چرا راه رفتن با افزایش سن بسیار دشوارتر میشود
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینس دیلی» (Science Daily)؛ این مطالعه که با هدایت پژوهشگران دانشگاه فلیندرز و دانشگاه کانبرا انجام شد، نشان داد که افزایش سن با نوعی راهبرد راه رفتن «ایمنی در اولویت» مرتبط است. این رویکرد به جای سرعت و بهرهوری انرژی، بر حفظ ثبات تأکید دارد و میتواند توضیح دهد که چرا افراد مسن ممکن است سریعتر خسته شوند و همچنین با خطر بیشتری برای زمین خوردن مواجه باشند.
پژوهشگران دادههای حرکتی ۱۰۷ فرد سالم ۲۶ تا ۸۶ ساله را بررسی کردند. آنها تفاوتهای کوچک، اما معناداری را مرتبط با سن در نحوه مدیریت هر گام توسط مچ پا و عضلات اطراف آن یافتند.
مچ پا با افزایش سن چگونه تغییر میکند؟
دکتر کودی لیندسی، نویسنده اصلی مقاله و متخصص فناوری ورزش و فعالیت بدنی، میگوید مچ پا هم برای حفظ تعادل ضروری است و هم به حرکت دادن بدن به سمت جلو کمک میکند.
دکتر لیندسی از مؤسسه «آیندههای مراقبتی فلیندرز» میگوید: «با افزایش سن، بدن شروع میکند به ترجیح ثبات بر کارایی».
او میافزاید: «این وضعیت به حفظ تعادل و قائم ماندن ما کمک میکند، اما در عین حال راه رفتن را به فعالیتی پرزحمتتر تبدیل میکند».
پژوهشگران دریافتند که در افراد مسنتر، عضلات مخالف یکدیگر در اطراف مچ پا بیشتر احتمال دارد که بهطور همزمان فعال شوند. این الگو «همانقباضی» نامیده میشود. همانقباضی باعث سفتتر شدن مفصل مچ پا میشود و میتواند هنگام تماس پا با زمین، به حفظ ثبات آن کمک کند.
با این حال، دکتر لیندسی میگوید این سازوکار هزینهای نیز دارد.
او میگوید: «سفتتر شدن مفصل، راه رفتن را ایمنتر میکند، اما در عین حال به این معناست که عضلات سختتر کار میکنند، بدون اینکه به همان اندازه حرکت رو به جلو ایجاد کنند».
شرکتکنندگان مسنتر همچنین با هر گام نیروی کمتری برای راندن بدن به جلو ایجاد کردند. در نتیجه، گامهای آنها کوتاهتر و سرعت راه رفتنشان کمتر بود.
راهبرد «ایمنی در اولویت» هنگام راه رفتن
دانشیار مارتن ایمینک، یکی از نویسندگان مطالعه، میگوید این یافتهها از تغییری گستردهتر در نحوه مدیریت حرکت توسط بدن با افزایش سن حکایت دارد.
دانشیار ایمینک، مدیر برنامه پژوهشی «زندگیهای فعال» در مؤسسه آیندههای مراقبتی دانشگاه فلیندرز، میگوید: «دستگاه عصبی رویکردی مبتنی بر اولویت دادن به ایمنی اتخاذ میکند و با ترجیح دادن ثبات بر عملکرد، تغییرات مرتبط با افزایش سن را جبران میکند».
او میافزاید: «این تغییرات همچنین میتوانند خستگی را افزایش دهد و راه رفتن در مسافتهای طولانیتر را دشوارتر کند. همچنین توانایی فرد برای بازیابی تعادل پس از گیر کردن پا یا لیز خوردن کاهش مییابد؛ موضوعی که میتواند یکی از عوامل مهم زمین خوردن در افراد مسن باشد».
او در ادامه میگوید: «حتی تغییرات تدریجی نیز میتوانند بر اعتمادبهنفس و استقلال فرد تأثیر بگذارند و افراد ممکن است متوجه شوند که سریعتر خسته میشوند یا ثبات کمتری دارند، بهویژه هنگام راه رفتن روی سطوح ناهموار».
ورزش ممکن است به حفظ توانایی حرکتی کمک کند
یافتهها همچنین راههای احتمالی برای کمک به افراد برای حفظ توانایی حرکتی با افزایش سن را نشان میدهد.
پژوهشگران میگویند برنامههای ورزشی نباید فقط بر افزایش قدرت تمرکز داشته باشند، بلکه باید بر تعادل و هماهنگی نیز تأکید کنند و در عین حال به نحوه همکاری عضلات مختلف با یکدیگر در هر گام توجه داشته باشند.
دکتر لیندسی از دانشکده سلامت و توانمندسازی دانشگاه فلیندرز میگوید: «برای استرالیاییهای مسن، اقدامات ساده میتواند تفاوت ایجاد کند؛ از جمله فعالیت بدنی منظم، تمرینهای تعادلی مانند تایچی، تقویت عضلات قسمت پایین پا و فعالیتهایی که هماهنگی حرکتی را به چالش میکشند».
او میافزاید: «فعال ماندن یکی از مهمترین کارهایی است که افراد میتوانند انجام دهند و تمرینهای کوچک و مستمر میتواند به شما کمک کند برای مدت طولانیتری اعتمادبهنفس، توانایی حرکتی و استقلال خود را حفظ کنید».
پژوهشگران امیدوارند این یافتهها بتواند به بهبود راهبردهای پیشگیری و توانبخشی با هدف کاهش زمینخوردن و حمایت از سالمندی سالم کمک کند.
انتهای پیام/
