وقتی یک کرم، معمای حافظه را عوض کرد

آیا ممکن است چیزی از یک تجربه، بدون مغز، در بدن باقی بماند و به موجود دیگری منتقل شود؟ این سؤال در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ با آزمایش‌های جنجالی روی پلاناریاها به یکی از بحث‌های عجیب علوم اعصاب تبدیل شد. جیمز مک‌کانل ادعا کرد کرم‌های آموزش‌دیده حتی پس از بازسازی می‌توانند رفتار آموخته‌شده را نشان دهند و بعدها حتی از امکان انتقال این اثر از طریق مواد زیستی سخن گفت. اما آزمایش‌های بعدی نتوانستند این نتایج را به شکل قابل‌اعتماد تکرار کنند و پرونده پلاناریاها به حاشیه رفت. با این حال، پژوهش‌های جدیدتر درباره موجوداتی مثل حلزون دریایی و C. elegans دوباره این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا تجربه می‌تواند ردپایی مولکولی در بدن ایجاد کند. شاید هنوز نتوانیم بگوییم «حافظه را می‌شود خورد»، اما این داستان یک سؤال بنیادی‌تر پیش روی ما می‌گذارد: تجربه دقیقاً در کدام لایه از بدن ثبت می‌شود؟

برای شنیدن اپیزودهای بیشتر، می‌توانید آناکست را در شنوتو، کست‌باکس و اسپاتیفای هم دنبال کنید