تجاوز زمینی اشغالگران به ریف قنیطره/ تداوم سناریوی اشغال‌گری رژیم صهیونیستی در جنوب سوریه

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از المیادین، گزارش‌های میدانی از مناطق مرزی سوریه و فلسطین اشغالی حاکی از آن است که ماشین جنگی رژیم صهیونیستی دور جدیدی از تحرکات نظامی را در استان قنیطره آغاز کرده است. بر اساس اطلاعات واصله، صبح امروز نیرو‌های متجاوز صهیونیست با استفاده از ستونی نظامی شامل ۳ دستگاه تانک، ۱۲ خودروی زرهی و بیش از ۱۰ نفربر، به منطقه «تل احمر» در اطراف روستای «عین النوریه» نفوذ کردند.

تحلیلگران نظامی معتقدند این تجاوز، بخشی از یک استراتژی کلان‌تر است که از زمان سقوط دولت بشار اسد در آذر ۱۴۰۳ آغاز شده است. رژیم صهیونیستی با استفاده از شرایط متزلزل امنیتی در سوریه، سیاست «تضعیف زیرساخت‌های دفاعی» را در دستور کار قرار داده و ضمن بمباران تأسیسات دفاعی سنگین و هدف قرار دادن هواپیما‌های جنگی ارتش سوریه، با هدف ایجاد مناطق حائل امن، اقدام به پیشروی زمینی در استان قنیطره کرده است.

در همین راستا، اشغالگران صهیونیست با پیشروی در ارتفاعات راهبردی جنوب سوریه، از جمله اشغال بخش‌هایی از ارتفاعات استراتژیک «جبل الشیخ»، عملاً قصد دارند موقعیت ژئوپلیتیک خود را در این مناطق تثبیت کنند. این تحرکات تنها به قنیطره محدود نشده و پیش‌تر نیز توپخانه‌های ارتش رژیم صهیونیستی با هدف ناامن‌سازی محیطی، زمین‌های کشاورزی اطراف شهرک «بیت جن» در ریف دمشق را زیر آتش گرفته بودند.

بر اساس داده‌های ارزیابی شده از وضعیت امنیتی جنوب سوریه، شدت و ماهیت تجاوزات رژیم صهیونیستی در مناطق مختلف به شرح زیر دسته‌بندی می‌شود:

استان قنیطره: به دلیل اهمیت راهبردی، بیشترین حجم پیشروی‌های زمینی و حضور نظامی اشغالگران در این منطقه ثبت شده است.

استان درعا: با ثبت ۳۲ مورد نقض حاکمیت، در رتبه دوم قرار دارد؛ تجاوزات در این استان به دلیل ترکیب حملات توپخانه‌ای، نفوذ یگان‌های زمینی و پرواز‌های فشرده جنگنده‌ها، ماهیت تهاجمی و خطرناک‌تری به خود گرفته است.

ریف دمشق و السویداء: تمرکز اصلی تجاوزات در این مناطق عمدتاً بر نقض حریم هوایی توسط هواگرد‌ها و پهپاد‌های شناسایی و تهاجمی متجاوز استوار است.

این تحرکات در حالی ادامه دارد که جامعه بین‌الملل در قبال نقض صریح تمامیت ارضی سوریه توسط رژیم صهیونیستی سکوت پیشه کرده است. کارشناسان هشدار می‌دهند که این پیشروی‌های آرام و تدریجی، در بلندمدت می‌تواند جغرافیای سیاسی جنوب سوریه را به گونه‌ای تغییر دهد که بازگشت به شرایط پیشین را برای دولت مرکزی دمشق دشوار سازد.