از ۳ مدال هانگژو تا یک برنز ناگویا؛ قایقرانی ایران چه شد؟

به گزارش خبرگزاری آنا، تیم ملی قایقرانی ایران در بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶، با حضور ۹ نماینده در بخش آب‌های آرام به مصاف رقبای آسیایی خود رفت، اما حاصل این حضور تنها یک مدال برنز بود، نتیجه‌ای که با توجه به سابقه قایقرانی ایران در دوره‌های گذشته بازی‌های آسیایی، پرسش‌های جدی درباره عملکرد این رشته و میزان آمادگی ملی‌پوشان ایجاد کرده است.

در این دوره از رقابت‌ها، علی آقامیرزایی و پیمان قویدل در کایاک مردان، نبی رضایی در کانوی مردان، الناز شفیعیان، تانیا کارگرپور و کیانا کمال‌زاده در کایاک بانوان و هیوا افضلی، هدیه خیرآبادی و مائده شورگشتی در کانوی بانوان برای ایران به میدان رفتند.

در نهایت، تنها علی آقامیرزایی و پیمان قویدل بودند که در کایاک دونفره ۵۰۰ متر مردان موفق به کسب مدال برنز شدند تا سهم آب‌های آرام ایران از بازی‌های آسیایی ناگویا به یک مدال محدود شود.

چرا قایقرانی از انتظار‌ها عقب ماند؟

کسب یک مدال برنز برای تیمی که با تعداد قابل توجهی ورزشکار در بازی‌های آسیایی شرکت کرده، نتیجه‌ای است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد. البته تردیدی در تلاش‌های فدراسیون قایقرانی برای آماده‌سازی ملی‌پوشان، برگزاری اردو‌ها و صرف هزینه برای حضور قدرتمند در رقابت‌های بین‌المللی وجود ندارد، اما خروجی نهایی نشان می‌دهد عملکرد تیم ملی در ناگویا با انتظاراتی که از قایقرانی ایران وجود داشت، فاصله داشته است.

تیم ایران با هدایت سرگئی بوزوگلی به عنوان سرمربی و با حضور ایمان پورعزیز و آرش بصارت‌دار به عنوان مربی و نادیا تالانک به عنوان کمک‌مربی در این رقابت‌ها حضور پیدا کرد، اما در نهایت تنها یک مدال برنز به دست آمد، موضوعی که ضرورت بررسی دقیق دلایل این عملکرد را بیشتر می‌کند.

توجیهی که درباره روئینگ صدق نکرد

پیش از اعزام به بازی‌های آسیایی، سرمربی و برخی ملی‌پوشان قایقرانی بر یک نکته تأکید داشتند، اینکه ورزشکاران ایران بیش از یک سال از حضور در مسابقات معتبر بین‌المللی و رویارویی مستقیم با رقبای خود دور بوده‌اند و عمده زمان خود را به تمرین اختصاص داده‌اند.

دوری از مسابقه بدون تردید می‌تواند در آمادگی یک ورزشکار تأثیرگذار باشد، اما نمی‌توان آن را به‌تنهایی توضیحی کامل برای نتیجه به دست آمده در ناگویا دانست. دلیل آن هم عملکرد تیم ملی روئینگ ایران است، رشته‌ای که شرایط نسبتاً مشابهی را تجربه کرد، اما در بازی‌های آسیایی توانست مجموعه‌ای از مدال‌های طلا، نقره و برنز را به دست آورد و سهم قابل توجهی در موفقیت کاروان ایران داشته باشد.

همین تفاوت عملکرد، این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا قایقرانی آب‌های آرام نتوانست از ظرفیت ورزشکاران خود در ناگویا به اندازه کافی استفاده کند.

مقایسه با هانگژو، سه برنز به یک برنز رسید

برای بررسی عملکرد قایقرانی ایران، نمی‌توان نتیجه ناگویا را بدون مقایسه با دوره قبلی بازی‌های آسیایی ارزیابی کرد.

تیم ملی آب‌های آرام ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو موفق به کسب ۳ مدال برنز شد. در آن دوره، ایران در کایاک دونفره ۵۰۰ متر مردان ۲ مدال و در کایاک تک‌نفره ۵۰۰ متر مردان نیز یک مدال برنز به دست آورد.

اما در ناگویا، تعداد مدال‌های آب‌های آرام ایران از ۳ مدال برنز به یک مدال برنز کاهش پیدا کرد، آن هم در شرایطی که یکی از مدال‌ها در همان ماده کایاک دونفره ۵۰۰ متر به دست آمد.

این کاهش محسوس در تعداد مدال‌ها، مسئله‌ای است که نمی‌توان از کنار آن به سادگی عبور کرد و نیازمند بررسی فنی و کارشناسی است.

پاسخگویی به یک علامت سؤال بزرگ؟

عملکرد قایقرانی ایران در ناگویا لزوماً به معنای نادیده گرفتن تلاش‌های فدراسیون، کادر فنی و ورزشکاران نیست. آماده‌سازی یک تیم ملی برای حضور در بازی‌های آسیایی نیازمند هزینه، اردو، امکانات و برنامه‌ریزی مستمر است و نمی‌توان این تلاش‌ها را نادیده گرفت.

با این حال، در ورزش قهرمانی خروجی مسابقه نیز اهمیت دارد. وقتی رشته‌ای که در دوره گذشته ۳ مدال برنز به دست آورده، در دوره جدید تنها یک مدال کسب می‌کند، طبیعی است که عملکرد آن مورد بررسی قرار گیرد.

اکنون پرسش اصلی این است که آیا مشکل از کیفیت و تعداد مسابقات تدارکاتی، نحوه آماده‌سازی، برنامه تمرینی، انتخاب نفرات، مدیریت اردوها، کادر فنی یا عوامل دیگری بوده است؟

پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند مشخص کند که چرا قایقرانی آب‌های آرام ایران در ناگویا نتوانست در حد انتظارات ظاهر شود.

زنگ خطر برای آب‌های آرام ایران

کاهش ۳ مدال برنز در هانگژو به یک مدال برنز در ناگویا، صرفاً یک آمار نیست، بلکه نشانه‌ای است که باید مورد توجه قرار گیرد. به‌خصوص اینکه قایقرانی آب‌های آرام در سال‌های گذشته یکی از رشته‌های مدال‌آور ایران در بازی‌های آسیایی بوده است.

اکنون زمان آن رسیده که عملکرد تیم ملی در ناگویا به شکل دقیق و بدون نگاه احساسی بررسی شود، از برنامه آماده‌سازی و حضور در مسابقات بین‌المللی گرفته تا عملکرد کادر فنی و شرایط رقابتی ملی‌پوشان.

قایقرانی ایران برای ادامه مسیر و حضور موفق در رقابت‌های آینده، نیازمند آسیب‌شناسی دقیق است؛ چراکه اختلاف میان عملکرد هانگژو و ناگویا، پرسشی جدی را پیش روی فدراسیون قرار داده است: چرا آب‌های آرام ایران از ۳ مدال به یک مدال رسید؟