آرزویی برای ایران عزیز پس از وداع با رهبر شهید

گروه فرهنگ خبرگزاری آنا، مالک سراج (بازیگر سینما و تلویزیون) - ای امام شهید تو به ما شجاعت، استقامت و تلاش و تداوم در راه باور‌ها را آموختی. در اولین دیداری که با گروهی از هنرمندان در محضر شما داشتم، فهمیدم که تو چقدر در جمع‌ها هم تنهایی. از روز اول ولایتت تنها به یک باور ایمان داشتی و بر باورخود ایستادی و جان دادی. یا بهتراست بگویم جانت را ستاندند، اما کوتاه نیامدی.

۳۷ سال یک تنه و در مواجه با تمام نامرادی‌ها و کارشکنی‌ها از طرف خودی و غیرخودی به یاری گروهی از یاران با وفایت که امروز بسیاری از آنها برعهد خود با تو همسفرشده‌اند توانستید ایران را در گذر از یکی از پیچ‌های بزرگ تاریخی سربلند بیرون آورید. در جنگ ۱۲ روزه زمانی که همه در خواب ناز بودند پس از شبیخونی بزرگ به دست اسرائیل غاصب و آمریکای جهانخوار به کشور شد تو به تنهایی و با مدیریت خود ایران عزیز را از حلقوم دشمنان بیرون کشیدی و به این ترتیب، یک ایران را مدیون تو شدیم؛ اما در جنگ رمضان، به همراه خانواده و یاران با وفایت در کنار بچه‌های مدرسه شجره طیبه اولین فدائیان این کشور شدید؛ چه درد سخت و جانکاهی است برای ما!

بعداز جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، هر صبح بعداز نماز برای سلامتیت نماز می‌خواندم. در آن سحرگاه اسفندماه، پیش از شنیدن خبرت شهادتت دستهایم برای بستن اقامه نمازی دیگر بلند شده بود که دخترم سفرت آخرت را خبرداد، دستهایم از حرکت ایستاد و مبهوت مانده بودم که چه شده؟ دخترم زیرنویس شبکه خبر را تکرار کرد. چند لحظه در جای خود ماندم، بی‌هیچ کلامی. انگار همه ریسمان‌های امیدم بریده شده بود. آرام چشمانم را بستم و زیرلب گفتم: انالله و انا الیه راجعون! کمی بعد نیت کردم: «دو رکعت نماز می‌خوانم هدیه به روح امام شهیدم، قربتاً الاالله الله اکبر! بسم‌الله الرحمن الرحیم...»

از امروز تا آخرعمر این کارمن خواهد بود: «دو رکعت نماز هدیه به روح شهدا و امام شهیدم می‌خوانم قربتاً الا الله». آن روز صبح همه بی‌قرار به خیابان آمدیم و تا امروز بیش از ۱۲۰ شب است که در خیابانیم و تا زمانی که ولی زمان خامنه‌ای جوان امر کنند برای تحقق حقوق کشور خواهیم ماند. این بار در نبود تو همه مردم برای نگهداشتن ایران به خیابان آمدند تا کاری که تو در جنگ تحمیلی دوم تنهایی انجام داده بودی یعنی حفظ کشور در برابر دشمنان زیاده خواه را ادامه دهند.

امام شهیدم! از عروج خونینت تا امروز که همین مردم پیکر پاکت را تا حرم مولایت و مولایمان، حضرت علی بن موسی الرضا (ع) بدرقه می‌کنند، لحظه‌ای بی‌تو بر من نگذشته و روزی نبوده که با چشمانی اشکبار به یادت نگریسته باشم. در این لحظات واپسین وداع، آرزویی دارم که همان آرزوی بزرگ و همیشگی توست: داشتن ایرانی سربلند، قدرتمند، و آزاد.

از روح بلند و مطهرت به‌خاطر تنها ماندن‌های تحمیلی تو که نتیجه کم‌کاری‌ها، سهل‌انگاری‌ها و کج‌فهمی‌هایی ما بود حلالیت می‌طلبم. امیدوارم تا پایان عمر سرباز توانا و توامندی برای خامنه‌ای جوان باشم که در مسیر ایرانی سربلند و توانا حرکت کنم. دنیا بی‌تو، شخصیت بزرگی را کم خواهد داشت که در گذر زمان بر همگان روشن‌تر خواهد شد. آرزو می‌کنم به همراه یاران باوفایت و همه شهدای گرانقدر همنشین اولیای مقرب خداوند مهربان باشید.

به امید دیدار دوباره در سرای آخرت! خدایا اجابت کن به آبروی همه عزیزان درگاهت!

امام عزیزم با چشمانی گریان و قلبی سوخته تو را به خدا می‌سپارم.