نیاز مبرم برای تغییر اولویتهای فوتبال ایران؛ وقتی «متن» گم شده و «حاشیه» میداندار است
به گزارش خبرگزاری آنا، سالهاست فوتبال ایران در ردههای مختلف ملی و باشگاهی با یک سؤال جدی مواجه است، چرا با وجود برخورداری از استعدادهای فراوان و هزینههای قابل توجه، خروجی فوتبال کشور همچنان فاصله زیادی با انتظارات دارد؟
ناکامی تیمهای ملی
تیم ملی فوتبال ایران نزدیک به نیم قرن است که از قهرمانی در جام ملتهای آسیا بازمانده و در تمامی ادوار حضور در جام جهانی نتوانسته از مرحله گروهی عبور کند. حتی در جام جهانی ۴۸ تیمی نیز این اتفاق برای فوتبال ایران رقم نخورد. در رده امید نیز بیش از نیم قرن است که حسرت حضور در بازیهای المپیک ادامه دارد. تیم ملی جوانان نیز اگرچه در مقاطعی موفق به صعود به جام جهانی شده، اما این موفقیتها استمرار نداشته و تنها در یکی از دورهها توانست در جمع هشت تیم برتر جهان قرار بگیرد، موفقیتی که هیچگاه به یک روند پایدار تبدیل نشد. در رده نوجوانان نیز شرایط تفاوت چندانی ندارد و دستاوردی که بتوان از آن به عنوان یک موفقیت بزرگ و ماندگار یاد کرد، به چشم نمیخورد.
فضای مسموم فوتبال باشگاهی
وقتی به فوتبال باشگاهی ایران در سالهای اخیر نگاه میکنیم، یک واقعیت بیش از هر چیز دیگری خودنمایی میکند. حاشیه، بسیار پررنگتر از متن شده است. دیگر کمتر خبری از بازیکنسازی، پرورش استعداد و فوتبال باکیفیت به گوش میرسد و در مقابل، درگیری، فحاشی، بیانیه، شکایت و حواشی سکوها و کنار زمین بخش قابل توجهی از فضای فوتبال را به خود اختصاص داده است. نمونه تازه این اتفاقات را میتوان در دیدار تراکتور و گلگهر مشاهده کرد. مسابقهای که بار دیگر درگیریهای لفظی و حاشیههای قدیمی میان امید عالیشاه و هواداران تراکتور را به صدر اخبار آورد. در سالهای گذشته نیز در تقابلهای پرسپولیس و تراکتور شاهد اتفاقات تلخ و غیرقابل دفاعی همچون درگیری لفظی، پرتاب سنگ، کیسه ادرار و حتی مواردی تأسفبارتر بودهایم.
استقلال نیز از این فضای مسموم بینصیب نمانده است و حواشی از سوی این باشگاه بزرگ هم وجود دارد.. در دیدار اخیر استقلال و سپاهان، عارف حاجیعیدی به دلیل فحاشی هواداران استقلال علیه خانوادهاش، مرتکب اشتباهی فاحش و رفتاری غیراخلاقی شد. باشگاه سپاهان بلافاصله این رفتار را محکوم کرد و خود بازیکن نیز پس از پی بردن به اشتباه خود، از هواداران استقلال عذرخواهی کرد. این برخورد را باید یک نمونه قابل توجه دانست. چون وقتی بازیکن یا باشگاه با یک رفتار اشتباه مواجه میشود، باید مسئولیت آن را بپذیرد و با آن برخورد شود.
برخورد متفاوت باشگاهها
در سوی دیگر، ماجرای فحاشی منتسب به خداداد عزیزی، سرپرست تیم تراکتور، نیز به جای آنکه صرفاً با یک برخورد قاطع و بازدارنده همراه شود، به مجموعهای از شکایتها و واکنشها تبدیل شده است. باشگاه تراکتور در موارد مختلف از عوامل و باشگاههای گوناگون شکایت کرده و حتی پای پرسپولیس نیز به میان آمده و این باشگاه به دلیل فحاشی هوادارانش در دیدار با ذوبآهن مورد شکایت تراکتور قرار گرفته است. اصل موضوع اما فراتر از نام باشگاهها و افراد است. رفتار اشتباه باید محکوم شود، فارغ از اینکه از سوی چه فرد یا چه باشگاهی رخ داده است.
