در گفت‌و‌گو با آناتک بررسی شد
امید را باید با علم، مهارت و هم‌عهدی ساخت
حنانه صباحی‌زاده، دانشجوی علوم تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی، در گفت‌و‌گو با خبرنگار آنا، درباره بخشی از پیام رهبر انقلاب که جوانان، دانشجویان و دانش‌آموزان را قشر پیشرو در ساخت آینده روشن و شکوهمند ایران معرفی می‌کنند، اظهار کرد: به نظر من، این بخش از پیام رهبری بیش از هر چیز یک نقشه راه برای جوانان است، نه صرفاً یک شعار. این پیام مشخص می‌کند که جوانان برای ساخت آینده کشور چه مسئولیتی دارند و با چه رویکردی باید در این مسیر حرکت کنند.
وی با اشاره به تعبیر «لانه تاریک یأس و ناامیدی» در مقابل «خانه روشن امید و ما می‌توانیم» گفت: نکته‌ای که برای من در این پیام برجسته بود، همین تقابل میان یأس و امید است. یأس مانند یک فضای بسته و تاریک است که باید از آن خارج شویم، نه اینکه در آن بمانیم و به شرایط موجود عادت کنیم. این خروج نیز با تسخیر و فتح اتفاق می‌افتد؛ یعنی نیازمند حرکتی فعالانه هستیم و نباید صرفاً منتظر تغییر شرایط بمانیم.
صباحی‌زاده افزود: به نظرم انتخاب واژه‌هایی مانند «تسخیر» و «فتح» نشان می‌دهد که عبور از ناامیدی، یک اقدام ارادی و مستمر است. برای رسیدن به امید باید حرکت کرد، موانع را شناخت و برای عبور از آنها تلاش کرد. بنابراین، امید در این نگاه صرفاً یک احساس یا انتظار ذهنی نیست، بلکه باید در رفتار و عملکرد افراد نمود پیدا کند.
امیدآفرینی با مجهز شدن به ابزارهای علم و مهارت
این دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی با تأکید بر اینکه پیام رهبری ابزارهای رسیدن به آینده مطلوب را نیز مشخص کرده است، بیان کرد: در این پیام بر علم، تقوا، مهارت، اخلاق، اراده و تلاش فوق‌العاده تأکید شده است. بنابراین، صرفاً گفته نشده که امید داشته باشید؛ بلکه تأکید شده است که امید را با مجهز شدن به توانمندی‌های لازم بسازید. به نظرم همین موضوع باعث می‌شود نگاه مطرح‌شده واقع‌بینانه‌تر باشد.
وی ادامه داد: جوان برای اینکه بتواند در ساخت آینده کشور نقش‌آفرینی کند، باید خودش را از جنبه‌های مختلف تقویت کند. علم به او آگاهی می‌دهد، مهارت امکان استفاده از آموخته‌ها را فراهم می‌کند و اخلاق و تقوا نیز می‌توانند جهت و چارچوب درستی برای این توانمندی‌ها ایجاد کنند. در کنار این موارد، اراده و تلاش مستمر اهمیت زیادی دارند؛ چراکه بدون پشتکار، حتی استعداد و دانش نیز ممکن است به نتیجه مطلوب نرسند.
صباحی‌زاده با اشاره به مسئولیت دانشجویان در این مسیر گفت: دانشگاه فقط محل کسب دانش نظری نیست، بلکه دانشجو باید بتواند آموخته‌های خود را در زندگی و جامعه به کار بگیرد. به همین دلیل، تقویت مهارت‌ها و تلاش برای تبدیل دانایی به توانایی اهمیت دارد. جوانان باید به این باور برسند که می‌توانند با یادگیری، تمرین و فعالیت مستمر، در حل مسائل و پیشرفت جامعه مؤثر باشند.
هم‌عهدی؛ حلقه اتصال انگیزه فردی به حرکت جمعی
این دانشجوی علوم تربیتی یکی از مهم‌ترین چالش‌های تحقق این مسیر را مفهوم «هم‌عهدی» دانست و افزود: به نظرم چالش اصلی همین کلمه است. گاهی افراد به‌تنهایی انگیزه و اراده دارند، اما جمعی وجود ندارد که بتوانند با آن همراه و هم‌مسیر شوند. در حالی که بسیاری از اهداف بزرگ، با تلاش فردی به‌تنهایی محقق نمی‌شوند و به همکاری، همراهی و مسئولیت‌پذیری جمعی نیاز دارند.
وی تصریح کرد: اگر بتوانیم این هم‌عهدی را در جمع‌های کوچک، مانند گروه‌های دانشجویی، تیم‌های کاری یا حتی میان دوستان، به شکل عملی ایجاد کنیم، آن زمان این مفاهیم از سطح آرمان و شعار به عرصه عمل نزدیک‌تر می‌شوند. هم‌عهدی یعنی افراد برای رسیدن به یک هدف مشترک، نسبت به یکدیگر و مسئولیتی که پذیرفته‌اند متعهد باشند و در مسیر، یکدیگر را تنها نگذارند.
صباحی‌زاده با بیان اینکه جمع‌های دانشجویی می‌توانند زمینه مناسبی برای تمرین این نوع همکاری باشند، گفت: دانشجویان می‌توانند با تشکیل گروه‌های علمی، فرهنگی و مهارتی، ایده‌های خود را به اشتراک بگذارند و برای اجرای آنها همکاری کنند. چنین تجربه‌هایی علاوه بر تقویت توانایی‌های فردی، روحیه کار جمعی و اعتماد متقابل را نیز افزایش می‌دهد.
دعوت جوانان به مسئولیت‌پذیری و حرکت
وی در پایان خاطرنشان کرد: در مجموع، این پیام دعوتی به مسئولیت‌پذیری و حرکت است، نه صرفاً جمله‌ای زیبا برای شنیدن. جوانان، دانشجویان و دانش‌آموزان باید نقش خود را در ساخت آینده کشور جدی بگیرند و با تقویت توانمندی‌های فردی، مجهز شدن به علم و مهارت و حرکت در کنار یکدیگر، برای تحقق اهداف بزرگ‌تر تلاش کنند.
صباحی‌زاده تأکید کرد: اگر امید با تلاش، یادگیری، اخلاق و هم‌عهدی همراه شود، می‌تواند از یک باور ذهنی فراتر برود و به نیرویی برای تغییر و پیشرفت تبدیل شود. به همین دلیل، مهم است که هرکدام از ما از محیط و جمع کوچک خودمان شروع کنیم و سهمی عملی در ساخت آینده‌ای روشن‌تر برای ایران داشته باشیم.
وی در پایان افزود: برای تحقق چنین نگاهی، لازم است جوانان از فرصت‌هایی که در محیط دانشگاه و جامعه در اختیار دارند به‌درستی استفاده کنند و منتظر فراهم شدن شرایط کاملاً ایده‌آل نمانند. هر فعالیت علمی، مهارتی و گروهی می‌تواند قدمی در مسیر ساخت آینده باشد؛ به شرط آنکه با هدف‌گذاری، استمرار و احساس مسئولیت همراه شود. همچنین نباید فراموش کنیم که امیدآفرینی تنها وظیفه یک فرد یا نهاد خاص نیست، بلکه همه ما در برابر ایجاد فضای امید، انگیزه و اعتمادبه‌نفس در نسل جوان مسئولیت داریم. این مسئولیت از رفتارهای کوچک و اقدامات روزمره آغاز می‌شود و با همکاری و تعهد جمعی می‌تواند به دستاوردهای بزرگ‌تری برای کشور منجر شود.
انتهای پیام/
