تماشای بیش از حد تلویزیون در میانسالی باعث کوچک شدن مغز شما میشود
به گزارش خبرگزاری آنا؛ به نقل از «ساینسدیلی» (ScienceDaily)؛ «تلویزیون را خاموش کن، مغزت را از بین میبرد!»؛ این جمله نسلهاست که در بسیاری از خانهها تکرار میشود. البته واژه «از بین میبرد» آشکارا اغراقآمیز است؛ اما پژوهشی تازه نشان میدهد که تماشای زیاد تلویزیون ممکن است همچنان پیامدهای قابلتوجهی برای سلامت مغز داشته باشد.
مطالعهای که بهتازگی در نشریه Alzheimer's & Dementia: Journal of the Alzheimer's Association منتشر شده است، نشان داد بزرگسالانی که گزارش کرده بودند در میانسالی «بسیار زیاد» تلویزیون تماشا میکردند، در سالهای بعد حجم کمتری در نواحی مغزی مرتبط با حافظه داشتند. همچنین حجم لوبهای پیشانی و پسسری در آنها کمتر بود و آسیب بیشتری در ماده سفید مغز مشاهده شد؛ تغییراتی که با سالمندی، افزایش خطر سکته مغزی، افت شناختی و زوال عقل مرتبط دانسته شدهاند.
«دیوید رایخلن»، استاد علوم زیستی و انسانشناسی در دانشکده هنرها، علوم و ادبیات دورنسیف دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC Dornsife) و از نویسندگان ارشد این مطالعه، میگوید: «سالها تمرکز ما بر این بوده است که افراد چه مقدار مینشینند. یافتههای ما نشان میدهد باید به این موضوع نیز توجه کنیم که آنها هنگام نشستن مشغول انجام چه کاری هستند».
نکته مهم این بود که به نظر نمیرسید این نتایج تنها با کمتحرکی قابل توضیح باشند. دیگر رفتارهای کمتحرک با همان الگوهای مغزی ارتباطی نداشتند؛ موضوعی که نشان میدهد ممکن است نوع فعالیتی که فرد هنگام نشستن انجام میدهد، مهمتر از آن چیزی باشد که پژوهشگران پیشتر تصور میکردند.
بررسی عادتهای تماشای تلویزیون در میانسالی
گروه پژوهشی اطلاعات مربوط به حدود هزار و ۷۰۰ بزرگسال با میانگین سنی ۵۳ سال را بررسی کرد. این افراد بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ به مطالعه خطر تصلب شرایین در جوامع (ARIC) پیوسته بودند. مطالعه ARIC یک پژوهش بلندمدت جمعیتی در ایالات متحده است که بر سلامت قلب و عروق و مغز تمرکز دارد.
شرکتکنندگان گزارش کردند که در اوقات فراغت خود تا چه اندازه تلویزیون تماشا میکنند. این ارزیابی بر اساس مقیاسی انجام شد که از «هرگز یا بهندرت» تا «بسیار زیاد» متغیر بود. همچنین از آنها پرسیده شد چه مقدار از ساعات کاری خود را در حالت نشسته سپری میکنند.
بیش از ۲۰ سال بعد، از مغز شرکتکنندگان تصویربرداری MRI انجام شد. در مقایسه با افرادی که گفته بودند «هرگز» یا «بهندرت» تلویزیون تماشا میکنند، افرادی که گزارش کرده بودند «بسیار زیاد» تلویزیون میبینند، تفاوتهای ساختاری گستردهای در سراسر مغز نشان دادند.
نواحی کوچکتر مغز و آسیب بیشتر به ماده سفید
افرادی که بهطور مکرر تلویزیون تماشا میکردند، حجم کمتری در نواحی مغزی مرتبط با تغییرات اولیه بیماری آلزایمر داشتند. همچنین در تصاویر MRI آنها حجم بیشتری از نواحی روشن غیرطبیعی در ماده سفید مغز مشاهده شد؛ یافتهای که نشانه بیماری عروق کوچک مغزی به شمار میرود و با افت شناختی و زوال عقل ارتباط دارد.
