پیام معاونت تحقیقات دانشگاه آزاد:
از رینگ بوکس تا قلههای فیزیک هستهای/ دانشمندی که همسایگانش او را فقط یک ورزشکار میشناختند
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا،«دکتر علی باکویی کتریمی»، متولد ۱۳۴۵ و اصالتا اهل روستای کتریم واقع در منطقه دودانگه ساری بود. تحصیلات دوره ابتدایی و راهنمایی را در مدرسه روستای کندلک دودانگه به پایان رساند و سپس برای ادامه تحصیل راهی ساری شد.
دوره دبیرستان را در سال ۶۳ در یکی از دبیرستانهای شهرستان ساری در رشته ریاضی فیزیک به اتمام رساند و خودش را برای شرکت در آزمون سراسری آماده کرد.
دکتر باکویی با شرکت در آزمون سراسری؛ در رشته فیزیک کاربردی، گرایش هستهای در دانشگاه صنعتی امیرکبیر قبول شد و مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۷۰ دریافت کرد.
او فوق لیسانس فیزیک هستهایاش را در سال ۱۳۷۳ از دانشگاه تهران گرفت و سپس برای اخذ مدرک دکتری فیزیک هستهای و ذرات بنیادی راهی دانشگاه دولتی مسکو شد و این مدرک را در سال ۱۳۸۳دریافت کرد.
شهید باکویی کتریمی از سال ۱۳۷۱ فعالیت خود را در حوزه آموزش عالی را آغاز کرد. او سوابق متعددی در دانشگاههای ایران داشت: مدرس در دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم از سال ۱۳۷۱، استاد تمام وقت در واحدهای نوشهر چالوس (۱۳۷۴) و نور (۱۳۷۵ تا ۱۳۷۸)، عضو هیات علمی دانشگاه محقق اردبیلی بین سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۱ و عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس از سال ۱۳۹۱ و مدرس اکثر دروس کارشناسی و کارشناسی ارشد فیزیک با گرایشهای هستهای.
او رایزنی علمی و سرپرست دانشجویان ایرانی در روسیه، بلاروس و آسیای میانه را به مدت شش سال و نیم برعهده داشت و به سبب تلاش در توسعه روابط ایران و روسیه و حمایت از برنامههای بینالمللی دانشجویی از مجلس دومای روسیه تقدیرنامه دریافت کرده است و تنها ایرانی دارنده مدال عالی آکادمی ملی علوم بلاروس نیز محسوب میشود. تخصص وی در زمینه انرژی هستهای، او را در میان دانشمندان برجسته این حوزه قرار داد. او به عنوان مدیر گروه فیزیک اتمی و مولکولی و رییس بخش فیزیک دانشگاه تربیت مدرس شاگردان بسیار را تربیت کرده است.
دکتر باکویی، سالها در یک ساختمان مسکونی معمولی در محله نارمک تهران زندگی میکرد؛ زندگیای ساده و به دور از هیاهو که با بازنشستگیاش، رنگ و بوی آرامش بیشتری یافته بود. او که عمر پربار خود را وقف خدمت به کشور در عرصههای علمی و تخصصی کرده بود، اینک در سکوت و گمنامی، روزگار میگذراند.
همسایگانش کمتر از رازهای پنهان این مرد آگاه بود؛ اینکه او چه دستاوردهای ارزشمندی در کارنامه علمی خود دارد و در کدامین پروژههای حساس و راهبردی، نقشی کلیدی ایفا کرده است. دکتر باکویی، الگویی زنده از «دانشمند گمنام» بود؛ کسی که ترجیح میداد نامش در میان مردم نباشد، اما اثر تلاشش، امنیت و پیشرفت کشور را تضمین کند.
اما افسوس که دشمن، حتی بازنشستگی این مرد خدا را نیز برنتابید. در حملهای ناجوانمردانه و برنامهریزیشده، آرامش آن خانه با انفجاری مهیب در هم شکست. در آن لحظات تلخ، نهتنها دکتر باکویی، که دو تن از فرزندان عزیزش نیز به فیض شهادت نائل آمدند؛ جوانانی که هر کدام به نوبه خود، امیدهای فردای این مرز و بوم بودند.
دخترش، دانشجوی پرتلاش دانشگاه صنعتی شریف، که با هوش و پشتکار خود، راه پدر را در عرصه علم دنبال میکرد، در همان طوفان خونین، به کاروان شهدا پیوست.
دکتر باکویی در کنار فعالیت علمی در زمینه ورزش نیز توانمندیهای بالایی داشت و بوکسوری حرفهای محسوب میشد.
دکتر باکویی؛ از رینگ بوکس تا قلههای علم هستهای
دکتر باکویی، علاوه بر فعالیتهای علمی برجسته در عرصه فناوری هستهای، در زمینه ورزش نیز توانمندیهای خیرهکنندهای داشت و بهعنوان بوکسوری حرفهای، فعالیت میکرد.
روایتی از شگفتی و افتخار
مجید عباسزاده، رئیس هیئت بوکس استان تهران، در یادبود شهید باکویی میگوید: در طول دو سالی که بهعنوان رئیس هیات بوکس استان تهران فعالیت میکنم، افتخار آشنایی با شهید باکویی را داشتم. او را مردی پرانرژی، منضبط و خوشاخلاق میشناختم که با عشق و تعهد، در تمرینات و مسابقات حاضر میشد. اما به هیچوجه از جایگاه علمی والا و سوابق درخشان او در عرصه فناوری هستهای اطلاعی نداشتم.
وقتی خبر شهادت او را شنیدم، واقعاً شوکه شدم. تازه پس از شهادتش بود که خانواده بزرگ بوکس کشور مطلع شدند که شهید باکویی، دانشمند هستهای و از نخبگان علمی کشور بوده است. باورش برایم سخت است که چنین مرد بزرگی با چنین جایگاه والایی، اینقدر گمنام و بیآلایش در کنار ما زندگی میکرد و بدون هیچ سر و صدایی، برای موفقیت و اقتدار کشورمان تلاش میکرد. این همان اوج اخلاص و ایثار است.
گمنامی؛ انتخاب آگاهانه یک مرد خدا
همسایگان، دوستان و حتی همتیمیهای ورزشیاش، او را تنها بهعنوان یک ورزشکار پرانرژی، مردی خوشبرخورد و الگویی از سلامت جسم و روح میشناختند. کمتر کسی تصور میکرد که این چهره ورزشی و صمیمی، در لایههای پنهان زندگیاش، در حساسترین پروژههای علمی و دفاعی کشور نقشآفرینی کرده باشد.
این گمنامی آگاهانه، نه از سر اجبار، که برآمده از باوری عمیق بود. خدمت، آنگاه ارزشمند است که نامی از خادم بر زبانها نچرخد. دکتر باکویی ترجیح میداد در سکوت کار کند، اما اثر تلاشش، دیوارهای امنیت و پیشرفت ایران را استوارتر سازد.
داغی دوچندان بر دل یاران
وقتی پس از شهادت، پرده از رازهای پنهان زندگی او کنار رفت و همسایگان و دوستانش از درجات علمی، نخبگی و جایگاه راهبردی وی آگاه شدند، داغ دلشان سنگینتر شد. آنها حالا میفهمیدند که چه گوهر نایابی را در میان خود داشتهاند و چقدر از شناخت حقیقتِ این مرد بزرگ غافل بودهاند.
دانشمند شهید علی باکویی کتریمی سرانجاک در روز جمعه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ به همراه همسر و ۲ فرزندش در حمله رژیم صهیونستی به منزل مسکونی اش در تهران به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
انتهای پیام/
