پانزدهم رجب؛ روزی که دعا مسیرش را پیدا می‌کند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا؛ در نیمه ماه رجب یکی از پرفضیلت‌ترین ایستگاه‌های معنوی سال می‌رسد؛ روزی که هم در روایات اهل بیت (ع) برجسته شده و هم در سلوک عملی مؤمنان جایگاه ویژه‌ای دارد. پانزدهم رجب، نقطه تلاقی عبادت، دعا، توبه و امید به گشایش است؛ روزی که با «اعمال‌ام‌داوود» شناخته می‌شود و در فرهنگ دینی، به روز برآمدن حاجات و رفع اندوه‌ها شهرت یافته است.

نیمه رجب؛ روز نور و رجاء

پانزدهم رجب‌المرجب، سومین روز از ایام‌البیض است؛ ایامی که از دیرباز محل توجه عارفان و اهل دل بوده و روزه، دعا و خلوت با خدا در آن توصیه شده است. مؤمنان در این روز، هم‌نوا با معتکفان، با غسل و نماز و زیارت، تلاش می‌کنند دل را از غبار روزمرگی پاک کنند و با توسل به اهل‌بیت (ع)، قدمی به قرب الهی نزدیک‌تر شوند.

اعمال سفارش‌شده روز پانزدهم رجب

در منابع معتبر دعایی، برای روز نیمه رجب اعمال متعددی ذکر شده که هرکدام حامل پیامی از تطهیر، توحید و توکل است. «غسل» به عنوان آغاز این مسیر، نشانه آمادگی ظاهری و باطنی برای ورود به فضای عبادت است. 

پس از آن، «زیارت امام حسین (ع)» جایگاهی ویژه دارد؛ تا آنجا که در روایتی از امام رضا (ع) تصریح شده زیارت سیدالشهدا (ع) در نیمه رجب و نیمه شعبان از زمان‌های ممتاز زیارت است.

از دیگر اعمال این روز، «نماز سلمان» است؛ نمازی دو رکعتی که با تکرار سوره‌های توحید و کافرون، روح انسان را در مرز ایمان خالص و برائت از شرک نگه می‌دارد و با ذکری که پس از سلام گفته می‌شود، بنده را به اعترافی عمیق نسبت به ربوبیت و قدرت مطلق خداوند می‌رساند؛ «اَللّهُمَّ یا مُذِلَّ کلِّ جَبّارٍ؛ وَ یا مُعِزَّ الْمُؤْمِنینَ اَنْتَ کهْفی حینَ تُعْیینِی الْمَذاهِبُ؛ وَ اَنْتَ بارِئُ خَلْقی رَحْمَةً بی‌وَ قَدْ کنْتَ عَنْ خَلْقی غَنِیاً وَ لَوْ لارَحْمَتُک لَکنْتُ مِنَ الْهالِکینَ وَ اَنْتَ مُؤَیدی بِالنَّصْرِ عَلی اَعْداَّئی وَ لَوْ لانَصْرُک اِیای لَکنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحینَ یا مُرْسِلَ الرَّحْمَةِ مِنْ مَعادِنِها وَ مُنْشِئَ الْبَرَکةِ مِنْ مَواضِعِها یا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالشُّمُوخِ وَالرِّفْعَةِ فَاَوْلِیاَّؤُهُ بِعِزِّهِ یتَعَزَّزُونَ وَ یا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوک نیرَ الْمَذَلَّةِ عَلی اَعْناقِهِمْ فَهُمْ مِنْ سَطَواتِهِ خاَّئِفُونَ اَسئَلُک بِکینُونِیتِک الَّتِی اشْتَقَقْتَها مِنْ کبْرِیاَّئِک وَ اَسئَلُک بِکبْرِیاَّئِک الَّتِی اشْتَقَقْتَها مِنْ عِزَّتِک وَ اَسئَلُک بِعِزَّتِک الَّتِی اسْتَوَیتَ بِها عَلی عَرْشِک فَخَلَقْتَ بِها جَمیعَ خَلْقِک فَهُمْ لَک مُذْعِنُونَ اَنْ تُصَلِّی عَلی مُحَمَّدٍ وَ اَهْلِ بَیتِهِ».

همچنین، «چهار رکعت نماز» دیگر در این روز سفارش شده که پس از آن دعایی بلند و عمیق قرائت می‌شود؛ دعایی که سراسر توصیف عزت الهی، ناتوانی بشر و امید به نصرت و رحمت پروردگار است. در روایات آمده است هرکس این دعا را با دل شکسته بخواند، خداوند او را از غم و اندوه رهایی می‌بخشد؛ تعبیری که نشان می‌دهد پانزدهم رجب، بیش از هر چیز روز تسکین دل‌های خسته است.
 
