«ماه مثل ماهروزه»؛ عشق، نسیان و یک قصه واقعی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، در مستند «ماه مثل ماهروزه» کارگردان موضوعی را دستمایه ساخت فیلم قرار داده که بسیار شایع و تلخ است. اما امتیاز فیلم او نمایش آلزایمر و نسیان در بطن داستانی عاشقانه است. تماشاگر نخست به صدای زنانه‌ای گوش می‌دهد که داستان عشقش به رجب را روایت می‌کند.

 در میانه این فیلم کوتاه متوجه می‌شویم راوی درگیر نسیان است و پس از آن، مواجهه و زندگی رجب و ماهروزه را می‌بینیم. آنها در دل دشتی سرسبز شبیه بهشت روزگار سالخوردگی را پشت سر می‌گذارند، پایان قصه عاشقانه آنها با رنج پیری گره خورده، اما رجب، از عشقش فاصله نگرفته است.

روایت اول شخص و توجه به ماهروزه که در واقعیت همه چیز را از یاد برده و درگیر سکوت است این فرصت را به وجود آورده که جهان را از نگاه یک راوی ببینیم که قدرت تکلم و به خاطر آوردن را ندارد. این تمهید امتیاز اصلی فیلم رجبیان است.

پس از آن تصاویر خانوادگی و لحظاتی که زندگی عادی در خانواده جریان داشته، که روح به مستند داده و تراژدی سکوت و وضعیت ماهروزه را بیشتر کرده است. آنچه رجبیان تصویر کرده تمرکز صرف بر بیماری نیست، او از یک شخصیت که می‌توانست خاموش باشد، یک راوی شش دانگ ساخته است.

«ماه مثل ماهروزه» بی آنکه بخواهد روی این موضوع تاکید کند که عشق‌های گذشته با وفاداری و فداکاری توام و قرین بوده به این نکته در زیر لایه می‌پردازد. مستند کوتاه رجیبان یک قصه عاشقانه است که در شالیزار تمام می‌شود، جایی که رجب و ماهروزه به روزگار گذشته باز می‌گردند و زندگی را تجربه می‌کنند.

در میان مستند‌های فراوانی که هر سال درباره بیماری‌ها و بیماران ساخته می‌شود، روایت شخصی و تجربه خانوادگی مهدی رجبیان، به یادماندنی است.