ترامپ فرمان حذف سامانههای پیشرفته الکترومغناطیسی را صادر کرد
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از تارنمای «الاکونومیستا»، دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا در یکی از عجیبترین نبردهای تکنولوژیک خود به سراغ منجنیقهای ناوهای هواپیمابر رفته و به پنتاگون دستور داده سیستمهای الکترومغناطیسی ناوهای کلاس فورد را با منجنیقهای بخاری سنتی جایگزین کند؛ فناوریای که متعلق به کشتیهای جنگی قرن بیستم است.
این تصمیم، عقبگردی آشکار از یکی از پیشرفتهای کلیدی نیروی دریایی آمریکا و بازگشت به راهکاری مکانیکی است که ترامپ آن را «قابلاطمینانتر» معرفی میکند، اما این بازگشت به گذشته هزینههای گزافی روی دست مالیاتدهندگان میگذارد.
فناوری ناوهای هواپیمابر را به سادگی نمیتوان تغییر داد. منجنیقهای الکترومغناطیسی (EMALS) با استفاده از انرژی الکتریکی به شتابدهی هواپیماها پرداخته و سیستم کنترل کاملاً دیجیتال دارند؛ در مقابل، منجنیقهای بخاری به پیستونهای غولپیکر، لولهکشیهای پیچیده، شیرآلات و سیستمهای هیدرولیک نیاز دارند. نصب این زیرساخت در کشتیای که برای فناوری الکترومغناطیسی طراحی شده، مستلزم تغییرات بنیادین در طراحی ناو است و به معنای هدررفت سرمایهگذاریهای انجامشده و توقف پروژهها خواهد بود.
این مشکل زمانی حادتر میشود که برنامههای ساخت از قبل پیشرفت کردهاند. طبق گزارش رویترز، شرکت جنرال اتمیکس که سازنده سامانه EMALS است، نیمی از کارهای قراردادی خود برای ناو «یواساس دوریس میلر» را تکمیل کرده؛ ناوی که چهارمین مدل از کلاس جرالد فورد و پیشرفتهترین ناو آمریکا محسوب میشود. جایگزینی منجنیقها عملاً به معنای مهندسی مجدد، فسخ قراردادها، مشکلات ادغام سیستمها و تأخیرهای چندساله است.
ترامپ سالهاست سامانه «امالز» را «بیش از حد پیچیده و غیرقابلاطمینان» میخواند، در حالی که این فناوری تاکنون بیش از ۳۶ هزار پرتاب موفق از ناو «یواساس جرالد فورد» انجام داده و حتی مورد انتخاب کشورهایی مانند فرانسه و چین قرار گرفته است. این سامانه همچنین امکان کاهش نیروی انسانی و کنترل دقیقتر شتاب هواپیماها با وزنهای مختلف را فراهم میکند.
به گزارش واشنگتنپست، وسواس رئیسجمهور آمریکا فراتر از منجنیقهاست؛ نیروی دریایی آمریکا در حال بررسی تغییر طراحی ناوهای آینده است تا آنها را شبیهتر به کشتیهای جنگی جنگ جهانی دوم کند. از جمله گزینهها، جابهجایی «جزیره» (سازه برجمانند حامل پل فرماندهی) از قسمت عقب به مرکز کشتی است؛ تغییری که میتواند میلیاردها دلار هزینه داشته باشد و برنامه نوسازی ناوگان را که همین حالا نیز با تأخیر مواجه است، سالها عقب بیندازد.
این نخستین بار نیست که ترامپ با ایدههای عجیب در استراتژی صنعتی نیروی دریایی مداخله میکند. در دسامبر گذشته، او از ساخت «ناوگان طلایی» خبر داد؛ ناوگانی متشکل از کلاسی جدید از کشتیهای جنگی که شبیه ناوهای زرهپوش (Battleship) قدیمی جنگ جهانی دوم هستند؛ کشتیهایی که در دوران جنگ سرد به دلیل آسیبپذیری بالا در برابر حملات جنگندهها و زیردریاییها با ناوهای هواپیمابر جایگزین شده بودند.
طبق گزارش دفتر بودجه کنگره، هر کشتی از کلاس جدید «ترامپ» بهطور میانگین ۱۸ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت؛ یعنی تقریباً دو برابر هزینه ساخت ناو هواپیمابر هستهای. برای تسریع در اجرای این برنامه، نیروی دریایی آمریکا عملاً برنامه «کانستلیشن» را کنار گذاشته که شامل ساخت کلاس جدیدی از ناوهای جنگی توسط شرکت ایتالیایی «فینکانتیری» در خاک آمریکا بود؛ برنامهای که از ۵ ناوچه طراحیشده، تنها ۲ مورد در دست ساخت به سرانجام رسیدند.
ترامپ بارها به وضعیت کشتیسازی بهعنوان یکی از نشانههای صنعتزدایی آمریکا اشاره کرده است. بر اساس دادههای ائتلاف «برای آمریکای شکوفا»، آمریکا در دهه ۸۰ میلادی بزرگترین تولیدکننده کشتی جهان بود، اما اکنون حتی در لیست ۲۰ تولیدکننده برتر دنیا هم جایی ندارد.
فرمانهای ریاستجمهوری آمریکا برای حل این بحران دو مسیر ترسیم کرده است: نخست، ترویج «مدل فنلاندی» و برونسپاری ساخت ناوچهها و کشتیهای لجستیکی به کشتیسازیهای خارجی — سیاستی که به توافق اکتبر ۲۰۲۵ میان واشنگتن و هلسینکی برای ساخت ناوگان یخشکن به ارزش ۶ میلیارد دلار اشاره دارد. فنلاند از قدرتهای جهانی در ساخت این نوع شناورهاست.
از سوی دیگر، ترامپ به وزارت جنگ دستور داده یک کشتیسازی دولتی جدید در ساحل اقیانوس آرام ایجاد و همچنین مرکزی برای تعمیر و مونتاژ قطعات دریایی راهاندازی کند. افزون بر این، راه برای امضای توافق با شرکتهای خصوصی یا حتی خرید بخشی از سهام آنها در صورت لزوم باز شده است؛ الگویی که پیشتر در مورد شرکت فناوری «اینتل» نیز به کار گرفته شد.
انتهای پیام/