همین گروه همچنین لوبهای پیشانی و پسسری کوچکتری داشتند. لوبهای پیشانی نقش مهمی در برنامهریزی، تصمیمگیری و دیگر کارکردهای اجرایی دارند، در حالی که لوبهای پسسری مرکز اصلی پردازش اطلاعات بینایی هستند.
این تفاوتها حتی پس از آنکه پژوهشگران اثر عواملی مانند فعالیت بدنی، دیابت، شاخص توده بدنی، سیگار کشیدن و مصرف الکل را در تحلیلهای خود لحاظ کردند، همچنان پابرجا بود.
البته این مطالعه محدودیتهای مهمی نیز داشت. عادتهای تماشای تلویزیون بر اساس گزارش خود شرکتکنندگان ثبت شده بود؛ روشی که معمولا نسبت به اندازهگیری مستقیم مدت زمان تماشا، دقت کمتری دارد. همچنین در آغاز مطالعه از شرکتکنندگان تصویربرداری MRI انجام نشده بود. پژوهشهای آینده که تصویربرداری اولیه را نیز در بر بگیرند، میتوانند شواهد قویتری درباره نحوه تغییر ساختار مغز در طول زمان ارائه دهند.
چرا همه انواع نشستن یکسان نیستند؟
یکی از شگفتانگیزترین یافتههای این پژوهش آن بود که خودِ نشستن به نظر نمیرسید عامل اصلی تفاوتهای مشاهده شده در مغز باشد.
شرکتکنندگانی که بخش زیادی از روز کاری خود را در حالت نشسته سپری میکردند، لوبهای پیشانی و پسسری بزرگتری داشتند و حجم نواحی روشن غیرطبیعی در ماده سفید مغزشان کمتر بود. این الگوها نشان میدهد سلامت مغز آنها نسبت به افرادی که زمان نشستن خود را صرف تماشای تلویزیون میکردند، در وضعیت بهتری قرار داشته است.
نویسندگان مطالعه میگویند یکی از توضیحهای احتمالی این است که بسیاری از مشاغل نشسته با حل مسئله، تمرکز و دیگر انواع فعالیتهای ذهنی همراه هستند. به بیان دیگر، ممکن است نشستن همراه با فعالیت ذهنی، مغز را به شکلی متفاوت از تماشای منفعلانه تلویزیون تحت تاثیر قرار دهد.
تغییرات مغزی در مردان چشمگیرتر بود
پژوهشگران همچنین تفاوتهایی میان مردان و زنان مشاهده کردند. هنگامی که دادههای MRI را بر اساس جنسیت بررسی کردند، بیشتر تغییرات مغزی مرتبط با تماشای تلویزیون و نشستن در محل کار در مردان دیده شد.
این یافته نشان میدهد ممکن است مردان در برابر اثرات مغزی مرتبط با این رفتارها آسیبپذیرتر باشند، هرچند برای درک علت این موضوع به پژوهشهای بیشتری نیاز است.
یافتههای این مطالعه پیچیدگی رفتارهای کمتحرک را برجسته میکند و نشان میدهد ممکن است توصیههای بهداشتی آینده به جزئیات بیشتری نیاز داشته باشند. به جای آنکه تنها به بیماران گفته شود کمتر بنشینند، پزشکان ممکن است در آینده آنها را تشویق کنند زمان تماشای تلویزیون را محدود کنند و هنگام نشستن، فعالیتهایی را برگزینند که درگیری ذهنی بیشتری ایجاد میکنند.
«ناتان فتر»، پژوهشگر پسادکتری برنامه زیستشناسی انسان و تکامل در دانشگاه USC Dornsife و نویسنده مسئول این مطالعه، گفت: «ما همواره به مردم توصیه میکنیم زمان زیادی را در حالت نشسته سپری نکنند، اما ممکن است متخصصان بخواهند این توصیه را گسترش دهند تا فعالیتهایی را که افراد هنگام نشستن انجام میدهند نیز در بر گیرد؛ زیرا به نظر میرسد این فعالیتها اثرات متفاوتی بر سلامت مغز دارند».
انتهای پیام/
