جنجال بر سر غیبت زنان در رقابت ونیز؛ مگی جیلنهال: «یک مشکل ساختاری وجود دارد»
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، جشنواره فیلم ونیز امسال نیز با حاشیهای آشنا درباره میزان حضور زنان فیلمساز در بخش مسابقه اصلی روبهرو شده است؛ جایی که تنها یک فیلم به کارگردانی یک زن در رقابت حضور دارد و همین موضوع در نشست خبری افتتاحیه جشنواره، مگی جیلنهال، رئیس هیئت داوران، را با پرسشهای مکرر درباره کمبود زنان پشت دوربین مواجه کرد.
جیلنهال در ابتدا با لحنی طنزآمیز گفت شاید ترکیب امسال جشنواره صرفاً نشاندهنده این باشد که کارگردانان مرد از زنان بهتر هستند، اما سپس با جدیت بیشتری به این موضوع پرداخت و تأکید کرد که زنان همچنان برای تأمین بودجه فیلم و دستیابی به حمایتهای لازم برای رسیدن به بالاترین سطوح صنعت سینما با دشواری بیشتری مواجه هستند.
رئیس هیئت داوران جشنواره ونیز در اینباره گفت: «یک مشکل ساختاری وجود دارد. آیا ممکن است چیزهایی که زنان، به دلیل تجربه متفاوتی که از زندگی در جهان داشتهاند، میخواهند درباره آنها فیلم بسازند، همیشه هنر والا تلقی نشود؟ چه کسی تصمیم میگیرد چه چیزی خوب است؟ چه کسی تعیین میکند چه چیزی ارزشمند است؟»
از نگاه جیلنهال، مسئله تنها به تعداد زنان حاضر در جشنواره محدود نمیشود، بلکه به سازوکارهایی بازمیگردد که تعیین میکنند چه ایدههایی ارزش سرمایهگذاری و چه آثاری شایسته حضور در مهمترین رویدادهای سینمایی هستند.
اما این دیدگاه با واکنش تند روی پرایس، مدیر پیشین آمازون استودیوز، مواجه شد. او در شبکه اجتماعی ایکس با زیر سؤال بردن ادعای جیلنهال نوشت: «چرا زنان باید با موانع ساختاری مواجه باشند، در حالی که تقریباً تمام شبکهها و استودیوها توسط زنان اداره میشوند؛ از نتفلیکس، پارامونت، دیزنی و یونیورسال گرفته تا آمازون؟ مدیران اجرایی رده میانی نیز عمدتاً زن هستند. هالیوود تا چه اندازه باید زنانه شود تا مگی جیلنهال احساس راحتی کند؟»
پرایس استدلال جیلنهال را «حرف متعارف» توصیف کرد و مدعی شد این توضیح «آشکارا نادرست» است. او در پایان نیز با لحنی تحریکآمیز، فیلم «عروس!» به کارگردانی جیلنهال را هدف قرار داد و نوشت: «شاید عروس آنقدرها هم خوب نبود.»
البته استدلال پرایس نیز بهتنهایی نمیتواند پاسخی قطعی به مسئله نابرابری جنسیتی در صنعت سینما باشد؛ چراکه افزایش حضور زنان در مدیریت شرکتهای سینمایی الزاماً به معنای از بین رفتن تمام سوگیریها و موانع در مسیر تولید و انتخاب فیلمها نیست.
با این حال، پرسش مطرحشده از سوی مدیر پیشین آمازون استودیوز قابل بحث است؛ اگر زنان در بخشهای مهم تصمیمگیری صنعت سینما حضور پررنگی دارند، باید مشخص کرد موانع ساختاری مورد اشاره دقیقاً در کدام مرحله از چرخه تولید و انتخاب آثار اعمال میشوند و چه شواهدی وجود دارد که این موانع را اثبات کند.
در نهایت، به نظر میرسد پاسخ به مسئله حضور زنان در جشنوارهها نمیتواند صرفاً به یک توضیح واحد محدود شود. گاهی فیلمی به دلیل کیفیت یا تناسب نداشتن با معیارهای یک جشنواره انتخاب نمیشود، گاهی نیز سازوکار انتخاب میتواند ناعادلانه باشد و البته همانطور که پرایس با صراحت و لحنی جنجالی مطرح کرده است، ممکن است یک فیلم صرفاً از نظر هنری نتوانسته باشد نظر انتخابکنندگان را جلب کند.
این اختلاف نظر در حالی به یکی از بحثهای قابل توجه جشنواره ونیز تبدیل شده که مسئله میزان حضور زنان فیلمساز در مهمترین جشنوارههای سینمایی جهان همچنان یکی از موضوعات بحثبرانگیز میان فیلمسازان، مدیران صنعت و منتقدان است.
انتهای پیام/
