آتن، میزبان روایت مقاومت فرهنگی ایران؛ افشای «تروریسم هویتی» در نمایشگاه اسناد حملات به میراث تاریخی

به گزارش خبرگزاری آنا، شهر آتن به‌عنوان یکی از کانون‌های تاریخی تمدن بشری، طی روز‌های ۲۵ تا ۲۷ فروردین ۱۴۰۵ میزبان رویدادی چندلایه و راهبردی در حوزه دیپلماسی فرهنگی بود؛ رویدادی که با محوریت نمایشگاه عکس «بمباران فرهنگ و تمدن؛ وقتی تخریب، میراث انسانی را هدف می‌گیرد» و نشست تخصصی «تحلیل حملات آمریکا و اسرائیل به بنا‌های تاریخی ایران»، تلاش کرد سکوت نهاد‌های بین‌المللی در قبال تخریب هدفمند میراث فرهنگی را به چالش بکشد.

این برنامه در «مرکز لوفوس آرت پروجکت» به‌عنوان یکی از گالری‌های مستقل و اثرگذار پایتخت یونان، با همکاری رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در آتن برگزار شد و با بهره‌گیری هوشمندانه از ظرفیت «هنر بصری» و «گفتمان علمی»، توانست مفهومی انتزاعی، چون ویرانی جنگ را به تجربه‌ای ملموس از «فقدان تمدنی» برای مخاطب اروپایی تبدیل کند.

در بخش نمایشگاهی، تصاویر مستند از اماکن تاریخی و فرهنگی ایران که در جریان حملات موشکی و بمباران‌های منتسب به آمریکا و اسرائیل آسیب دیده‌اند، به نمایش درآمد؛ تصاویری که نه‌تنها بیانگر تخریب کالبدی بناها، بلکه نشانه‌ای از گسست در تداوم تاریخی و هویتی یک ملت تلقی شدند. این روایت بصری، مخاطب را با این گزاره بنیادین مواجه کرد که تخریب میراث‌فرهنگی، تعرضی مستقیم به حافظه جمعی و سرمایه نمادین بشریت است.

همزمان با این نمایشگاه، نشست تخصصی با حضور صاحب‌نظران حوزه‌های فلسفه، مطالعات تمدنی و حقوق بین‌الملل برگزار شد که در آن، ابعاد عمیق‌تر این پدیده مورد واکاوی قرار گرفت.

در این نشست، دکتر فی جانتوپولو با رویکردی فلسفی-ادبی، تخریب آثار تاریخی را «سوختن زمان» توصیف کرد و با ارجاعی بینامتنی به ادبیات عرفانی، بر تداوم صدای تمدن ایران حتی در بستر ویرانی تاکید کرد.

محمدرضا بهمنی نیز با تمرکز بر مؤلفه‌های هویتی، این حملات را مصداق «تروریسم هویتی» دانست و آن را تلاشی برای حذف یا بازنویسی تجارب تاریخی بشری ارزیابی کرد.

وی با نقد ناکارآمدی سازوکار‌های دیپلماتیک موجود، بر ضرورت شکل‌گیری جریانی فراملی برای صیانت از میراث فرهنگی به‌عنوان حقی بنیادین تاکید کرد.

در ادامه، دکتر النی تروا با رویکردی حقوقی-سیاسی، به خلأ‌های کنوانسیون‌های بین‌المللی اشاره کرد و مفهوم «ضرورت نظامی» را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین روزنه‌های سوءاستفاده در توجیه حملات به اماکن فرهنگی مورد نقد قرار داد.

وی همچنین با اشاره به تهدیدات پیشین مقامات آمریکایی درباره هدف قرار دادن مراکز فرهنگی، این روند را نشانه‌ای از «عادی‌سازی تخریب فرهنگی» در نظام بین‌الملل دانست.