عمل‌ام‌داوود؛ روایت یک استجابت

اما آنچه پانزدهم رجب را به اوج شهرت رسانده، «عمل‌ام‌داوود» است؛ عملی عبادی که ریشه در یک روایت تاریخی و عاطفی دارد.‌ام‌داوود، مادر داوود بن حسن، در روزگاری که فرزندش به دستور منصور دوانیقی زندانی شده بود و خبر‌های متناقضی از مرگ یا حیات او می‌شنید، در اوج اندوه و بی‌خبری، به امام صادق (ع) پناه برد. امام صادق (ع) در پاسخ به اضطراب و اشک‌های این مادر، او را به عملی راهنمایی کرد که در ماه رجب انجام می‌شود؛ عملی که با روزه گرفتن سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم رجب آغاز می‌شود، با غسل و نماز در ظهر روز پانزدهم ادامه می‌یابد و با قرائت طولانی قرآن و دعایی خاص به اوج می‌رسد. 

وقتی نماز تمام شد، رو به قبله بنشیند و صد مرتبه سوره حمد، صد مرتبه سوره اخلاص، و ده مرتبه آیةالکرسی را قرائت کند. سپس سوره‌های انعام، بنی‌اسرائیل، کهف، لقمان، یس، صافّات، حَّم سجده، حَّمعَّسَّق، حَّم دخان، فتح، واقعه، مُلْک، نَّ وَ اِذَا السَّماَّءُانْشَقَّتْ و تا آخر قرآن را قرائت کند و پس از اتمام در حالی که رو به قبله استدعای ذیل را نجوا کند:

