فارن افرز: ارتش آمریکا با وجود بودجه تریلیون دلاری از چین عقب افتاده است

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از فارن افرز، وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) با بحرانی ساختاری در حوزه تأمین تجهیزات و مدیریت منابع مالی روبه‌رو است؛ بحرانی که به اعتقاد این نشریه، طی چند دهه گذشته به تدریج توان نظامی ایالات متحده را تضعیف کرده و امروز به یکی از مهم‌ترین چالش‌های امنیت ملی این کشور تبدیل شده است.

این مجله آمریکایی نوشت که در دوره دوم ریاست‌جمهوری «دونالد ترامپ» افکار عمومی و رسانه‌ها عمدتاً بر موضوعاتی مانند رژه‌های نظامی، تغییرات مدیریتی و حاشیه‌های سیاسی متمرکز بوده‌اند، اما در پس این تحولات، مشکل عمیق‌تری در حال گسترش است؛ روندی که از دهه ۱۹۸۰ آغاز شده و موجب کندی مزمن در فرآیند خرید تسلیحات، افزایش شدید هزینه‌ها و کاهش کارآمدی صنایع دفاعی آمریکا شده است.

فارن افرز تأکید می‌کند که ایالات متحده اکنون با محیط امنیتی پیچیده‌تری نسبت به گذشته مواجه است و در برابر قدرت‌هایی مانند چین با تهدید‌های متنوع‌تری روبه‌روست. از این رو، ارتش آمریکا علاوه بر حفظ برتری نظامی، نیازمند چابکی، انعطاف‌پذیری و سرعت عمل در توسعه فناوری‌های نوین دفاعی است؛ در غیر این صورت، توان واکنش این کشور به بحران‌های بین‌المللی و بازدارندگی در برابر رقبای بزرگ به طور جدی کاهش خواهد یافت.

بودجه بی‌سابقه، دستاورد محدود

این گزارش با اشاره به بودجه بیش از یک تریلیون دلاری بخش دفاعی آمریکا می‌نویسد که با وجود این حجم از هزینه‌کرد، پنتاگون همچنان نتوانسته برنامه‌های تسلیحاتی خود را با نیاز‌های جنگ‌های مدرن هماهنگ کند.

به نوشته فارن افرز، آمریکا در حوزه‌هایی مانند تسلیحات فراصوت، سامانه‌های رهگیری موشکی، ربات‌های نظامی، هوش مصنوعی و پهپاد‌های رزمی از چین عقب‌تر است و فاصله فناوری میان دو کشور در برخی بخش‌ها رو به افزایش است.

هزینه‌های میلیاردی برای پروژه‌های کم‌اثر

این نشریه با انتقاد از اولویت‌های بودجه‌ای وزارت دفاع آمریکا می‌نویسد که پنتاگون در سال مالی جاری ۲۴.۴ میلیارد دلار برای سامانه دفاع موشکی موسوم به «گنبد طلایی» و ۳.۳ میلیارد دلار برای برنامه موشک قاره‌پیمای «سنتینل» اختصاص داده است.

فارن افرز معتقد است هیچ‌یک از این پروژه‌ها تأثیر قابل توجهی بر افزایش توان رزمی آمریکا در جنگ‌های متعارف آینده نخواهند داشت و بخش مهمی از منابع دفاعی صرف برنامه‌هایی می‌شود که بازده عملیاتی محدودی دارند.

اجماع کم‌سابقه درباره ناکارآمدی پنتاگون

این گزارش تأکید می‌کند که برخلاف بسیاری از موضوعات سیاسی، جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها درباره یک مسئله اتفاق نظر دارند؛ اینکه وزارت دفاع آمریکا در برابر هزینه‌های هنگفتی که از بودجه عمومی دریافت می‌کند، عملکرد متناسبی ارائه نداده است.

به نوشته فارن افرز، حتی «وزارت بهره‌وری دولت» که در دولت ترامپ برای کاهش هزینه‌های فدرال تشکیل شد نیز بر ضرورت اصلاح ساختار مالی پنتاگون تأکید داشت، اما در عمل به دلیل تمرکز بر منازعات سیاسی و حذف برخی برنامه‌های مرتبط با تغییرات اقلیمی و سیاست‌های موسوم به تنوع و فراگیری، تنها توانست کمتر از ۰.۶ درصد از بودجه دفاعی آمریکا را کاهش دهد.

اعتراف به برتری چین

«رو خانا» نویسنده این تحلیل با اشاره به رشد سریع توان نظامی چین می‌نویسد: ایالات متحده تقریباً سه برابر چین برای امور دفاعی هزینه می‌کند، اما در برخی حوزه‌های کلیدی از رقیب آسیایی خود عقب افتاده است.

بر اساس این گزارش، پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ نیروی دریایی چین ۴۳۵ فروند شناور نظامی در اختیار داشته باشد، در حالی که تعداد شناور‌های نیروی دریایی آمریکا به ۲۹۷ فروند خواهد رسید.

فارن افرز همچنین می‌افزاید که چین با سرعتی قابل توجه در حال توسعه سامانه‌های بدون سرنشین است و انتظار می‌رود تنها در سال جاری یک میلیون پهپاد انتحاری تولید کند؛ در مقابل، پنتاگون امیدوار است طی چند سال آینده تنها حدود ۳۰۰ هزار پهپاد تهاجمی تولید کند.

انحصار صنایع دفاعی و کاهش توان تولید

این تحلیل یکی دیگر از مشکلات اساسی صنایع دفاعی آمریکا را تمرکز قرارداد‌های کلان در اختیار تعداد محدودی از شرکت‌های بزرگ می‌داند.

به نوشته فارن افرز، بیش از ۶۰ درصد پروژه‌های اصلی پنتاگون در اختیار شرکت‌هایی قرار دارد که حضور محدودی در بازار‌های تجاری دارند؛ موضوعی که موجب کاهش نوآوری، کند شدن روند انتقال فناوری‌های نوین، افزایش هزینه‌ها و کاهش ظرفیت تولید در شرایط اضطراری شده است.

این نشریه در پایان هشدار می‌دهد که کاهش رقابت در صنایع دفاعی آمریکا نه تنها موجب افزایش هزینه‌ها و تأخیر در تحویل تجهیزات شده، بلکه بازار کار این بخش را نیز کوچک کرده است؛ به گونه‌ای که تعداد کارکنان صنایع دفاعی آمریکا از سه میلیون نفر در سال ۱۹۸۵ به حدود یک میلیون و ۱۰۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۱ کاهش یافته است؛ روندی که از نگاه نویسنده، زنگ خطری جدی برای آینده توان نظامی و صنعتی ایالات متحده محسوب می‌شود.