از نابودی مدرسه تا خاموش شدن هزاران رؤیا/ روایت یک معلم از درد حمله به مراکز علمی

فرزاد میرشکاری، اهل دهکهان در کهنج استان کرمان و معلم مقطع متوسطه اول در شهرستان شهر قدس تهران، با اشاره به گزارش‌های منتشرشده درباره هدف قرار گرفتن دانشگاه‌ها و خوابگاه‌های دانشجویی، در گفت‌وگو با خبرنگار آنا اظهار کرد: ابتدا باید تسلیت بگویم بابت اتفاقات بسیار تلخی که در یک ماه گذشته برای ایران رخ داده، به‌ویژه حمله به مدرسه میناب. ما در منطقه‌ای زندگی می‌کنیم که ارتباط عاطفی و فرهنگی عمیقی با جنوب کشور داریم و خود را جزئی از مردم بندر می‌دانیم. این حادثه داغ بزرگی بر دل مردم جنوب کرمان و همه جامعه ایران گذاشت.

وی ادامه داد: حتی تجربه زلزله بم را از نزدیک داشته‌ام و صحنه‌های دردناکی دیده‌ام، اما اتفاقی که برای دانش‌آموزان رخ داد، از نظر احساسی و انسانی بسیار تکان‌دهنده‌تر است. این موضوع در ذهن معلمان، دانش‌آموزان و کل جامعه فرهنگی باقی خواهد ماند. از همین‌جا به همه جامعه فرهنگی کشور تسلیت عرض می‌کنم و امیدوارم دیگر شاهد کشته شدن هیچ دانش‌آموز و معلمی نباشیم.

میرشکاری با بیان اینکه حمله به زیرساخت‌های کشور به‌شدت دردناک است، افزود: زیرساخت‌هایی که سال‌ها برای آنها سرمایه‌گذاری شده و مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند، به‌یک‌باره مورد حمله قرار می‌گیرند. اما دردناک‌تر از آن، حمله به مراکز علمی مانند دانشگاه‌ها و خوابگاه‌های دانشجویی است. این موضوع انسان را عمیقاً به فکر فرو می‌برد.

وی تأکید کرد: به‌عنوان یک معلم، همیشه تلاش کرده‌ایم به دانش‌آموزان بیاموزیم که از امکانات آموزشی مراقبت کنند، زیرا هر میز و صندلی و هر کلاس، سرمایه این کشور است. وقتی یک مدرسه یا دانشگاه تخریب می‌شود، در واقع هزاران کودک و نوجوان از فرصت رشد و پیشرفت محروم می‌شوند و هزاران رویا از بین می‌رود. یک مدرسه در طول عمر خود میزبان نسل‌های مختلفی از دانش‌آموزان است و نابودی آن فقط خسارت مادی نیست، بلکه ضربه‌ای به آینده یک ملت است.

این معلم با اشاره به جایگاه علم در فرهنگ ایرانی گفت: در فرهنگ ما، علم‌آموزی همیشه مقدس بوده است. خانواده‌ها حتی در سخت‌ترین شرایط اقتصادی، فرزندان خود را به مدرسه می‌فرستند؛ بنابراین حمله به مدرسه یا دانشگاه، مانند حمله به یک مکان مقدس است و از نظر معنوی بسیار سنگین و دردناک است.

میرشکاری در ادامه با اشاره به تفاوت این اقدامات با جنگ‌های مدرن تصریح کرد: در تاریخ جنگ‌های مدرن، هدف قرار دادن گسترده مراکز علمی و دانشگاهی کم‌سابقه است. این اقدامات نوعی علم‌کشی محسوب می‌شود. دشمنان به این نتیجه رسیده‌اند که با تحریم نمی‌توانند پیشرفت علمی ایران را متوقف کنند، بنابراین اکنون زیرساخت‌های علمی را هدف قرار داده‌اند.

وی افزود: ایران کشوری با سابقه غنی علمی و فرهنگی است و دانشمندان بسیاری از این سرزمین برخاسته‌اند که در سطح جهانی تأثیرگذار بوده‌اند. حتی در شرایط تحریم، کشور توانسته به پیشرفت‌های علمی مهمی دست یابد. این نشان می‌دهد که ریشه علمی در این سرزمین عمیق است و از بین رفتنی نیست، اما تخریب زیرساخت‌ها همچنان خسارت‌بار است.

میرشکاری با تأکید بر لزوم آمادگی برای آینده گفت: همان‌طور که در گذشته و در طول تاریخ، ایران بار‌ها مورد حمله قرار گرفته، اما دوباره خود را بازسازی کرده است، این‌بار نیز می‌توانیم از نو بسازیم. اما نکته مهم این است که باید برای پیشگیری از تکرار چنین اتفاقاتی آماده باشیم.

وی اولین گام در این مسیر را پیشگیری از جنگ دانست و خاطرنشان کرد: باید تلاش کنیم جامعه‌ای منسجم و یکپارچه داشته باشیم و همه افراد را زیر یک چتر جمع کنیم. نباید کسی را از روند پیشرفت کشور حذف یا از آن دور کنیم. انسجام ملی مهم‌ترین عامل بازدارندگی است.

این معلم ادامه داد: اگر جامعه دچار تفرقه باشد، دشمن جسارت حمله پیدا می‌کند. اما اگر ببیند مردم یک‌صدا و متحد هستند، هرگز چنین ریسکی نمی‌کند. باید به دنیا نشان دهیم که در کنار یکدیگر هستیم و از کشور، فرهنگ، دین و آینده خود دفاع می‌کنیم.

میرشکاری با هشدار نسبت به پیامد‌های حذف اجتماعی گفت: اگر بعد از این حوادث، دوباره بخشی از جامعه را کنار بگذاریم یا موجب نارضایتی شویم، در واقع زمینه را برای تهدید‌های آینده فراهم کرده‌ایم. در مقابل، اگر اتحاد ملی تقویت شود، این خود بزرگ‌ترین عامل بازدارندگی خواهد بود.

وی در پایان تأکید کرد: باید به دنیا ثابت کنیم که ایران کشوری است که مردمش با عشق به سرزمین خود در کنار هم ایستاده‌اند و مسیر پیشرفت را دنبال می‌کنند. این انسجام و همبستگی می‌تواند مانع از تکرار چنین فجایعی در آینده شود.