فاجعه مدرسه میناب، آزمون وجدان جهانی؛ آینده یک جامعه در امنیت کودکان آن نهفته است
ثریا مطهرنیا، از معلمان برگزیده جایزه جهانی معلم در سال ۲۰۲۱، در پی وقوع فاجعهای در شهرستان میناب که طی آن ۱۶۸ دانشآموز شهید و بیش از ۷۰ نفر زخمی شدند، در گفتوگو با خبرنگار آنا این حادثه را ضربهای عمیق به وجدان بشری و آینده یک نسل توصیف کرد.
وی با ابراز اندوه عمیق نسبت به این رویداد اعلام کرد: این حادثه تنها یک اتفاق تلخ نیست، بلکه ضربهای سنگین بر پیکر انسانیت و آینده جامعه به شمار میرود.
فاجعهای که فقط یک شهر را داغدار نکرد
مطهرنیا با اشاره به سالها فعالیت خود در حوزه آموزش و حمایت از کودکان محروم در مناطق مختلف از جمله کردستان، گفت: بخش بزرگی از زندگیاش را در کنار کودکانی گذرانده که از حداقل امکانات آموزشی و درمانی محروم بودهاند؛ کودکانی که گاه یک دفتر، یک کتاب یا یک درمان ساده میتواند مسیر زندگیشان را تغییر دهد.
آیندهای که در کلاسهای خاموش ماند
وی تأکید کرد: زندگیاش با آموزش، درمان، امید و آرزوهای ساده، اما بزرگ این کودکان گره خورده است.
وی افزود: در تمام این سالها همواره از صلح، عدالت و برابری سخن گفته و این مفاهیم را نه به عنوان شعار، بلکه به عنوان ضرورتی برای آینده جهان دانسته است.
کودکان؛ قربانیان بیدفاع خشونت
به گفته وی، هیچ رسالتی بالاتر از پاسداری از حق کودکان برای یادگیری، سلامت و رشد در آرامش وجود ندارد.
این معلم برگزیده با تأکید بر ضرورت ایجاد جهانی که در آن کودک بودن با امنیت، آموزش و رؤیاپردازی همراه باشد، خاطرنشان کرد: فاجعه میناب این امیدها را به شدت تحت تأثیر قرار داده و اندوه ناشی از آن، تصور آیندههای ناتمام کودکان را به همراه داشته است.
مدرسه، پناهگاه یا صحنه فاجعه
مطهرنیا با اشاره به نقش نهادهای بینالمللی، از جمله یونسکو و یونیسف، اظهار داشت: این نهادها همواره نماد امید برای دستیابی به جهانی انسانیتر بودهاند و انتظار میرود در چنین شرایطی نقش مؤثرتری در دفاع از حقوق کودکان و امنیت آنان ایفا کنند.
جهان در برابر ضرورت اقدام، نه تماشا
وی فاجعه میناب را یادآور این واقعیت دانست که جهان هنوز فاصله زیادی تا تأمین امنیت کامل برای کودکان دارد و تأکید کرد: آینده هر جامعه در گرو امنیت کودکان آن است و هیچ بحرانی نباید بهانهای برای قربانی شدن نسلهای آینده باشد.
مطهرنیا با بیان اینکه مدرسه باید پناهگاهی امن برای یادگیری و رشد باشد، تصریح کرد: تبدیل چنین فضایی به صحنه خشونت، نه تنها یک جامعه، بلکه وجدان تمام بشریت را داغدار میکند.
وی همچنین تأکید کرد: کودکان در هر نقطه از جهان، بدون توجه به مرزها و تفاوتها، غیرنظامیانی آسیبپذیر هستند و هرگونه حمله به مراکز آموزشی، نقض آشکار قوانین بشردوستانه بینالمللی محسوب میشود و نیازمند واکنش جدی جامعه جهانی است.
مسئولیتی که فقط با همدردی ادا نمیشود
مطهرنیا در ادامه با اشاره به شرایط کنونی جهان که با ناامنی و بیثباتی همراه است، سکوت در برابر چنین فجایعی را غیرقابل قبول دانست و تأکید کرد: درد انسانها محدود به یک جغرافیا نیست و بیتفاوتی نسبت به آن، بیتوجهی به سرنوشت مشترک بشریت است.
سکوتی که از هر فاجعهای دردناکتر است
وی بر ضرورت حفاظت از جان غیرنظامیان، امنیت کودکان، صیانت از زیرساختهای حیاتی و احترام به کرامت انسانی تأکید کرد و خواستار استفاده از ظرفیتهای انسانی، حقوقی و دیپلماتیک برای حل اختلافات از طریق گفتوگو و راهحلهای پایدار شد.
وی همچنین مسئولیت سیاستمداران، اندیشمندان، فعالان مدنی، چهرههای فرهنگی و تمامی نهادهای ملی و بینالمللی را در این زمینه سنگین دانست و تأکید کرد: نقش آنان نباید صرفاً به ابراز همدردی محدود شود، بلکه باید در جهت کاهش تنشها و بازگرداندن امید به جامعه جهانی اقدام عملی صورت گیرد.
مطهرنیا در بخش دیگری از سخنان خود به اهمیت ترمیم آسیبهای اجتماعی و حمایت از قربانیان اشاره کرد و گفت: بازسازی اعتماد و التیام زخمهای اجتماعی، بخش جداییناپذیر بازگشت به ثبات است.
کودکانی که باید آینده را میساختند
وی در پایان با تأکید بر اهمیت امید، گفت: امید را باید ساخت و از آن مراقبت کرد و همچنان باید برای کودکانی که به آینده چشم دوختهاند، از صلح، عدالت و برابری سخن گفت و برای تحقق آن تلاش کرد.
وی خاطرنشان کرد: دستیابی به آیندهای امنتر، مستلزم غلبه وجدان انسانی بر بیتفاوتی و شکلگیری ارادهای مشترک برای صلح است و مقابله با بیثباتی و دفاع از کرامت انسانی، مسئولیتی مشترک برای همه انسانها به شمار میرود.
انتهای پیام/
