«نقطه‌زن»؛ رقابتی با مختصات روز
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، عرفان صدیقیان - ساخت برنامه‌های تلویزیونی ویژه نوجوانان، کار ساده‌ای نیست و توجه به ظرایف بی‌شماری را می‌طلبد. نوجوان امروز به واسطه دسترسی سریع به انواع محتوا، به سادگی با هر فرم و روایتی همراه نمی‌شود و برای جلب توجه او نمی‌توان تنها به چاشنی‌هایی همچون هیجان، رقابت و جلوه‌های بصری تکیه کرد. گویی برنامه‌ساز باید پیش از هر چیز، زبان مخاطب هدف خود را بشناسد و قواعد بازی را متناسب با جهان ذهنی او طراحی کند. مسابقه تلویزیونی «نقطه‌زن» را می‌توان از چنین منظری به تماشا نشست و ویژگی‌های ساختاری و محتوایی آن را مورد سنجش قرار داد.
«نقطه زن» در طراحی دکور و انتخاب المان‌های بصری نظیر فضای میدانی رقابت میان گروه‌های مختلف و یا گرافیک تصویری، مسیری ساده و سنجیده را طی کرده است و در عوض، نقطه قوت خود را از تناسب میان موضوع و محتوای خود، با مسائل روز به دست آورده است.
برنامه‌ای که در هر قسمت آن، چند گروه از نوجوان‌های ۱۴ تا ۱۷ ساله از سراسر کشور، وارد میدان رقابت برای پرتاب «موشک آبی» می‌شوند. طی هر قسمت از این مسابقه، گروه‌های شرکت کننده ۳ شانس پرتاب در اختیار دارند و بدین ترتیب، برای ثبت پرتاب‌های دقیق و نزدیک به میزان در نظر گرفته شده، بیش از شانس، به تجربه پرتاب‌های پیشین و البته دانسته‌های علمی متکی هستند.
در روز‌هایی که جنگ تحمیلی سوم، هم‌زمان با میدان نبرد در عرصه رسانه نیز جریان دارد، پرداختن به موضوع مهمی همچون پرتاب موشک در قالب یک مسابقه تلویزیونی نوجوانانه، انتخابی قابل تأمل است. «نقطه‌زن» از موضوعی الهام می‌گیرد که در سال‌های اخیر به یکی از مؤلفه‌های برجسته توان دفاعی ایران تبدیل شده و آن را در قالبی متفاوت، با محوریت رقابت و تجربه علمی نوجوانان، به تصویر می‌کشد. پرداختن به چنین ایده‌ای، در قاب فراگیر تلویزیون، برای مخاطب نوجوان و آن هم در فضای ملتهب این روزها، حاکی از هوشمندی ویژه‌ای است که خوشبختانه به ثمر نشسته است.
«نقطه‌زن» با وجود تکرار مداوم آیتم‌ها در قسمت‌های مختلف، به کمک تدوین ریتمیک و پرتحرک خود و البته به واسطه نوع تعامل نیما کرمی و علی خلیلی به عنوان مجریان برنامه با شرکت‌کنندگان، تا حد زیادی از لحن یکنواخت فاصله می‌گیرد. در اصل نحوه اجرای دو مجری و ارتباطی که با نوجوانان برقرار می‌کنند، به روند مسابقه تنوع می‌بخشد و مانع از آن می‌شود که ساختار تکرار شونده برنامه، جذابیت رقابت را تحت‌الشعاع قرار دهد.
از سوی دیگر، نتیجه رقابت تا آخرین پرتاب قابل پیش‌بینی نیست. هر گروه، حتی پس از ناکامی در یک مرحله، فرصت دارد تا با پرتاب‌های دقیق‌تر بعدی به رقابت بازگردد و شانس صعود به مرحله بعد را حفظ کند. همین امکان جبران، تعلیق را در طول مسابقه زنده نگه می‌دارد و اجازه نمی‌دهد نتیجه زودتر از پایان رقابت برای مخاطب روشن شود.
نقطه قوت «نقطه‌زن» را باید در انتخاب سوژه‌ای جست‌و‌جو کرد که از فضای روز کشور جدا نیست و در عین حال، به ابزاری برای سرگرمی و رقابت نوجوانان تبدیل شده است. این مسابقه در عوض بازتولید مستقیم فضایی شبه خبری، به سراغ قالب مسابقه رفته و تلاش کرده است مضمون و محتوای محوری خود را در بستری متفاوت به مخاطب نوجوان عرضه کند.
بااین‌حال، تجربه نشان داده است که صرف انتخاب موضوعی مرتبط با مسائل ملی برای ساختن یک برنامه اثرگذار کافی نیست. معیار اصلی، میزان موفقیت مسابقه در تبدیل این مضمون به تجربه‌ای ملموس، قابل فهم و متناسب با جهان ذهنی نوجوانان است. «نقطه‌زن» در برقراری پیوند میان موضوع‌هایی همچون سرگرمی و فضای روز، موفق عمل کرده و در همین محدوده، ایده خود را درست پیش می‌برد؛ بی‌آنکه برای جذاب جلوه دادن خود، به زرق‌وبرق اضافی نیاز داشته باشد. به نظر می‌رسد با تنوع بیشتر آیتم‌ها در مراحل بعدی و حتی فصول آینده، این مسابقه می‌تواند طیف گسترده‌تری از مخاطبان را همچنان با خود همراه کند.
انتهای پیام/
