اضطرابِ پیر شدن، روند پیری را شتاب می‌دهد

به گزارش «سای‌تک‌دیلی»، نگرانی درباره پیر شدن اغلب به عنوان یک مسئله احساسی در نظر گرفته می‌شود؛ اما پژوهش جدیدی نشان می‌دهد ممکن است با تغییرات قابل سنجش درون بدن نیز مرتبط باشد. در مطالعه‌ای به سرپرستی پژوهشگران مدرسه بهداشت عمومی جهانی دانشگاه نیویورک (NYU)، زنانی که نسبت به پیر شدن اضطراب بیشتری داشتند، به ویژه درباره افت سلامت در آینده، نشانه‌هایی از شتاب گرفتن پیری زیستی در سطح سلولی نشان دادند.

«ماریانا رودریگز»، دانشجوی دکتری در مدرسه بهداشت عمومی جهانی NYU و نویسنده نخست این پژوهش که در نشریه Psychoneuroendocrinology منتشر شده، می‌گوید: «پژوهش ما نشان می‌دهد تجربه‌های ذهنی ممکن است شاخص‌های عینیِ پیری را شکل دهند». او می‌افزاید: «اضطراب مرتبط با پیر شدن صرفا یک نگرانی روان‌شناختی نیست بلکه ممکن است اثری بر بدن بگذارد که پیامد‌های واقعی برای سلامت دارد».

اضطراب درباره پیر شدن رایج است و اغلب بر ترس از افت جسمانی، بیماری و کاهش استقلال تمرکز دارد. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند استرس روانیِ مداوم می‌تواند از طریق تغییرات اپی‌ژنتیکی بر پیری زیستی اثر بگذارد؛ یعنی تغییراتی که نحوه فعالیت ژن‌ها را تغییر می‌دهند، بی‌آنکه خودِ DNA دستخوش تغییر شود.

رودریگز گفت: «ما از پژوهش‌های قبلی می‌دانیم اضطراب، افسردگی و سلامت روان به طور کلی با شماری از پیامد‌های سلامت جسمانی مرتبط هستند؛ اما تاکنون پژوهشگران بر این موضوع تمرکز نکرده بودند که آیا میان نگرانی درباره پیر شدن و خودِ فرایند پیری ارتباطی وجود دارد یا نه».

چرا اضطراب درباره پیر شدن ممکن است به‌ویژه برای زنان مهم باشد

زنان ممکن است به علت انتظارات اجتماعی درباره جوانی و ظاهر، همراه با نگرانی‌های مربوط به باروری و سالمندی تولیدمثلی، اضطراب بیشتری نسبت به پیر شدن تجربه کنند.

رودریگز گفت: «زنان در میانسالی ممکن است نقش‌های متعددی داشته باشند، از جمله مراقبت از والدین سالمند خود. وقتی می‌بینند اعضای مسن‌تر خانواده پیرتر می‌شوند و بیمار می‌شوند، ممکن است نگران شوند که آیا همین اتفاق برای خودشان نیز رخ خواهد داد یا نه».

برای بررسی اینکه این نگرانی‌ها چگونه با فرآیند پیر شدن زیستی ارتباط دارد، تیم پژوهشی داده‌های ۷۲۶ زن شرکت‌کننده در مطالعه «میانسالی در ایالات متحده» (MIDUS) را تجزیه و تحلیل کرد. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که هر چند وقت یک‌بار درباره تغییرات ظاهری، افزایش مشکلات سلامتی و بیش از حد پیر شدن برای بچه‌دار شدن نگرانی دارند.

اندازه‌گیری سالخوردگی در سطح مولکولی

همچنین نمونه‌های خون جمع‌آوری شد تا پیری زیستی با استفاده از دو «ساعت اپی‌ژنتیکی» ارزیابی شود. یکی از این ساعت‌ها سرعت پیر شدن را در گذر زمان اندازه‌گیری می‌کند (DunedinPACE)، در حالی که دیگری میزان تجمع آسیب زیستی مرتبط با پیری را برآورد می‌کند (GrimAge۲).

زنانی که اضطراب بیشتری درباره پیر شدن را گزارش کردند، بر اساس شاخص DunedinPACE ــ یعنی معیار سنجش سرعت پیر شدن ــ نشانه‌هایی از شتاب گرفتن پیری زیستی نشان دادند. این تغییرات ممکن است خطر افت جسمانی و بیماری‌های وابسته به سن را در سال‌های بعد افزایش دهد

در میان انواع مختلف نگرانی‌ها، نگرانی درباره افت سلامتی بیشترین ارتباط را با شتاب گرفتن پیری اپی‌ژنتیکی داشت. در مقابل، اضطراب مربوط به ظاهر یا باروری ارتباط معناداری نشان نداد. پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند این موضوع ممکن است به این علت باشد که نگرانی‌های سلامت‌محور معمولا با افزایش سن ادامه پیدا می‌کنند، در حالی که نگرانی درباره زیبایی و تولیدمثل اغلب در گذر زمان کاهش می‌یابد.

سلامت روان، رفتار و فرایند سالمندی

به گفته پژوهشگران، این مطالعه یادآور آن است که سلامت روان و سلامت جسم در طول عمر به طور عمیقی به هم پیوسته‌اند، با وجود آنکه اغلب به عنوان دو حوزه جداگانه در نظر گرفته می‌شوند.

«آدولفو کوئواس»، دانشیار علوم اجتماعی و رفتاری در مدرسه بهداشت عمومی جهانی NYU و نویسنده ارشد این پژوهش، می‌گوید: «پژوهش ما اضطراب درباره پیر شدن را به عنوان یک عامل روان‌شناختی قابل اندازه‌گیری و قابل تغییر معرفی می‌کند که به نظر می‌رسد زیست‌شناسی پیری را شکل می‌دهد».

پژوهشگران همچنین اشاره می‌کنند که این پژوهش ــ که تنها تصویری لحظه‌ای از اضطراب درباره پیر شدن و نشانگر‌های زیستی ارائه می‌دهد ــ نمی‌تواند احتمال اثرگذاری عوامل دیگر را بر این تغییرات رد کند. رفتار‌های ناسالمی که افراد اغلب برای مقابله با اضطراب به کار می‌گیرند، ممکن است به توضیح پیوند میان این اضطراب و شتاب گرفتن پیری کمک کند. وقتی پژوهشگران اثر رفتار‌هایی مانند سیگار کشیدن و مصرف الکل را در تجزیه و تحلیل‌های خود کنترل کردند، ارتباط میان اضطراب پیر شدن و پیری اپی‌ژنتیکی کاهش یافت و دیگر معنادار نبود

مطالعات بیشتری لازم است تا روشن شود این نوع اضطراب چگونه در گذر زمان بر فرایند پیری اثر می‌گذارد؛ امری که می‌تواند به متخصصان سلامت کمک کند بهترین راه حمایت از افرادی که اضطراب درباره پیر شدن را تجربه می‌کنند تعیین کرده و آسیب‌های مرتبط را کاهش دهند.

رودریگز می‌گوید: «پیری یک تجربه جهانی است. باید گفتمانی را آغاز کنیم درباره اینکه ما به عنوان یک جامعه - از طریق هنجارها، عوامل ساختاری و روابط بین‌فردی - چگونه با چالش‌های پیر شدن روبه‌رو می‌شویم».