انقلاب اسلامی و ایده استقلال ملی
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، روح الله احمدزاده کرمانی عضو هیات علمی دانشگاه طی یادداشتی نوشت: هگل، فیلسوف آلمانی میگوید از تاریخ میآموزیم که از تاریخ نمیآموزیم. تاریخ بزرگترین شاهد شکوه و شکست ملت هاست. آنچه که سبب خطای تاریخی ممکن است بشود پدیده معاصرت یاهم عصری بارخدادهای مهم است. گاهی افرادی یا حتی ملتی به جهت هم عصری باوقایعی ممکن است دچارحجاب تاریخی معاصرت گردند.
این زمان است که باید از تاریخ بیاموزیم. اکنون که به تاریخ پایان صفوی مینگریم یا دوره قاجار یا پهلوی، انبوهی از رخدادهایی در دل صفحات تاریخ سوسو میزند که وجدان هر ایرانی را به درد میآورد. مانند انتزاع قندهار و هرات و گرجستان و آذربایجان در دوره شاه سلطان حسین صفوی یا عهدنامه ۱۸۱۳ گلستان و ۱۸۲۸ ترکمنچای دردوره قاجاریا انتزاع بحرین در سال ۱۳۵۰ در دوره پهلوی. کما این که در لابه لای صفحات تاریخ، دورهها و وقایعی یادآور شکوه ملی ایرانیان است مانند اخراج سلوکیان از ایران به دست اشکانیان یا مقاومت ملی ایرانیان در برابر حمله اعراب اموی یا نهضت سربداران در برابر مغولان و نهضت جنگل یا نهضت جنوب به رهبری رئیس علی دلواری در برابر استعمارگران انگلیسی.
به نظرمی رسد در برآیندگیری تاریخی از کل ادوار گذشته یک ایده مرکزی، هسته اصلی امتداد تمدنی و سرزمینی ایران را شکل میدهد و آن «ایده استقلال ملی» است. شواهد تاریخی نشان میدهد در فاصله چهار قرن (۱۵ تا ۱۹ میلادی) بالغ بر ۹۵ درصد جهان مستعمره غرب بوده است ولی ایران جزو معدود کشورهایی است که هیچ گاه مستعمره غرب نشد. حتی چین در قرن نوزدهم با تحمل شکست در برابر انگلیسیها در جنگهای موسوم به جنگ تریاک، مجبور به امضای پروتکلها و اعطای امتیازات بزرگی به غرب شد. ازجمله واگذاری ۹۹ ساله شهر بندری هنگ کنگ به بریتانیا و در خود چین در قرن ۱۹ را قرن تحقیر ملی چینی مینامند، اما در همین دوره ایران هیچ گاه تبدیل به مستعمره غرب نشد و استقلال ملی از بین نرفت.
اگر به مهمترین شعار ملت ایران در سال ۱۳۵۷ رجوع کنیم، پیشران و پیشقراول شعارها همین ایده استقلال است؛ گو این که ضامن بقای آزادی، جمهوریت و اسلامیت تعریف شده است. سوال مهم و کلیدی آن است که به رغم ظهور سلاطین و حکمرانان نالایق و بعضا وابسته، چگونه ایران تجزیه یا مستعمره نشد و امتداد هویتی - تمدنی و جغرافیایی پیدا کرد؟
پاسخ روشن است؛ ملت ایران در بزنگاههای بحران استقلال ملی، ناگهان مانند پروانهای که از پیله بیرون میجهد، از حائل و حجاب معاصرت تاریخی خود را رهانده است و از متن پرغبار و طوفانی فتنههای تاریخی، بر کرانه آرام استقلال و ایرانیت تاریخی خود تکیه زده است تا ایران جاودان بماند و برای ملت ایران، ایده استقلال همان برد تمدنی و جغرافیایی بوده است. اینک که ایران اسلامی در یک نبرد تاریخی با جبهه استعماری پاد_تمدن غرب است، یقینا باید آنرا به نبرد استقلال و استعمار تعبیر کرد و امروز که خونها میرود بر جوی استقلال طلبی ملت ایران، آیندگان سروهای خرامان عزت و عظمت را خواهند دید. اگر اکنون سال ۱۴۸۰ شمسی باشد (یعنی حدود ۷۵ سال بعد) که غالب ایرانیان میانسال به بالا دیگر نیستند و کودکان نوپای ما، پیر عقلانی شدهاند و بر کرانههای سرزمین ایران میزیند، درخصوص این دوره تاریخی هم قطعا برپایه ایده استقلال ملی قضاوت خواهند کرد. یاد خواهند آورد فدائیان راه استقلال و آزادی را و البته آدمیانی را که تمنای هجوم بیگانه به سرزمین خود میکردند. در بدترین ادوار تاریخ حکمرانی در برابر شاهان مستبد در ایران، هیچ گاه، هیچ ایرانی تقاضای هجوم بیگانه به بر سرزمین خود نداشته است. آن روزهای آینده ملت ایران، اما افرادی به یاد آورده خواهند شد که به هر دلیلی، تاکید میشود به هر دلیلی از بیگانه تمنای تعرض به ناموس ایران، به مادر جان مان، کهن سرزمین آریایی نمودند.
دال مرکزی گفتمان انقلاب اسلامی، دقیقاهمین ایده استقلال خواهی بود. دراین معنادرطول تاریخ ایران حاکمان و رهبرانی که خود را امتداد ایده استقلال ملی تعریف کرده و در این مسیر گام نهادهاند، هم در زمان خودشان مورد حمایت ملت ایران قرار گرفتند و هم در اوراق تاریخ، خطوط پررنگ کتب تاریخ بودهاند. یقینا در آینده درخصوص ایده استقلال ملی از زمان تحقق انقلاب اسلامی، فراوان بحث و گفتوگو به عمل خواهد آمد ونقش بزرگ پرچمداران استقلال ملی و مقاومت در برابر استخفاف استعمارگران غرب بویژه ایالات متحده آمریکا در این دوره تاریخی مرور خواهد شد. آن زمان یقینا قضاوت تاریخی ملت ایران در مورد خائنان و وطن فروشان، قضاوتی سخت خواهد بود
انتهای پیام/
