند.
دوربینهای رباتها نگرانی دیگری ایجاد کردهاند
ربات برای اینکه به عابر، خودرو یا مانع برخورد نکند باید محیط اطرافش را دائماً ببیند و به همین دلیل چند دوربین و حسگر روی بدنه آن نصب شده است. این تصاویر برای هدایت دستگاه و همچنین کمک اپراتور انسانی هنگام گیر کردن ربات استفاده میشوند، اما حضور تعداد زیادی دوربین متحرک در پیادهروها پرسشهایی درباره نوع اطلاعات ثبتشده، مدت نگهداری تصاویر و افرادی که به آنها دسترسی دارند ایجاد کرده است. با افزایش تعداد رباتها، مقررات مربوط به حریم خصوصی نیز احتمالاً در کنار مقررات ایمنی به بخش مهمتری از نحوه فعالیت آنها تبدیل خواهد شد.
رباتهای تحویل در نهایت با مسئلهای روبهرو هستند که بسیاری از سامانههای خودران با آن دستوپنجه نرم میکنند. حرکت در یک مسیر مشخص و قابل پیشبینی کار دشواری نیست، اما پیادهرو محیطی است که کودکان، حیوانات، دوچرخهها، ویلچرها، میز و صندلی، کارگاه ساختمانی و موانع موقت همگی میتوانند ظرف چند ثانیه شرایط آن را تغییر دهند. تعداد این دستگاهها در سالهای آینده احتمالاً افزایش خواهد یافت، اما موفقیت آنها فقط به بهتر شدن دوربین و هوش مصنوعی وابسته نیست و شهرها نیز باید مشخص کنند ربات در فضای مشترک با انسان دقیقاً چه حقوق و مسئولیتهایی دارد.
انتهای پیام/
