چرا علی(ع) نخ تسبیح جامعه ایرانی است؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، دکتر شریعتی یک‌جا می‌پرسد: «چرا علی؟» و خودش پاسخ می‌دهد که او تجسم پیوند عمیق میان خلوت عارفانه و حضور فریادگر در جامعه است.

واقعاً چرا علی بن ابی‌طالب محور ماست؟ چرا پس از قرن‌ها، هنوز نام او مثل یک نخ تسبیح، دل‌های پراکنده ما را به هم وصل می‌کند؟ پاسخ در این است که علی (ع) برای ما فقط یک نام مقدس در گذشته‌های دور نیست؛ او مانیفست یک زندگیِ بیدار، مسئولانه و وسط میدان است. او به ما یاد می‌دهد که ایمان، یک گوشه‌نشینیِ بی‌تفاوت نیست، بلکه نیرویی متحرک برای تغییر جهان اطرافمان است.

در جهان‌بینی شریعتی، تشیع علوی، مذهب مسئولیت و اعتراض است، نه مذهب تسلیم و سکوت. انسان موحد در این مکتب نمی‌تواند گوشه‌ای بایستد و به سرنوشت جامعه بی‌تفاوت باشد و این دقیقا با بعثت سه ماهه مردم در کف خیابان‌ها گره خورده است.

این همانی سیاست و دیانت ریشه در پویاییِ مکتب شیعه دارد؛ تفکری که دین را از کنج عزلت بیرون کشیده و وسط معرکه مبارزه با ستم نشانده است. در این نگاه، دین کارآمدترین مسیر برای برپایی عدالت اجتماعی و مبارزه با دشمن عصر ماست.

شریعتی علی (ع) را مظهر انسان کامل می‌نامد؛ چون او جمعِ اضداد است. مردی که هم در محراب از عشق به معبود می‌لرزد و هم در میدان نبرد بی‌باک‌ترین است. این همان سرچشمه‌ای است که به ما یاد می‌دهد چگونه بندگی خدا را به روحیه ایستادگی در برابر ظالمان پیوند بزنیم. این ایمان فعال، نقطه ثقل تاب‌آوری یک ملت است؛ باوری که به جای رخوت و انفعال، شجاعت جنگ‌آوری و جسارت در هم شکستن ابهت پوشالی مستکبران را در رگ‌های جامعه تزریق کرد و ورق جنگ را به نفع ایران عزیز برگرداند.

تا وقتی نام علی زنده است، مقاومت و دفاع از مظلوم هم زنده خواهد ماند. دیوارنگاره جدید میدان ولیعصر تهران دقیقا تصویر فوق‌العاده‌ای از همین ایده است؛ فرقی نمی‌کند در کدام قرن تاریخ معاصر باشی، قابی که چهره‌های متفاوت با دنیا‌ها و خاستگاه‌های گوناگون را کنار هم نشان می‌دهد. از جوانمردی و پهلوانی جهان‌پهلوان تختی و نبوغ رزمیِ شهید چمران گرفته تا ظرافت هنرمندانه استاد فرشچیان و صدای مردمیِ محسن چاوشی، همگی حول یک محور مشترک جمع شده‌اند؛ مرام علی. این تصویر به ما می‌گوید که شیفتگی به راه علی و هویت علوی، نه جغرافیا می‌شناسد و نه به گروه خاصی تعلق دارد؛ این میراث مشترک تمام ایرانیانی است که عبور از طوفان‌ها و سخت‌ترین گردنه‌ها را فقط با بازگشت به همین هویت ممکن می‌دانند.