یادداشت؛
یادداشت
نسخههای ۱ و ۲ ترابایتی آیفون ۱۸ پرو از حافظه کندتر QLC استفاده میکنند
به گزارش خبرگزاری آنا یک بررسی روی ۲ دستگاه آیفون ۱۸ پرو مکس با ظرفیتهای ۵۱۲ گیگابایت و یک ترابایت تفاوت مهمی را در نوع حافظه داخلی آنها آشکار کرده است. مدلهای ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایتی ظاهراً از فلش TLC استفاده میکنند که در هر سلول ۳ بیت اطلاعات ذخیره میکند، اما اپل در نسخههای یک و ۲ ترابایتی به QLC رفته که ۴ بیت را در هر سلول جا میدهد. قرار دادن اطلاعات بیشتر در هر سلول امکان ساخت حافظه پرظرفیتتر با هزینه کمتر را فراهم میکند، اما معمولاً سرعت نوشتن و دوام عملکرد در بارهای سنگین را کاهش میدهد.
کش سریع افت سرعت را تا مدتی پنهان میکند
اپل برای جلوگیری از احساس کندی در استفاده عادی، بخشی از فضای ذخیرهسازی را مانند حافظه سریعتر به کار میگیرد. در ابتدای آزمایش، کش SLC توانست سرعت نوشتن را تا حدود ۳۰۰۰ مگابایتبرثانیه حفظ کند؛ به این معنی که انتقال فایل یا ذخیره حجم محدودی از داده در ابتدا بسیار سریع انجام میشود. پس از پر شدن این بخش، دادهها وارد کش TLC شدند و سرعت به حدود ۵۷۸ مگابایتبرثانیه کاهش پیدا کرد که همچنان عدد مناسبی محسوب میشود.
مشکل اصلی زمانی ظاهر شد که هر ۲ لایه کش پر شدند و گوشی مجبور شد مستقیماً روی بخش QLC بنویسد. سرعت در این مرحله به حدود ۷۹.۴ مگابایتبرثانیه رسید و در بعضی لحظات تا ۲۵.۶ مگابایتبرثانیه پایین آمد. این آزمایش در شرایطی انجام شده که حافظه گوشی تقریباً خالی بوده و حدود ۲۵۰ گیگابایت فضا برای کش سریع SLC وجود داشته است، بنابراین کاربر در روزهای ابتدایی استفاده احتمالاً بهراحتی با چنین افت شدیدی روبهرو نمیشود.
پر شدن گوشی وضعیت را بدتر میکند
هرچه فضای ذخیرهسازی بیشتر پر شود، بخشی که میتواند بهعنوان کش سریع استفاده شود نیز کوچکتر خواهد شد. هنگامی که حدود ۶۰ درصد حافظه اشغال شد، اندازه کش SLC از ۲۵۰ گیگابایت به فقط ۵۸ گیگابایت کاهش پیدا کرد و سرعت بخشهای دیگر نیز پایینتر آمد. در همین شرایط سرعت نوشتن روی کش TLC حدود ۳۹۶ مگابایتبرثانیه اندازهگیری شد، اما نوشتن مستقیم روی QLC در آزمایش طولانیمدت تا حدود ۱.۱ مگابایتبرثانیه سقوط کرد.
چنین شرایطی بیشتر هنگام نوشتن حجم بسیار بزرگی از داده بهصورت پیوسته اتفاق میافتد و لزوماً به این معنی نیست که یک آیفون یک ترابایتی در استفاده روزمره همیشه با سرعت یک مگابایتبرثانیه کار میکند. بیشتر فعالیتهای معمول مانند باز کردن برنامهها، ثبت عکس یا ذخیره فایلهای کوچک پیش از رسیدن به QLC مستقیم از همان لایههای کش سریع استفاده میکنند. با این حال انتقال فایلهای بسیار حجیم، ضبط طولانی ویدئو یا کارهایی که به نوشتن مداوم داده نیاز دارند میتوانند تفاوت را آشکارتر کنند.
مدل یک ترابایتی در خواندن تصادفی هم کندتر بود
اختلاف فقط به نوشتن طولانیمدت محدود نمیشود. آیفون ۱۸ پرو مکس یک ترابایتی در آزمایش خواندن تصادفی فایلهای کوچک ۴K و در بار سبک، حدود ۳۸ درصد کندتر از مدل ۵۱۲ گیگابایتی مجهز به TLC بود. وقتی چند فرایند بهطور همزمان درخواست خواندن داده داشتند این فاصله کمتر شد، اما نسخه QLC همچنان حدود ۱۲ درصد عقبتر باقی ماند.
معمولاً با افزایش ظرفیت یک حافظه فلش انتظار میرود سرعت نیز بیشتر شود، زیرا عملیات میتواند بین تعداد بیشتری از تراشههای NAND تقسیم شود، اما این قاعده زمانی معتبر است که نوع حافظه در ۲ مدل یکسان باشد. SLC در هر سلول یک بیت نگه میدارد و سریعتر است، TLC ۳ بیت و QLC ۴ بیت ذخیره میکنند و هرچه تعداد بیتهای داخل سلول بیشتر شود، ظرفیت و صرفه اقتصادی افزایش پیدا میکند، اما سرعت کاهش مییابد.
نسخههای ۱ و ۲ ترابایتی آیفون ۱۷ پرو و پرو مکس سال گذشته همچنان از TLC استفاده میکردند، بنابراین تغییر به QLC در نسل تازه یک تفاوت سختافزاری واقعی محسوب میشود. با این حال اعداد فعلی از آزمایشهای مصنوعی به دست آمدهاند و هنوز باید دید این تفاوت در استفاده واقعی تا چه اندازه برای صاحبان گرانترین نسخههای آیفون ۱۸ پرو قابل احساس خواهد بود.
انتهای پیام/
