برای سنجش چاقی، اندازه دور کمر کافی است

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «سای‌تک‌ دیلی» (SciTech Daily)؛ یک متر نواری که دور کمر قرار می‌گیرد، ممکن است اطلاعاتی شگفت‌انگیز و کاربردی درباره خطرات مرتبط با سلامت ناشی از چاقی ارائه دهد. پژوهشگران بخش سلامت دانشگاه راتگرز (Rutgers Health) دریافتند اندازه‌گیری دور کمر می‌تواند سطوح بالقوه ناسالم چربی بدن را با دقتی قابل مقایسه با روش‌های پیچیده‌تری که به چندین اندازه‌گیری بدن نیاز دارند، شناسایی کند.

این مطالعه که در نشریه JAMA Network Open منتشر شده است، نشان داد که اندازه‌گیری دور کمر به‌تنهایی، یا دور کمر در ترکیب با شاخص توده بدنی (BMI)، به اندازه یک تعریف جدیدا پیشنهادشده از چاقی که چندین اندازه‌گیری را دربرمی‌گیرد، عملکرد مؤثری دارد.

این نتایج نشان می‌دهد که اندازه‌گیری دور کمر می‌تواند راهی عملی در اختیار پزشکان و بیماران قرار دهد تا چربی اضافی بدن و خطرات مرتبط با سلامت را بدون اتکا به یک فرایند غربالگری پیچیده‌تر شناسایی کنند.

آیوش ویساریا، عضو هیئت علمی مرکز اقلیم، سلامت و مراقبت‌های بهداشتی دانشگاه راتگرز و RWJBarnabas Health و نویسنده اصلی این مطالعه، میگوید: «به نیاز به شل‌تر کردن کمربند یا خرید شلوار‌های بزرگ‌تر توجه کنید». وی می‌افزاید: «اگرچه اندازه لباس با اندازه‌گیری دقیق دور کمر یکسان نیست، اما می‌تواند نشانه‌ای اولیه از وجود مقادیر ناسالم چربی بدن باشد. اندازه‌گیری دور کمر، در کنار وزن، می‌تواند به شناسایی زودتر خطرات سلامتی کمک کند و فرصتی برای کاهش خطر ابتلا به دیابت، بیماری قلبی، سکته مغزی و برخی سرطان‌ها فراهم آورد».

اندازه‌گیری‌های ساده با غربالگری پیچیده برابری می‌کنند

پژوهشگران بخش سلامت دانشگاه راتگرز برای مقایسه روش‌های مختلف شناسایی چاقی، داده‌های ۱،۹۰۰ بزرگسال آمریکایی ۲۰ تا ۵۹ ساله را که در «بررسی ملی سلامت و تغذیه آمریکا» شرکت کرده بودند، تجزیه‌وتحلیل کردند. آنها چندین تعریف از چاقی را در برابر یک روش بسیار دقیق برای اندازه‌گیری چربی بدن ارزیابی کردند.

یکی از این رویکردها، چارچوبی بود که به تازگی توسط گروهی چندرشته‌ای از کارشناسان مستقل پیشنهاد شده است. این چارچوب، شاخص توده بدنی، دور کمر، نسبت دور کمر به قد و نسبت دور کمر به دور باسن را با یکدیگر ترکیب می‌کند. اگرچه این چارچوب افراد بیشتری را دارای چربی اضافی بدن شناسایی کرد، پژوهشگران دریافتند که روش‌های ساده‌تر نیز دقت مشابهی داشتند.

استفاده از شاخص توده بدنی یا دور کمر، تعادل بهتری میان شناسایی صحیح افراد مبتلا به چاقی و محدود کردن تشخیص‌های مثبت کاذب ایجاد کرد. دور کمر به‌تنهایی نیز تقریبا به همان اندازه مؤثر بود.

این سهولت می‌تواند در مراقبت‌های پزشکی معمول اهمیت داشته باشد. اندازه‌گیری دور باسن، که برای یکی از اندازه‌گیری‌ها در چارچوب تازه پیشنهادی مورد نیاز است، در رویه معمول بالینی به‌ندرت ثبت می‌شود. در مقابل، اندازه‌گیری دور کمر در مراقبت‌های اولیه نسبتا آسان است و در دستورالعمل‌های بالینی نیز بیشتر مورد توجه قرار گرفته است.

ویساریا که همچنین مدرس گروه پزشکی دانشکده پزشکی رابرت وود جانسون دانشگاه راتگرز است، می‌گوید: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که برای شناسایی خطرات مرتبط با سلامت ناشی از چاقی، لزوما به چندین اندازه‌گیری پیچیده نیاز ندارید. اندازه‌گیری دور کمر بخش عمده اطلاعات مورد نیاز را فراهم می‌کند و هم برای پزشکان و هم برای بیماران عملی است».

شاخص توده بدنی به‌تنهایی برخی موارد چاقی را شناسایی نمی‌کند

شاخص توده بدنی به‌تنهایی کامل نبود. پژوهشگران دریافتند که این شاخص نتوانست تعداد قابل‌توجهی از افرادی را که بر اساس معیار‌های چربی بدن، در محدوده چاقی قرار می‌گرفتند، شناسایی کند؛ موضوعی که به نگرانی‌ها درباره این مسئله می‌افزاید که BMI تفاوت‌های موجود در ترکیب بدن یا محل ذخیره چربی را به‌طور کامل در نظر نمی‌گیرد.

این یافته‌ها می‌تواند به شکل‌گیری توصیه‌های آینده درباره غربالگری چاقی کمک کند و از استفاده معمول‌تر از اندازه‌گیری دور کمر در مراقبت‌های بهداشتی حمایت کند.