عشق به امام حسین(ع) و ایران راهگشای مسیر آزادگی است

مجید عبدالهی درباره حضورش در ویژه‌برنامه «خیمه هنر» در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری آنا گفت: اجرای امشب برای من تفاوت ویژه‌ای با دیگر اجراها داشت، چراکه نخستین بار بود در جمع دوستان معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی حضور پیدا می‌کردم. پیش از این ارتباطاتی با خانه شاعران و خانه موسیقی داشتم، اما هیچ‌گاه این فرصت فراهم نشده بود که در برنامه‌ای با حضور متولیان موسیقی کشور اجرا داشته باشم. خوشبختانه با لطف آقای بابک رضایی این امکان برای من فراهم شد و به شخصه این اجرا را نقطه عطفی در فعالیت‌های هنری‌ام می‌دانم.

وی درباره انتخاب قطعات و شرایط اجرای برنامه نیز اظهار کرد: این اجرا با عجله آماده شد و طبیعتاً هر اجرا نیازمند مقدماتی مانند «ساندچک» است. با وجود همه تمهیداتی که دوستان در مجموعه تئاتر شهر اندیشیده بودند، به نظر من در اجراهای پرفورمنس و آیینی، جزئیات اهمیت بیشتری دارد و هر بخش از برنامه باید فرصت کافی برای ساندچک اختصاصی داشته باشد. اگر چنین فرصتی فراهم شود، کیفیت اجراها نیز بالاتر خواهد رفت. البته از دشواری‌های برنامه‌ریزی و برگزاری چنین رویدادی نیز آگاه هستم و می‌دانم با توجه به تعدد برنامه‌ها، اخذ مجوزها و مسائل مختلف، کار برگزارکنندگان بسیار دشوار است.

عبدالهی ادامه داد: برگزاری برنامه‌ای مانند «خیمه هنر» که بر پایه یک پیشینه تاریخی شکل گرفته و از تعزیه، نقاشی قهوه‌خانه‌ای و دیگر هنرهای آیینی الهام می‌گیرد، کار بسیار سنگینی است. طبیعی است که در چنین برنامه‌ای مشکلاتی وجود داشته باشد و اگر هیچ مشکلی نباشد، جای تعجب دارد. به اعتقاد من استمرار برگزاری این رویداد می‌تواند بسیاری از این مسائل را برطرف کند. همچنین شرایط جنگ، اختلاف سلیقه‌ها و دیدگاه‌های مختلف نیز بر دشواری‌های برگزاری افزوده است و همین موضوع، همت، صبر و تاب‌آوری بالای برگزارکنندگان را نشان می‌دهد.

این خواننده درباره قطعات انتخابی خود گفت: تصنیفی که امشب اجرا کردم اثری از عارف قزوینی است که احساس می‌کنم کمتر اجرا می‌شود. چند سالی است با این قطعه زندگی می‌کنم و هر جا که فرصت داشته باشم آن را می‌خوانم، زیرا معتقدم این اثر، به تعبیر خود عارف قزوینی، محرم و صفر نمی‌شناسد و برای هر اهل دلی شنیدنی است.

وی افزود: پیش از اجرای تصنیف، رباعی «در سایه خاطراتت ای سرو رشید…» را که از استاد سهیل محمودی گرفته بودم، به صورت بداهه به ابتدای اثر اضافه کردم، زیرا احساس کردم کاملاً با فضای تصنیف هماهنگ است. این شعر از نظر فلسفی، تاریخی و عرفانی ظرفیت‌های فراوانی دارد و یادآور این حقیقت است که حماسه عاشورا همواره اندیشه‌ها را به سوی خود کشانده است. پس از آن نیز تصنیف عارف قزوینی با مطلع «گریه کن که اگر سیل خون گریی…» اجرا شد که به نظرم میان شعر و موسیقی آن هارمونی عمیقی وجود دارد.

عبدالهی درباره بخش پایانی اجرای خود نیز گفت: قطعه دوم را از آثار زنده‌یاد محمد نوری انتخاب کردم؛ استادی که سال‌ها افتخار شاگردی ایشان را داشتم. این اثر را بی‌ارتباط با شرایط امروز کشور، مشکلات جنگ و مسائل اقتصادی نمی‌دانم، زیرا عشق به ایران، همانند عشق به امام حسین(ع)، می‌تواند راهگشای مسیر آزادگی و حقیقت‌جویی باشد. در طول تاریخ افراد بسیاری ادعای آزاداندیشی داشته‌اند، اما منافع زودگذر آنان را از مسیر حق دور کرده است. به باور من باید همان مسیر درست را پیمود.

وی در پایان خاطرنشان کرد: ایران سرزمینی با تمدنی کهن و تاریخی عظیم است و اگر به این عشق تکیه کنیم، می‌تواند حال مردم را بهتر کند. به همین دلیل، قطعه‌ای را که بر اساس شعر دکتر محمد سری، با صدای محمد نوری و تنظیم تورج شعبانخانی خلق شده است، انتخاب کردم؛ اثری ماندگار که هر جا احساس کنم می‌تواند بر حال خوب مردم ایران اثر بگذارد، آن را اجرا خواهم کرد.

او تاکید کرد: معتقدم پیوند ایران با مفهوم آزادگی، همان نکته اصلی است که درباره آن صحبت شد. اگر این مسیر را از همین زاویه نگاه کنیم، بسیاری از اتفاقات و پرسش‌ها پاسخ خود را پیدا می‌کنند و می‌توانیم به وحدت اندیشه و وحدت کلام برسیم. امیدوارم این نگاه بیش از پیش در جامعه تقویت شود.

عبدالهی در پایان با اشاره به قطعه «ایران، ایران» توضیح داد: در روند شکل‌گیری این اثر، سه هنرمند بزرگ هر کدام بخشی از تصویر پرچم ایران را در شعر و موسیقی ترسیم کردند؛ یکی از «سبزی صد چمن» گفت، دیگری از «سرخی خون من» و در ادامه «سپیدی طلوع سحر» به آن افزوده شد و در نهایت این سه تصویر در عبارت «به پرچمت نشسته» به یکدیگر پیوند خوردند.

وی تأکید کرد که این هم‌نشینی شاعرانه، از دل همفکری خالقان اثر شکل گرفته و همین ویژگی، آن را به اثری ماندگار تبدیل کرده است.