واکنش یک تهیهکننده به جنایت تروریستی آمریکا در میناب/ دخترانی که آسمانی شدند
به گزرش خبرگزاری آنا، «بهروز نشان» در یادداشتی اختصاصی که با عنوان «ماهی» برای موزه سینما ارسال کرده؛ نوشته است:
دست به ساز که شد پوستش زیر نور ماه میدرخشید. به اصرار پدرش که وارد خانه شده بودیم با موهای بافته و پوست تیره اش جلوی ما دوان دوان وارد خانه شد و خبر داده بود که عدهای غریب وارد منزل شدهاند.
چایی را که خوردیم پدرش ساز عود را دست گرفت و به صدا در آورد و کار دوربینها که با پدر تمام شد خواست قطعهای با پدر بنوازد.
دست به ساز که شد پوستش زیر نور ماه میدرخشید. دوربینها خاموش بودند و دختر بچه چنان ضرب مینواخت که انگار دارد مشق شبش را به راحتی مینویسد. کار که تمام شد اسمش را که پرسیدم گفت ماهی، اما پدرش گفت این نام واقعی اش نیست.
مادر صیادش میگفت، چون عاشق ماهیها است دوست دارند ماهی صدایش کنند. بعضی وقتها که مادر نمیفهمید اوماهیهای صید شده زنده را از قایق به بیرون پرت میکرد و مادرش نادیده میگرفت.
دوست داشت میناب را به ما نشان دهد ومدرسه اش را به ما بشناساند. اهل محل میگفتند این کار را با همه غریبهها میکند. به جای اینکه از مدرسه فراری باشد عاشق آنجا بود. راه که میرفتیم با دست هم کلاسیها را به ما معرفی میکرد و لبخند تحویلشان میداد.
حالا روز اول جنگ شده وخبر رسیده که مدرسه شجره طیبه شهرستان میناب مورد اصابت حمله کودک کشان قرن قرار گرفته است.
میناب سر زنده و شاد حالا سنگینترین غم عالم را به دوش میکشد. لابه لای نامها دنبال اسم دختر میگردم، اما ….
او میخواست مدرسه اش را به ما نشان دهد و حالا همه دنیا مدرسه اش را میشناسند. در همه این لحظات به ماهی فکر میکنم که با رویاهایش چه کرده!
وقتی فهمیده بود برای کودکان و نوجوانان فیلم میسازم دوست داشت فیلم پسران دریا را که ساخته بودیم ببیند. قول گرفته بود که فیلم دیگری برای دختران دریا بسازیم و نمیدانست حالا شهرتشان آسمانی است.
این روزها سپری میشوند با دلی روشن از برای پیروزی ملت بزرگ ایران زمین زیر موشک باران جنایتکاران قرن، اما هیچ وقت انسان قبل از مدرسه شجره طیبه میناب نمیشوم.
انتهای پیام/
