در گفتگو با آنا مطرح شد

«قصه ظهر شنبه»؛ قصه یک داغ به روایت کسانی که صاحب عزا نیستند

عدالتخواه
مطهره عدالتخواه، کارگردان مستند «قصه ظهر شنبه»، با اشاره به روایت متفاوت این فیلم از حمله به مدرسه شجره طیبه میناب اظهار کرد تلاش کردم به‌ جای تمرکز صرف بر خانواده‌های دانش‌آموزان شهید، حال‌وهوای شخصی افرادی را ثبت کنم که هر کدام به شکلی با این حمله درگیر شدند و در غم آن سهیم بودند.

 به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، مستند نیمه‌بلند «قصه ظهر شنبه» به نویسندگی و کارگردانی مطهره عدالتخواه، روایتی از ابعاد کمتر گفته‌شده حمله به مدرسه شجره طیبه میناب و تأثیر این حمله بر زندگی افرادی است که به شکل‌های مختلف با آن درگیر شده‌اند. این فیلم با تکیه بر روایت‌های شخصی و ناگفته‌های شاهدان و بازماندگان، تلاش می‌کند تصویری متفاوت از این واقعه و شهدای مدرسه شجره طیبه ارائه دهد.

عدالتخواه در گفتگو با خبرنگار آنا درباره شکل‌گیری ایده این مستند گفت: با آغاز جنگ و حمله به بیت رهبری، درگیر فضای همان اتفاقات بودم و در ابتدا از ماجرای مدرسه میناب اطلاعی نداشتم. بعدتر که اخبار این حمله را خواندم و از ابعاد آن مطلع شدم، تصمیم گرفتم به میناب بروم و این واقعه را ثبت کنم. جنگ یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی است که در تاریخ یک کشور رخ می‌دهد و به همین دلیل باید ثبت شود.

کارگردان مستند «انتظار بیست‌وپنج‌ساله» با اشاره به آشنایی خود با شهر میناب افزود: در همان روز‌های جنگ، ۲۰ قسمت خرده روایت ساختم، در جریان ساخت آن، با حال‌وهوای شهر میناب آشنا شدم. همین شناخت در تصمیم من برای حضور در این شهر و ساخت مستند تأثیر داشت. از دل همین مجموعه کم کم روایت «قصه ظهر شنبه» شکل گرفت.

این کارگردان درباره شرایط تولید فیلم توضیح داد: شرایط بسیار سخت بود. فضای کشور و به‌ویژه شهر میناب، جنگ‌زده بود و در مدتی که من در آنجا بودم، این شهر سه بار به‌طور مشخص هدف حملات سنگین قرار گرفت. من چهار روز پس از آغاز جنگ فیلم‌برداری را شروع کردم و ۳۱ روز در میناب حضور داشتم. زمانی که آنجا بودیم، نقاطی در نزدیکی مدرسه شجره طیبه هدف حمله قرار گرفتند. ما در آن روز‌ها رد شدن جنگنده‌ها را کاملا حس می‌کردیم.

عدالتخواه با تأکید بر اینکه «قصه ظهر شنبه» صرفاً گزارشی از حمله مدرسه میناب نیست، درباره شیوه روایت فیلم گفت: این مستند روایتی خطی از چهار تا پنج شخصیت اصلی و حال‌وهوای شخصی آنهاست. آدم‌هایی که از نظر نسبت خانوادگی صاحب عزا نبودند، اما در عمق داغ و اندوه آن حمله زندگی می‌کردند. من با سوژه‌هایم زیستم و تلاش کردم به‌جای اینکه صرفاً درباره اتفاقات رخ‌داده گزارش بدهم، احساس و تجربه شخصی آنها را در آن شهر به تصویر بکشم.

