پیشنهاد سردبیر
تأکید وزارت علوم بر حضور جدیتر دانشگاهها در حل مسائل کشور
مدیرکل دفتر ارتباط با جامعه و صنعت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری با تأکید بر اینکه دانشگاهها باید از نگاه لوکس به اثربخشی به سمت یک ضرورت اجرایی برای حل چالشهای کشور حرکت کنند، خواستار حضور جدیتر دانشگاهها در عرصه حل مسائل و توسعه فناوری شد.
به گزارش خبرگزاری آنا، سعید سیف در اولین نشست روسای مراکز تخصصی کاربردی دانشگاهها با تأکید بر ضرورت پیوند مؤثر دانشگاه با جامعه و صنعت گفت: اثربخشی دانشگاه و همکاری آن با بخشهای اجرایی و صنعتی نباید یک امر لوکس تلقی شود، بلکه ضرورتی جدی برای کشور است.
وی با اشاره به چالشها و مسائل متعدد کشور افزود: در کنار این مشکلات، ظرفیتهای ارزشمندی نیز در حوزههای مختلف وجود دارد که میتواند به مزیت ملی تبدیل شود، اما هنوز بهخوبی مورد استفاده قرار نگرفته است.
به گفته وی، برای تبدیل این ظرفیتها به توانمندیهای واقعی، باید از دستاوردهای جدید علمی بهره گرفت و این دستاوردها را وارد عرصه زندگی مردم و کسبوکارها کرد؛ در غیر این صورت، کشور متضرر خواهد شد.
دکتر سیف تأکید کرد: حرکت دانشگاهها به سمت حل مسئله و مشارکت در توسعه کشور یک انتخاب اختیاری نیست، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است.
وی با مقایسه وضعیت امروز دانشگاهها با دهههای گذشته گفت که در دهه شصت، تنها هدف اصلی دانشگاهها تربیت دانشجویان کارشناسی بود، اما امروز دانشگاهها در عرصههای گوناگون حضور دارند و اگر کمبودی وجود دارد، بیشتر به دلیل محدودیتهای قانونی، آییننامهای و نبود تسهیلات لازم است.
به گفته مدیرکل دفتر ارتباط با جامعه و صنعت وزارت علوم، یکی از ضرورتهای مهم امروز، سرعت بالای تغییرات فناوری است؛ بهگونهای که هر سال شاهد تحول در ابزارها، روشها و فناوریهای جدید هستیم. این تحولات بیش از پیش نیازمند آن است که دانشگاهها در استفاده کاربردی از این فناوریها و حل مسائل کشور مشارکت مؤثر داشته باشند.
وی با اشاره به تأکیدات رهبر انقلاب و رئیسجمهور درباره حضور علم در جامعه و استفاده از آن در همه مسائل، گفت: نمونههای موفق این رویکرد، بهویژه در حوزه دفاعی، بهخوبی مشاهده شده و امید میرود این الگو در دیگر عرصهها نیز گسترش یابد.
دکتر سیف همچنین با اشاره به جلسات متعدد رئیس جمهور با دانشگاهیان اظهار کرد: انتظار اصلی دولت و نظام این است که دانشگاهها همیار دولت در حل چالشها و مشکلات کشور باشند. او افزود که در حالیکه آموزش، پژوهش و فعالیتهای فرهنگی در دانشگاهها تا حد زیادی پیش میرود، مهمترین نیاز باقیمانده، تسهیل مشارکت دانشگاهیان در حل مسائل و بهبود وضعیت کشور است.
وی پیچیدگی اقتصاد کشور را نیز از دیگر دلایل ضرورت بهرهگیری از علم دانست و تصریح کرد که خامفروشی و تولیدات با فناوری پایین، ارزش افزوده قابل توجهی ایجاد نمیکند و کشور باید به سمت تولیدات با فناوری بالا و ارزش افزوده بیشتر حرکت کند؛ مسیری که تنها از دل علم و فناوری میگذرد.
دکتر سیف با اشاره به پایین بودن بهرهوری در بسیاری از کارخانهها و سازمانها گفت: بخشی از این مسئله به مدیریت، روابط کار و روابط انسانی بازمیگردد و حل آنها نیازمند دانش روز است. او همچنین تأکید کرد: کشور طی سالهای گذشته ساختارهای علمی متعددی از جمله انجمنهای علمی، کنفرانسها، پژوهشکدهها، دانشگاهها، پارکهای علم و فناوری، مراکز رشد و نشریات علمی را ایجاد کرده، اما هنوز در زنجیرهسازی هدفمند این ظرفیتها و تبدیل آنها به ارزش افزوده برای کشور، موفقیت کافی حاصل نشده است.
وی با اشاره به نبود بانک اطلاعاتی منسجم از مراکز تخصصی کشور گفت: حتی در یک حوزه مشخص مانند برق، معلوم نیست دقیقاً چند مرکز پژوهشی فعال وجود دارد که بتوان از آنها برای حل مسائل استفاده کرد.
به گفته این مقام مسئول، اگر نتوانیم توانمندیهای موجود را شناسایی و به هم متصل کنیم، دانشگاهها به دلیل کمبود اطلاعات، محدودیتهای قانونی و موانع آییننامهای، نمیتوانند نقشآفرینی مؤثری در میدان عمل داشته باشند.
مدیرکل دفتر ارتباط با جامعه و صنعت وزارت علوم همچنین به سطوح آمادگی فناوری اشاره کرد و گفت: در سطوح پایین آمادگی فناوری، یعنی مراحل اولیه شکلگیری ایده، خلاقیت و محصول، این دانشگاهها و پژوهشگاهها هستند که باید نقش اصلی را ایفا کنند؛ بهویژه در شرایطی که بخش خصوصی به دلیل ریسک بالا، کمتر وارد این حوزهها میشود و دولت باید توجه جدیتری به این بخش داشته باشد.
وی در پایان تأکید کرد: مشکلات و ظرفیتهای کشور را نمیتوان با راهحلهای مقطعی و آکواریومی حل کرد. تزریق بودجه موقت، تصویب قانونهای خاص شاید در کوتاهمدت نتیجهای ایجاد کند، اما ماندگار نیست. راهحل واقعی، نگاه جامع، سیستماتیک و پایدار به مسئله است؛ نگاهی که بتواند مراکز علمی و پژوهشی را تقویت کند تا این مراکز بتوانند روی پای خود بایستند و اثربخش باقی بمانند.
انتهای پیام/
ارسال نظر
نظر سنجی
آیا سرفصل های درسی در مدارس و دانشگاهها نیاز به بازنگری دارد؟