ورزش مغز بیماران سرطانی را نجات میدهد
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینسدیلی» (ScienceDaily)؛ بسیاری از افرادی که تحت شیمیدرمانی قرار میگیرند، عارضه جانبی آزاردهندهای را تجربه میکنند که اغلب «مهمغزی ناشی از شیمیدرمانی» (chemo brain) نامیده میشود. این تغییرات شناختی میتواند شامل مشکل در تمرکز، اختلالات حافظه و دشواری در انجام همزمان چندین کار باشد. به گفته پژوهشگران، تا ۸۰ درصد بیماران تحت شیمیدرمانی درجاتی از اختلال شناختی مرتبط با سرطان را تجربه میکنند.
اکنون، یک کارآزمایی بالینی فاز دوم نشان میدهد که دو مداخله نسبتا ساده یعنی ورزش و مصرف دوز پایین ایبوپروفن، ممکن است به کاهش بخشی از این چالشهای شناختی کمک کنند. این مطالعه در نشریه CANCER، یک مجله علمی داوری شده متعلق به انجمن سرطان آمریکا، منتشر شده است.
ورزش و ایبوپروفن در بوته آزمایش
دانشمندان مدتهاست میدانند که هم فعالیت بدنی و هم داروهای ضدالتهابی میتوانند در شرایط پزشکی مختلف از سلامت مغز حمایت کنند. با این حال، تأثیرات آنها بر اختلال شناختی مرتبط با سرطان به خوبی بررسی نشده است.
از آنجا که ورزش و ایبوپروفن از طریق مسیرهای زیستی متفاوتی التهاب را کاهش میدهند، پژوهشگران قصد داشتند مشخص کنند که آیا هر یک از این رویکردها، یا ترکیبی از هر دو، میتواند به حفظ عملکرد شناختی در طول شیمیدرمانی کمک کند یا خیر.
در این مطالعه، ۸۶ بیمار مبتلا به سرطان که تحت شیمیدرمانی بودند و مشکلات شناختی را گزارش کرده بودند، شرکت کردند. شرکتکنندگان بهصورت تصادفی برای مدت شش هفته در یکی از چهار گروه زیر قرار گرفتند: برنامه ورزشی بیماران سرطانی (EXCAP) به همراه دوز پایین ایبوپروفن، EXCAP به همراه دارونما، تنها دوز پایین ایبوپروفن و تنها دارونما.
(EXCAP یک برنامه ورزشی خانگی شامل پیادهروی و تمرینات مقاومتی با شدت کم تا متوسط و بهصورت تدریجی است.)
ورزش بیشترین مزایای شناختی را به همراه داشت
پس از شش هفته، بیماران گروه EXCAP به همراه دارونما در آزمونهای سنجش توجه بهطور معناداری عملکرد بهتری از بیماران گروه دارونما داشتند. شرکتکنندگانی که فقط دوز پایین ایبوپروفن دریافت کرده بودند نیز در شاخصهای مربوط به توجه، نسبت به افراد گروه دارونما بهبود بیشتری نشان دادند.
پژوهشگران همچنین بررسی کردند که اطرافیان شرکتکنندگان تا چه اندازه متوجه مشکلات شناختی آنها شدهاند. در مقایسه با افرادی که دارونما دریافت کرده بودند، افراد حاضر در هر دو گروه EXCAP به همراه ایبوپروفن و EXCAP به همراه دارونما در شاخصی که ارزیابی میکرد آیا دوستان، اعضای خانواده یا همکاران درباره مشکلات شناختی آنها اظهار نظر کرده یا آن را مشاهده کردهاند، بهبود نشان دادند.
نتایج مربوط به ایبوپروفن متناقضتر بود. بیمارانی که ایبوپروفن مصرف میکردند، در مقایسه با افرادی که این دارو را مصرف نمیکردند، بهبود کمتری در حافظه کلامی کوتاهمدت نشان دادند. پژوهشگران میگویند این یافته به بررسیهای بیشتری نیاز خواهد داشت.
در مجموع، یافتهها نشان میدهد که ورزش ممکن است به حفظ عملکرد شناختی و کاهش برخی از علائم مهمغزی ناشی از شیمیدرمانی در طول درمان کمک کند. ایبوپروفن نیز ممکن است در برخی حوزهها مزایایی داشته باشد، هرچند به نظر میرسد اثرات آن از ثبات کمتری برخوردار بوده است.
هنوز به پژوهشهای بیشتری نیاز است
پژوهشگران تأکید میکنند که برای تأیید این یافتهها و درک بهتر نقش بالقوه هر دو مداخله، انجام کارآزماییهای بالینی بزرگتر فاز سوم ضروری خواهد بود.
«میشل سی. جنلسینز» (Michelle C. Janelsins)، نویسنده اصلی مطالعه و پژوهشگر دانشگاه روچستر و مؤسسه سرطان ویلموت که دارای مدرک دکتری و کارشناسی ارشد بهداشت عمومی است، میگوید: «یافتههای این کارآزمایی که نشان میدهد هر دو مداخله ممکن است برای برخی حوزههای شناختی مزایایی داشته باشند، برای ما امیدوارکننده است. ما بهطور مشخص اثر بارزتری در مورد ورزش مشاهده کردیم؛ موضوعی که با توجه به مزایای متعدد ورزش برای بازماندگان سرطان قابل توجه است. این یکی از نخستین مطالعاتی است که بهطور ویژه برای ارزیابی این مداخلات در زمینه اختلال شناختی مرتبط با سرطان در طول شیمیدرمانی و در بیماران مبتلا به انواع مختلف سرطان طراحی شده و در آن هم از آزمونهای شناختی مبتنی بر عملکرد و هم از پیامدهای گزارششده توسط بیماران استفاده شده است».
دکتر جنلسینز افزود که پژوهشهای آینده باید مدتزمانها و دوزهای متفاوتی را هم برای برنامههای ورزشی و هم برای ایبوپروفن با دوز پایین بررسی کنند. او همچنین خاطرنشان کرد که بیمارانی که در طول درمان سرطان با مشکلات شناختی مواجه میشوند، باید پیش از آغاز هرگونه مداخله با ارائهدهنده خدمات سلامت خود مشورت کنند تا اطمینان حاصل شود که آن مداخله برای شرایط فردی آنها مناسب است.
انتهای پیام/
