اسم ماکان به گوش شما و دوستانتان نخورده است!؟
استانداری تهران و تکرار الگوی مدیریت لحظه آخری
به گزارش خبرنگار آنا، در حالی که «اجتماع امام رضاییها» از چند روز قبل بهعنوان یک رویداد عمومی و قابل پیشبینی در تقویم شهری اعلام شده بود، تصمیم استانداری تهران برای تعطیلی ادارات در ساعت ۱۲ روز چهارشنبه ۹ اردیبهشت، آن هم با اعلامی در فاصلهای بسیار کوتاه تا زمان اجرا، بار دیگر مسئله مهم «مدیریت لحظه آخری» در پایتخت را برجسته کرده است.
تصمیمی قابل پیشبینی، اما دیرهنگام
برگزاری رویدادهای مذهبی و اجتماعی در مقیاس شهری، بهویژه در کلانشهری مانند تهران، معمولاً نیازمند هماهنگیهای چندلایه میان دستگاههای اجرایی، حملونقل، خدمات شهری و نیروی انسانی است. در این میان، انتظار میرفت تصمیم مرتبط با تغییر ساعت کاری یا تعطیلی ادارات، همزمان با برنامهریزی اولیه و با فاصله زمانی مناسب اطلاعرسانی شود تا امکان تنظیم فعالیتها برای دستگاهها و کارکنان فراهم باشد.
اما اعلام این تصمیم در فاصلهای بسیار کوتاه تا زمان اجرا، عملاً بسیاری از برنامهریزیهای روزانه ادارات و کارکنان را دچار اختلال کرده و این پرسش را دوباره مطرح کرده است که چرا تصمیمات مدیریتی در سطح پایتخت، همچنان در قالب واکنشی و دقیقه نودی اتخاذ میشوند.
هزینههای پنهان تصمیمات شتابزده
تصمیمات اینچنینی صرفاً یک تغییر ساده در ساعت کاری نیستند. هر تصمیم ناگهانی در سطح ادارات دولتی، زنجیرهای از اختلالات را به همراه دارد: از ناهماهنگی در خدماترسانی تا سردرگمی کارکنان و حتی فشار مضاعف بر سیستم حملونقل عمومی در ساعات محدود.
در شهری مانند تهران که پیچیدگیهای مدیریتی آن بالاست، هرگونه تغییر در روال اداری نیازمند اطلاعرسانی پیشینی و سنجش اثرات اجرایی است. در غیر این صورت، نتیجه چیزی جز کاهش بهرهوری و افزایش بینظمی نخواهد بود.
تصمیمسازی بدون افق زمانی
این مورد، صرفاً یک اتفاق منفرد نیست؛ بلکه در امتداد مجموعهای از تصمیمات مشابه قرار میگیرد که در سالهای اخیر با رویکردی کوتاهمدت و بعضاً واکنشی اتخاذ شدهاند. از تعطیلیهای ناگهانی گرفته تا تغییرات غیرمنتظره در ساعات کاری، الگوی مشترک در بسیاری از این تصمیمات، نبود افق زمانی روشن و برنامهریزی پیشدستانه است.
در حالی که مدیریت شهری در کلانشهرهایی مانند تهران نیازمند پیشبینیپذیری و ثبات است، تصمیمات دقیقه نودی عملاً پیام معکوس به بدنه اداری و شهروندان ارسال میکند: عدم قطعیت.
انتظار افکار عمومی از نهادهای مدیریتی در پایتخت، حرکت به سمت تصمیمسازی شفاف، زمانبندیشده و قابل پیشبینی است. مدیریت تهران با توجه به گستردگی جمعیت و پیچیدگی فعالیتها، بیش از هر چیز نیازمند «پیشنگری» است، نه واکنشهای لحظهای.
تصمیم اخیر استانداری درباره تعطیلی ادارات، فارغ از هدف آن، بار دیگر این ضرورت را یادآور میشود که تهران را نمیتوان با تصمیمات دقیقه نودی اداره کرد؛ چرا که هزینه این شتابزدگی، مستقیماً بر دوش نظام اداری و شهروندان سنگینی میکند.
انتهای پیام/
