خاطره سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی جوانان از عبدالله موحد؛ گفت برای کشتی‌گیرانت پدری کن/ در خستگی‌هایش اهدافش را دنبال می‌کرد

حمید باوفا در گفت‌و‌گو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری آنا درخصوص اردو‌های برگزار شده تیمش در مدت اخیر عنوان کرد: بعد از برگزاری مسابقات قهرمان کشوری، سه مرحله اردو را در شهرستان‌های فریمان، شوط و همچنین کرمان داشتیم و در یک تورنمنت بین‌المللی هم شرکت کردیم. اردوی بعدی ما هم احتمالا در ایذه و سپس در آمل برگزار خواهد شد.

وی درحالیکه تیمش خود را برای شرکت در آسیایی تایلند آماده می‌کند، درباره اینکه آیا کشتی‌گیری حضورش در مسابقات جهانی را قطعی کرده است؟، گفت: نه حضور هیچ کشتی‌گیری از اکنون در مسابقات جهانی قطعی نیست و تصمیمات براساس نتایج رقابت‌های قهرمانی آسیا گرفته می‌شود.

سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی جوانان با اشاره به درگذشت دارنده ۶ مدال طلای متوالی کشتی جهان، خاطره‌ای از دیدارش با عبدالله موحد پیش از آنکه کار مربیگری را شروع کند، عنوان کرد: خاطره من مربوط به سال ۱۳۹۰ است که حدود ۲۰ روز، هر روز با او دیدار داشتم. آن زمان تازه زانویم را جراحی کرده بودم و هر روز برای فیزیوتراپی، به بهداری شرکت نفت می‌رفتم. ظهر که کارم تمام می‌شد برای تمرین، از ساعت یک تا سه برای به سالن امجدیه می‌رفتم. پیشکسوتان هم آنجا تمرین می‌کردند. عبدالله موحد هر روز، سر ساعت مشخصی آنجا می‌آمد، تمرینش را انجام می‌داد و بدون معطلی می‌رفت. کاملا منظم و بابرنامه. تمرین بدنسازی می‌کرد، طناب می‌زد. دو سه روز اول تلاش کردم سر صحبت را باز کنم دوست داشتم از او یاد بگیرم و کم‌کم این اتفاق افتاد. از نزدیک توانمندی‌اش را دیدم. فکر می‌کنم آن وقت ۷۰ سالش بود، یک بار همراه با هم پرس سینه زدیم، من در ۷۰-۸۰ کاملا کم آوردم، اما عبدالله موحد به ۹۰ رسید. 

حمید باوفا ادامه داد: به او گفتم که می‌خواهم کم کم مربی شوم، گفت چند نکته یادت باشد که مربی خوبی شوی، اول از همه، نظم و انضباط سرلوحه کارت باشد که همه چیز برایت به ارمغان خواهد آورد. نکته دوم اینکه هنوز جوانی و در جایگاهی نیستی کشتی‌گیر نونهال و نوجوان را پسرت قلمداد کنی، امروز برادرشان باش، اما بعدا که سنت بالاتر رفت، برای‌شان پدری کن. در روز‌های بعد برایم از خاطرات دوره قهرمانی‌اش تعریف کرد و تاکید داشت اینکه از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ در سطح اول بوده، تنها دلیلش استمرار، تلاش و پشتکار بدون وقفه بود. اینکه در تمام خستگی‌اش، اهدافش را دنبال می‌کرد و از این مسیر و استمرار در آن خسته نمی‌شد. در آن نزدیک به ۲۰ روزی که کنارش تمرین کردم، به هر بهانه‌ای سعی داشتم که از او یاد بگیرم. درگذشت این مرد بزرگ و تکرار نشدنی را به خانواده‌اش و جامعه کشتی تسلیت می‌گویم.