جالب اینکه باشگاه سپاهان در همان دیدار مقابل استقلال، به دلیل رفتاری که رسانهای هم نشد، آریا یوسفی را با محرومیت مواجه کرد. این بازیکن در رختکن رفتاری غیراخلاقی از خود نشان داده بود و باشگاه نیز در قبال آن تصمیم گرفت. این نوع برخورد نشان میدهد باید باشگاهها در برابر رفتارهای نادرست، حتی زمانی که موضوع رسانهای نشده است، مسئولانه عمل کنند.
حواشی پررنگ شدهاند
واقعیت این است که فوتبال باشگاهی ایران در تمام این سالها زیر سایه حواشی متعدد قرار گرفته و آنقدر این حواشی پررنگ شدهاند که اصل فوتبال و زیباییهای آن کمتر دیده میشود. فوتبال قرار است محل لذت، هیجان و رقابت باشد، اما هر هفته در مسابقات لیگ برتر یا حتی خارج از زمین شاهد حواشی، الفاظ رکیک، درگیریهای فیزیکی و رفتارهای دور از شأن ورزش هستیم. نمونه دیگر را میتوان در پایان دیدار هفته پنجم آلومینیوم اراک و شمسآذر مشاهده کرد، جایی که بازیکنان شمسآذر مقابل رختکن آلومینیوم حضور داشتند و بار دیگر تصاویر و روایتهایی از تنش و درگیری منتشر شد. این در حالی است که تنها هفته ششم لیگ برتر به پایان رسیده و در همین مدت کوتاه، حواشی فراوانی پیرامون مسابقات شکل گرفته است.
تغییر اولویتهای فوتبال ایران
در چنین شرایطی چگونه میتوان انتظار داشت فوتبال ایران بازیکنسازی کند؟ چگونه میتوان از تیم ملی انتظار قهرمانی در جام ملتهای آسیا داشت؟ چگونه میتوان امیدوار بود تیم ملی در جام جهانی از مرحله گروهی صعود کند؟ با چه منطقی باید انتظار داشت تیم ملی امید پس از بیش از نیم قرن راهی المپیک شود یا تیمهای جوانان و نوجوانان ایران در سطح قاره آسیا به موفقیتهای بزرگ برسند؟ مشکل فقط نتیجه یک مسابقه یا رفتار یک بازیکن و مربی نیست. مسئله، تغییر اولویتهای فوتبال ایران است.اصل فوتبال گم شده و حاشیه جای آن را گرفته است.
به جای آنکه درباره کیفیت بازی، تاکتیک، استعدادهای جدید، بازیکنسازی و آینده فوتبال صحبت کنیم، بخش زیادی از اخبار فوتبال به درگیری، فحاشی، کتککاری، بیانیه و شکایت اختصاص پیدا کرده است. از سکوها تا فضای مجازی، الفاظ رکیک و رفتارهای ناپسند به بخشی از ادبیات فوتبال تبدیل شده و طبیعی است که چنین فضایی برای نسل جوانی که فوتبال را دنبال میکند، آثار نامطلوبی به همراه داشته باشد.
حاشیه را از متن جدا کنیم
در این میان، محرومیتها و جریمههای مالی نیز اگر نتوانند نقش بازدارنده خود را ایفا کنند، عملاً مشکلی را حل نخواهند کرد. برخورد انضباطی زمانی اثرگذار است که قاطع، یکسان و بدون تبعیض باشد و باشگاهها نیز در کنار نهادهای مسئول، در قبال رفتار بازیکنان، مربیان و هواداران خود احساس مسئولیت کنند. فوتبال ایران بیش از هر چیز به بازگشت آرامش، اخلاق و تمرکز بر متن فوتبال نیاز دارد. اگر قرار است دوباره بازیکن بسازیم، اگر قرار است تیم ملی در آسیا و جهان حرفی برای گفتن داشته باشد و اگر قرار است هوادار از تماشای فوتبال لذت ببرد، باید ابتدا حاشیه را از متن جدا کنیم.
در غیر این صورت، با فوتبالی مواجه خواهیم بود که هر هفته بیشتر از گذشته درگیر حاشیه میشود و کمتر فرصت میکند خودش را در زمین مسابقه نشان دهد. فوتبالی که به جای آنکه محل لذت و افتخار باشد، به صحنهای برای درگیری، فحاشی، شکایت و صدور بیانیههای متوالی تبدیل شده است.
انتهای پیام/
