صفرزاده: طلای ۴۰۰ متر خستگی تمام سختی‌ها را از تنم بیرون کرد/ خودم درخواست دونده همراه نداده بودم

هاجر صفرزاده در گفت‌وگو با خبرگزاری آنا، در خصوص کسب سه مدال در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا اظهار داشت: شرایط خیلی سخت بود. من هر روز دو مسابقه داشتم و همه مسابقاتم پشت سر هم برگزار می‌شد. از لحاظ جسمی فشار خیلی زیادی را تحمل کردم اما خدا را شکر که در نهایت همه‌چیز خیلی خوب تمام شد و توانستم در دوی ۴۰۰ متر هم رکورد بازی‌ها را بشکنم و هم مدال طلا را به دست بیاورم.

با مصدومیت شدید از ناحیه زانو روبرو بودم

قهرمان پارادوومیدانی ایران درباره شرایط روحی خود پس از کسب دو مدال نقره و پیش از رسیدن به مدال طلا گفت: حدود ۸۰ تا ۹۰ روز مانده به آغاز بازی‌ها، از ناحیه زانوی راستم مصدومیت خیلی شدیدی داشتم و حتی در جریان مسابقات هم با این آسیب‌دیدگی درگیر بودم. نمی‌توانستیم آن‌طور که باید تمرین کنیم و به دلیل شرایط زانو، انجام برخی تمرینات برایم محدود شده بود. زانویم آسیب شدیدی دیده بود و نباید بعضی تمرینات را انجام می‌دادم.

در مسابقات با زانوی مصدوم دویدم

صفرزاده افزود: در مسابقات دوی ۱۰۰ و ۲۰۰ متر هم واقعاً درد زیادی داشتم و خودم هم تا حدودی از عملکردم راضی نبودم. اگر در فینال دوی ۲۰۰ متر رکورد مرحله مقدماتی‌ام را تکرار می‌کردم، مدال طلا می‌گرفتم اما چون دوی سرعت بود، فشار زیادی به زانویم وارد می‌شد و واقعاً اذیت شدم.

همه از من انتظار کسب طلا داشتند

او در مورد اینکه گفته بود، پس از کسب دو مدال نقره با خانواده خود صحبت نکرده، گفت: با خانواده‌ام صحبت نمی‌کردم، چون از لحاظ روحی و روانی فشار زیادی روی من بود. همه انتظارات دیگری از من داشتند و انتظار کسب مدال طلا را می‌کشیدند. به همین دلیل از نظر روحی خیلی به‌هم ریخته بودم. بعد از فینال دوی ۴۰۰ متر، اولین کسی که با او تماس گرفتم، خانواده‌ام بودند.

اگر مربی‌ام نبود شاید در دو ماده دیگر شرکت نمی‌کردم

قهرمان پارادوومیدانی ایران با اشاره به نقش مربی خود در آن شرایط گفت: اگر مربی‌ام در محل برگزاری بازی‌ها حضور نداشت، شاید بعد از آن مدال نقره و با توجه به فشار زیادی که تحمل کرده بودم، نمی‌توانستم به همین شکل دو ماده بعدی را هم پشت سر بگذارم. واقعاً فشار زیادی روی من بود اما خدا را شکر که همه‌چیز خیلی خوب تمام شد.

طلای ۴۰۰ متر برایم باورنکردنی بود

صفرزاده درباره شیرینی کسب مدال طلا با وجود مصدومیت و انتظارات بالا تصریح کرد: به مربی‌ام هم می‌گفتم که شاید اگر در دوی ۱۰۰ یا ۲۰۰ متر هم مدال طلا می‌گرفتم، این طلای ۴۰۰ متر تا این اندازه به من نمی‌چسبید. این مدال برایم خیلی لذت‌بخش بود و حس‌وحال فوق‌العاده‌ای داشت. یک جورهایی برایم غیرممکن بود و باورم نمی‌شد که به مدال طلا رسیده‌ام.