«قصه ظهر شنبه»؛ قصه یک داغ به روایت کسانی که صاحب عزا نیستند

کارگردان «پاره‌های تن ایران» ادامه داد: در این فیلم با افرادی مانند غساله، پزشک قانونی و راننده لودری که قبر دانش‌آموزان را حفر کرده بود، همراه شدیم. همه نگاه‌ها به مدرسه و شهادت آن بچه‌ها معطوف بود، اما من می‌خواستم حال‌وهوای آدم‌های دیگری را هم ثبت کنم که در آن روز‌ها درگیر این حمله بودند؛ از راننده تاکسی گرفته تا معلم‌ها و افرادی که نام کمتری از آنها برده شد. همه از شهادت دانش آموزان صحبت می‌کنند، اما در آن شهر آدم‌های دیگری هم حضور داشتند که رنج این اتفاق را تجربه کردند. برای من مهم بود نام و روایت آنها نیز در تاریخ باقی بماند.

کارگردان «قصه ظهر شنبه» درباره استفاده از تصاویر آرشیوی در این فیلم گفت: بخش قابل توجهی از تصاویر آرشیوی مورد استفاده در مستند را خود شهروندان در اختیار ما قرار دادند. این تصاویر ویدیو‌هایی بودند که قبل از این کمتر دیده شده بودند و به ما کمک کردند فضای واقعی شهر و روز‌های حمله را بهتر روایت کنیم. در روایت این مستند با استفاده از درام که بیش از هر چیز بر احساسات و روابط انسانی تمرکز دارد، تلاش کردیم که از فضای یک گزارش واقعه صرف فاصله بگیریم.

این کارگردان در پایان با اشاره به تفاوت نگاه خود در انتخاب سوژه‌ها گفت: مستندسازان دیگری هم در میناب حضور داشتند و مشغول ساخت فیلم بودند، اما برای من اهمیت داشت که روایت از یک یا چند سوژه محدود فراتر برود و آدم‌های بیشتری را در بر بگیرد. احساس کردم باید به‌جای تمرکز صرف بر خانواده‌های دانش‌آموزان شهید، روایت جمعی گسترده‌تری از کسانی ارائه شود که هرکدام به شکلی با این حمله زندگی کرده‌اند.

این نویسنده درباره اهمیت ثبت رویداد‌های جنگ در سینمای مستند تأکید کرد: مستند جنگ، سند تصویری است که در تاریخ کشور باقی می‌ماند. حتی اگر فیلمی در زمان تولید امکان پخش پیدا نکند، ماندگاری آن اهمیت دارد؛ چراکه می‌تواند تصویری از یک مقطع تاریخی و تجربه مردمی که آن را پشت سر گذاشته‌اند، حفظ کند.

این کارگردان درباره حضور در جشنواره سینماحقیقت را فرصتی ارزشمند برای مستندسازان دانست و گفت: شرکت در سینماحقیقت فرصت مغتنمی است؛ چراکه امکان خوبی برای دیده شدن فیلمی که تولید شده، فراهم میکند و هر فیلم در این جشنواره‌ها می‌تواند مخاطب خود را پیدا کند.

عدالتخواه در پایان گفت: فارغ از اینکه فیلم انتخاب شود یا به بخش مسابقه راه پیدا کند، همین فرصت نمایش اهمیت دارد. من و گروه سازنده برای این مستند زحمت زیادی کشیده‌ایم و امیدوارم در سالی که کشورمان جنگ‌های دوم و سوم را نیز تجربه کرده، فیلم به بخش مسابقه راه پیدا کند و مخاطبان بتوانند آن را ببینند. امیدوارم بتوانیم بخشی از رنج مردم میناب را به تصویر بکشیم.

عوامل مستند نیمه‌بلند «قصه ظهر شنبه» عبارتند از نویسنده، تهیه کننده و کارگردان: مطهره عدالتخواه، تصویربرداران: علی کرامت‌خواه و محمد عقیلی، تصویربردار هوایی: مرتضی آخوندی، تصویربرداری آرشیوی: محمود شهبازی، مصطفی رنجبر، علیرضا خرمی، غفور شهبازی، محمدامین عباسی و مرتضی شاهویی، صدابردار: محمدحسین رادمهر، صداگذار و انتخاب موسیقی: فاطمه اسماعیلی، طراحی هویت بصری: عبدالمهدی آگاه‌منش.

فیلم مستند «قصه ظهر شنبه» به کارگردانی مطهره عدالتخواه، متقاضی حضور در بیستمین جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» است.

انتهای پیام/

ارسال نظر