محمدحسن رجبی دوانی در گفتوگو با آنا:
«پاورقی»؛ وقتی مردم خودشان راوی سیاستِ روز میشوند
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا ـ مهدی مقاری: در سالهای اخیر، تلویزیون ایران بارها تلاش کرده است برنامههای تأثیرگذار در حوزه سیاست و فرهنگ تولید کند؛ اما حلقه گمشده بسیاری از این تلاشها، نبودِ ارتباط دوسویه با مخاطب بود. برنامه «پاورقی» شبکه دوم سیما، با نگاهی متفاوت و بهجرئت بیسابقه پا به عرصه گذاشته است: نه فقط با تحلیلِ تیز و بیپردهٔ مسائل داغ سیاسی و فرهنگی ایران و جهان، بلکه با باز کردن پنجرهای به سوی مردم. شاید همین ویژگی ساده، اما هوشمندانه، رمز محبوبیت بیسابقه آن میان طیف گستردهای از مخاطبان باشد.
مردم، منابع زنده روایتِ سیاست و فرهنگ
برخلاف بسیاری از برنامههای سیاسی که صرفاً به تحلیل کارشناسی خشک و بیانیههای رسمی اکتفا میکنند، «پاورقی» به روشنی نشان میدهد که سیاست و فرهنگ تنها در نشستهای خبری و سخنرانیهای مسئولان خلاصه نمیشود. بخش مهمی از درک یک رویداد سیاسی یا یک جریان فرهنگی، در قاب عکسهای قدیمی خانوادهها از یک اعتراض یا راهپیمایی، در خاطرات شفاهی شهروندان از یک بحران بینالمللی و حتی در فیلمهای خانگیِ ثبتشده از رویدادهای جاری، زنده و ملموس است.
برنامهسازان «پاورقی» به خوبی این اصل را درک کردهاند که برای روایت یک واقعه سیاسیِ داغ (از اعتراضات اخیر تا تحولات منطقه، از مذاکرات بینالمللی تا جریانهای فرهنگی درونکشور)، گاهی یک ویدئوی چندثانیهای که یک شهروند با موبایلش ضبط کرده، از انبوهی از گزارشهای رسمیِ جانبدارانه، گویاتر و تأثیرگذارتر عمل میکند. همین نگاه، باعث شده است مردم این برنامه را «مال خودشان» بدانند؛ چراکه صدای خود را در آن میشنوند، نه فقط صدای نخبگان پشت میزهای گرد.
جایی که معجزه رخ میدهد
اگر یک عنصر را بتوان بهعنوان محبوبترین و پُرانتظارترین بخش «پاورقی» معرفی کرد، بدون تردید همان بخشی است که مخاطبان خودِ برنامه، نقش اصلی را در آن ایفا میکنند. در قسمت پایانی هر برنامه، ویدئوهایی پخش میشوند که مردم با گوشیهای همراه خود فرستادهاند: از واکنش یک کارگر به گرانی بنزین، تا نظر یک دانشجو دربارهٔ مناظره سیاسی، یا ویدئویی از یک آیین فرهنگی محلی که ناگهان به سوژهٔ داغ رسانههای معاند تبدیل شده است.
اینجا دیگر مخاطب احساس میکند فقط شنونده نیست، بلکه راویِ سیاستِ روز است. این تعامل ساده و بیواسطه، مرز میان تلویزیون و مردم را برای همیشه از میان برداشته است. «پاورقی» ثابت کرد که میتوان بدون شعارزدگی، بدون تحکم و با اعتماد به سواد رسانهای مردم، هم سیاسی حرف زد و هم محبوب ماند. چیزی که کمتر برنامهای در تاریخ تلویزیون ایران توانسته است به آن دست یابد.
انتهای پیام/