با کسب طلا، تمام خستگی‌ها از تنم رفت

وی افزود: حتی زمانی که برای دریافت مدالم می‌رفتم، به مربی‌ام می‌گفتم که واقعاً باورم نمی‌شود تمام آن خستگی‌ها و مسابقات تمام شده و من مدال طلا گرفته‌ام. حس خیلی خوبی بود. همه در ورزشگاه خوشحال بودند و مسئولان هم از خوشحالی اشک شوق می‌ریختند. دوست دارم دوباره به همان لحظه برگردم؛ به همان لحظه‌ای که از خط پایان عبور کردم و یک بار دیگر آن حس خوشحالی و انرژی‌ای را که همه به من می‌دادند، تجربه کنم. واقعاً این مدال طلا هم برای من و هم برای همه کسانی که در ورزشگاه حضور داشتند، بسیار شیرین بود و به قول گفتنی، این مدال به همه چسبید.

مسابقات جهانی تاشکند را پیش‌رو داریم

قهرمان پارادوومیدانی ایران درباره برنامه‌های آینده خود عنوان کرد: فعلاً دو هفته استراحت می‌کنیم و از خردادماه هم مسابقات جهانی تاشکند را در پیش داریم. بعد از آن نیز مسابقات پارالمپیک برگزار می‌شود. مسابقات جهانی نخستین رقابتی است که برای کسب سهمیه پارالمپیک پیش رو داریم و تمام تلاشمان این است که در آن مسابقات هم بتوانیم عملکرد خوبی داشته باشیم.

هنوز خبری از پاداش‌ها نیست

صفرزاده در پاسخ به پرسشی درباره پاداش مدال‌های ناگویا و وعده‌های مسئولان گفت: تاکنون صحبتی درباره پاداش‌ها نشده و هنوز در جریان جزئیات آن نیستیم. منتظریم ببینیم چه اتفاقی می‌افتد. هنوز پاداش کمیته پارالمپیک واریز نشده است. البته ما تازه پریشب از ناگویا وارد تهران شدیم. به ما گفته‌اند که چند روز بعد از ورودمان به ایران، پاداش‌ها واریز می‌شود.

خودم درخواست دونده همراه نداده بودم

قهرمان پارادوومیدانی ایران در واکنش به حواشی مطرح‌شده درباره نداشتن دونده همراه در یکی از مسابقات و ادعاهایی مبنی بر اینکه به او اجازه همراهی دونده داده نشده است، اظهار داشت: اول از همه باید بگویم که مربی‌ام در بازی‌ها حضور داشت و از این بابت واقعاً خیلی خدا را شکر می‌کنم. کسی که به‌عنوان همراه دونده کنار ورزشکار قرار می‌گیرد، می‌تواند به او کمک کند. من حدود ۱۰ سال است که عضو تیم ملی پارادوومیدانی هستم و در تمام این سال‌ها همیشه به‌تنهایی دویده‌ام.

داشتنِ دونده همراه مزایا و معایبی دارد

صفرزاده با اشاره به مزایا و معایب داشتن دونده همراه تصریح کرد: داشتن دونده همراه یک‌سری مزایا و یک‌سری معایب دارد. درست است که می‌تواند به ورزشکار کمک کند اما ممکن است اگر دونده همراه مرتکب خطا شود، ورزشکار هم حذف شود. در همین بازی‌ها دیدیم که یکی از ورزشکارانمان به دلیل همین موضوع دیسکالیفه شد و با اینکه با اختلاف زیادی از رقبایش جلوتر بود اما متأسفانه به دلیل خطای دونده همراه حذف شد. من می‌توانم دونده همراه داشته باشم اما فعلاً خودم درخواست استفاده از دونده همراه را نداده‌ام و چنین درخواستی نکرده‌ام.

صفرزاده در پاسخ به این موضوع که در فضای مجازی ادعا شده بود حکومت اجازه داشتن دونده همراه به او را نداده است، گفت: نه، این ادعا صحت ندارد.