به مناسبت سالروز شهادت شهید صیاد شیرازی؛

«در کمین گل سرخ» روایت مردی که هرگز زانو نزد/ کتابی که رهبر انقلاب آن را «نمونه بی‌سابقه گزارش جنگ» نامید

«در کمین گل سرخ» را نمی‌توان صرفاً یک کتاب جنگی یا خاطره‌نگاری خطی دانست. مؤمنی در این اثر، با قلمی داستانی و جزئینگر، از نوجوانی عبور کرده که در کوچه‌های مشهد با غیرت دینی قد کشید تا مردی که در کردستان و جبهه‌های جنوب، توطئه‌های تجزیه‌طلبانه را یک‌تنه نقش بر آب کرد.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، در سالروز شهادت امیر سرافراز اسلام، شهید علی صیاد شیرازی، ورق زدن کتاب «در کمین گل سرخ» نوشته محسن مؤمنی، فرصتی است برای لمس کردن غیرتِ سرداری که هرگز از خط قرمزهایش عقب ننشست.

این کتاب که با تقریظ رهبر معظم انقلاب نیز منتشر شده، نه یک زندگینامه معمولی، بلکه روایتی سیال از دلاوری‌های یک فرزند دیار توس تا اوج فرماندهی در بحرانی‌ترین روزهای دفاع مقدس است.

«در کمین گل سرخ» را نمی‌توان صرفاً یک کتاب جنگی یا خاطره‌نگاری خطی دانست. مؤمنی در این اثر، با قلمی داستانی و جزئینگر، از نوجوانی عبور کرده که در کوچه‌های مشهد با غیرت دینی قد کشید تا مردی که در کردستان و جبهه‌های جنوب، توطئه‌های تجزیه‌طلبانه را یک‌تنه نقش بر آب کرد.

آنچه این کتاب را از سایر آثار مشابه متمایز می‌کند، نگاه چندلایه نویسنده به شخصیت شهید صیاد است.

در این کتاب، هم «شیردلِ عملیات‌های غافلگیرکننده» را می‌بینید و هم «مردی که گاهی برای نماز شب، اشک‌هایش را پشت اسلحه پنهان می‌کرد».

مؤمنی با تکیه بر منابع دست اولی چون خاطرات شخصی شهید و مصاحبه با همرزمانش، تصویری واقعی و باورپذیر از یک مدیر تراز انقلاب ارائه داده است.

کتاب در ۵۱۲ صفحه و ۲۶ فصل، مخاطب را از سال‌های پیش از انقلاب تا شامگاه ۱۳ فروردین ۱۳۷۸ همراهی می‌کند؛ جایی که گلوله منافقین، سردار را بر آستانۀ نماز صبح به شهادت رساند. اگر به دنبال یک اثر غیرکلیشه‌ای برای درک عمق مردانگی و تدبیر در بحران هستید، «در کمین گل سرخ» تنها یک پیشنهاد نیست؛ یک ضرورت است.

در ادامه گزارش قبل، بخش «تقریظ رهبر معظم انقلاب بر کتاب» را به سبک خبرگزاری آنا برایتان تکمیل می‌کنم:

تقریظ رهبر انقلاب؛ امضای تأیید بر یک روایت ماندگار

یکی از وجوه تمایز کتاب «در کمین گل سرخ»، توجه ویژه حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به این اثر است. این کتاب در «هشتمین پاسداشت ادبیات جهاد و مقاومت» که در جوار مزار شهید صیاد شیرازی در بهشت زهرا (س) برگزار شد، مورد تقریظ رهبر معظم انقلاب قرار گرفت .

اما «تقریظ» چیست و چه اهمیتی دارد؟ تقریظ به یادداشتی گفته می‌شود که رهبر انقلاب پس از مطالعه یک کتاب، معمولاً در قالب چند خط یا چند پاراگراف بر آن می‌نویسند. این یادداشت‌ها صرفاً یک توصیه ساده نیست؛ بلکه نشان‌دهنده تأکید ایشان بر ضرورت خواندن آن اثر برای اقشار مختلف جامعه به ویژه جوانان است .

ارزش تقریظ رهبری بر این کتاب از زبان مسئولان

ایمان عطارزاده، معاون هماهنگی دفتر حفظ و نشر آثار مقام معظم رهبری، در مراسم رونمایی از این تقریظ، ضمن اشاره به هدف دفتر مبنی بر تکریم خانواده‌های ایثار و شهادت، تأکید کرد که این تقریظ «به‌منظور پاسداشت مقام جهاد و مقاومت» صورت گرفته است.

وی همچنین با تمجید از کتاب، آن را اثری دانست که «به‌خوبی توانسته مجاهدت‌های این شهید را به تصویر بکشد» .

محتوای تقریظ چه بود؟

هر چند متن کامل این تقریظ در خبر رسمی آنا عیناً منتشر نشده، اما بر اساس اظهارات حاضران در مراسم و نیز بازخوردهای مخاطبان، رهبر انقلاب این کتاب را «نمونه جالب و بی‌سابقهای از گزارش جنگ» توصیف کرده‌اند. عبارتی که در میان کاربران فضای مجازی و علاقه‌مندان به ادبیات پایداری دست به دست می‌چرخد .

چرا این تقریظ مهم است؟

1. ارزش افزوده برای کتاب: تقریظ رهبری، کتاب را از یک اثر ادبی صرف به یک «سند خواندنی» تبدیل می‌کند که تأیید شده یک جریان‌ساز فرهنگی است.

2. تشویق مخاطب جوان: رهبر انقلاب معمولاً در تقریظ‌های خود بر ضرورت آشنایی نسل امروز با حماسه‌های دفاع مقدس تأکید دارند و این کتاب را پاسخی به این نیاز می‌دانند .

3. تداوم سنت تقریظ‌نویسی: گفتنی است که تقریظ بر «در کمین گل سرخ» بخشی از سنت مستمر رهبر انقلاب در حمایت از آثار فاخر جهاد و مقاومت است؛ آثاری همچون «نورالدین پسر ایران»، «من زنده‌ام»، «پایی که جا ماند» و «فرنگیس» که پیش از این نیز مشمول این لطف و توجه ویژه قرار گرفته‌اند .

اگر روزی این کتاب را به دست گرفتید، تنها به خواندن متن آن اکتفا نکنید. حتماً چند صفحه ابتدایی را ورق بزنید و به دنبال یادداشت کوتاه اما پرمعنای رهبر معظم انقلاب بگردید؛ یادداشتی که به شما می‌گوید: «این کتاب را بخوانید، حیف است نخوانید».

یکی از بخش‌های جذاب کتاب «در کمین گل سرخ»، روایتِ نخستین روزهای حضور شهید صیاد شیرازی در کردستان است. در این بخش از کتاب، فضای ملتهب و ناامن پاوه در سال ۱۳۵۸ با جزئیات قابل لمس توصیف شده است.

در این مقطع، کمتر کسی جرأت عبور از کوچه‌های شهر را داشت، اما صیاد با تکیه بر شناخت دقیق از تاکتیک‌های نظامی و اعتماد به نفس بالا، دست به ابتکاری می‌زند که شاید برای یک فرمانده معمولی غیرممکن به نظر برسد. این واقعه نشان‌دهنده هوش تاکتیکی و شجاعت شخصی اوست.

انتهای پیام/

ارسال نظر