این روزها نام خیابان «کشوردوست» را بیش از گذشته می‌شنویم؛ معبری که ابتدای آن به خیابان جمهوری اسلامی گره می‌خورد و در انتها به حسینیه امام خمینی(ره) می‌رسد. خیابانی که روزگاری برای بسیاری از مردم این سرزمین، طنین خوش «دیدار» داشت؛ صفی مشتاق و بلند که آمدن‌شان از سر شوق زیارت رهبرشان بود. اما روایت این خیابان، از بامداد ۹ اسفند ۱۴۰۴ متفاوت شد. از همان لحظه‌ای که خبر بمباران محل استقرار امام محبوب انقلاب اسلامی توسط ارتش‌های متجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، چونان زلزله‌ای بر دل شهر نشست. از آن ساعت سیاه، جغرافیای خیابان کشوردوست دگرگون شد. آنچه در میان این دریای مرکب و دیوار بیش‌تر توجه را جلب می‌کند، جملات عذرخواهی و طلب حلالیت است. شهروندانی که برای قصور یا حرف‌های ناآگاهانه گذشته، اینک از رهبر شهیدشان بر دیوار خیابان نزدیک به محل شهادت ایشان طلب بخشش می‌کنند...

منزل شیخ رجبعلی خیاط که در اواخر دهه ۶۰ تبدیل به حسینیه شد، در دوران جنگ رمضان و حتی پس از آتش بس جنگ پذیرای حضور نوجوانانیست که با جمع آوری کمک‌های مردمی برای نیروهای امنیتی و مردان سخت این روزها به تهیه و پخت غذا میپردازند.