«صَدَقَ اللهُ الْعَظیمُ الَّذی لا اِلهَ اِلاّ هُوَالْحَیُّ الْقَیُّومُ ذُو الْجَلالِ وَالاِْکْرامِ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ الْحَلیمُ الْکَریمُ الَّذی لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ وَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ الْبَصیرُالْخَبیرُ شَهِدَ اللهُ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ وَالْمَلاَّئِکَةُ وَ اُولوُاالْعِلْمِ قاَّئِماً بِالْقِسْطِ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْعَزیزُ الْحَکیمُ.
وَ بَلَّغَتْ رُسُلُهُ الْکِرامُ وَ اَنَا عَلی ذلِکَمِنَ الشّاهِدین. َ اَللّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ وَ لَکَ الْمَجْدُ وَ لَکَ الْعِزُّوَ لَکَ الْفَخْرُ وَ لَکَ الْقَهْرُ وَ لَکَ النِّعْمَةُ وَ لَکَ الْعَظَمَةُ وَلَکَ الرَّحْمَةُ وَ لَکَ الْمَهابَةُ وَ لَکَ السُّلْطانُ وَ لَکَ الْبَهاَّءُ وَلَکَ الاِْمْتِنانُ وَ لَکَ التَّسْبیحُ وَ لَکَ التَّقْدیسُ وَ لَکَ التَّهْلیلُ وَ لَکَ التَّکْبیرُ وَ لَکَ ما یُری وَ لَکَ مالا یُری وَ لَکَ ما فَوْقَ السَّمواتِ الْعُلی وَ لَکَ ما تَحْتَ الثَّری وَ لَکَ الاْرَضُونَ السُّفْلی وَلَکَ الاْخِرَةُوَالاُْولی وَ لَکَ ما تَرْضی بِهِ مِنَ الثَّناَّءِ وَالْحَمْدِوَالشُّکرِ وَالنَّعْماَّءِ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی جَبْرَئیلَ اَمینِکَ عَلی وَحْیِکَ وَالْقَوِیِّ عَلی اَمْرِکَ وَالْمُطاعِ فی سَمواتِکَ وَ مَحالِّ کَراماتِکَ الْمُتَحَمِّلِ لِکَلِماتِکَ النّاصِرِ لاَِنْبِیاَّئِکَ الْمُدَمِّرِلاِعْداَّئِکَ.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی میکائیلَ مَلَکِ رَحْمَتِکَوَالْمَخْلُوقِ لِرَاءْفَتِکَ وَالْمُسْتَغْفِرِ الْمُعینِ لاِهْلِ طاعَتِکَ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی اِسْرافیلَ حامِلِ عَرْشِکَ وَ صاحِبِ الصُّورِالْمُنْتَظِر لاِمْرِکَ الْوَجِلِ الْمُشْفِقِ مِنْ خیفَتِکَ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی حَمَلَةِ الْعَرْشِ الطّاهِرینَ وَ عَلیَ السَّفَرَةِ الْکِرامِ الْبَرَرَةِ الطَّیِّبینَ وَ عَلی مَلاَّئِکَتِکَ الْکِرامِ الْکاتِبینَ وَ عَلی مَلاَّئِکَةِ الْجِن انِ وَ خَزَنَةِ النّیرانِ وَمَلَکِ الْمَوْتِ وَالاْعْوانِ یا ذَاالْجَلالِ وَالاِْکْرامِ. اَللّهُمَّ صَلِّعَلی اَبینا آدَمَ بَدیعِ فِطْرَتِکَ الَّذی کَرَّمْتَهُ بِسُجُودِ مَلاَّئِکَتِکَ وَ اَبَحْتَهُ جَنَّتَکَ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی اُمِّنا حَوّاَّءَ الْمُطَهَّرَةِمِنَ الرِّجْسِ الْمُصَفّاتِ مِنَ الدَّنَسِ الْمُفَضَّلَةِ مِنَ الاِْنْسِالْ مُتَرَدِّدَةِ بَیْنَ مَحالِّ الْقُدُْسِ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی هابیلَ وَشَیْثٍ وَ اِدْریسَ وَ نُوحٍ وَ هُودٍ وَ صالِحٍ وَ اِبْراهیمَ وَ اِسْماعیلَ وَاِسْحقَ وَ یَعْقُوبَ وَ یُوسُفَ وَالاْسْباطِ وَ لُوطٍ وَ شُعَیْبٍ وَ اَیُّوبَ وَمُوسی وَ هارُونَ وَ یُوشَعَ وَ میشا وَالْخِضْرِ وَ ذِی الْقَرْنَیْنِ وَ یُونُسَ وَ اِلْیاسَ وَالْیَسَعَ وَ ذِی الْکِفْلِ وَ طالُوتَ وَ داوُدَ و َسُلَیْمانَ وَزَکَرِیّا وَ شَعْیا وَ یَحْیی وَ تُورَخَ وَ مَتّی وَ اِرْمِیا وَ حَیْقُوقَ وَدانِیالَ وَ عُزَیْرٍ وَ عیسی وَ شَمْعُونَ وَ جِرْجیسَ وَالْحَوارِیّینَ وَالاْتْباعِ وَ خالِدٍ وَ حَنْظَلَةَ وَ لُقْمانَ.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍوَارْحَمْ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ بارِکْ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍکَما صَلَّیْتَ وَ رَحِمْتَ وَ بارَکْتَ عَلی اِبْرهیمَ وَ آلِ اِبْرهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَجیدٌ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَی الاْوْصِیاَّءِ وَالسُّعَداَّءِوَالشُّهَداَّءِ وَ اَئِمَّةِ الْهُدی اَللّهُمَّ صَلّ عَلَی الاْبْدالِ وَالاْوْتادِ وَالسُّیّاحِ وَالْعُبّادِ وَالْمُخْلِصینَ وَالزُّهّادِ وَ اَهْلِالجِدِّ وَالاِْجْتِهادِ وَاخْصُصْ مُحَمَّداً وَ اَهْلَ بَیْتِهِ بِاَفْضَلِ صَلَواتِکَ وَ اَجْزَلِ کَراماتِکَ وَ بَلِّغْ رُوحَهُ وَ جَسَدَهُ مِنّی تَحِیَّةًوَ سَلاماً وَزِدْهُ فَضْلاً وَ شَرَفاً وَ کَرَماً حَتّی تُبَلِّغَهُ اَعْلیدَرَجاتِ اَهْلِ الشَّرَفِ مِنَ النَّبِیّینَ وَالْمُرْسَلینَ وَالاْفاضِلِالْمُقَرَّبینَ اَللّهُمَّ وَ صَلِّ عَلی مَنْ سَمَّیْتُ وَ مَنْ لَمْ اُسَمِّ مِنْ مَلاَّئِکَتِکَ وَ اَنْبِی اَّئِکَ وَ رُسُلِکَ وَ اَهْلِ طاعَتِکَ وَ اَوْصِلْ صَلَواتی اِلَیْهِمْ وَ اِلی اَرْواحِهِمْ وَاجْعَلْهُمْ اِخْوانی فیکَ وَ اَعْوانی عَلی دُعاَّئِکَ.

اَللّهُمَّ اِنّی اَسْتَشْفِعُ بِکَ اِلَیْکَ وَبِکَرَمِکَ اِلی کَرَمِکَ و َبِجُودِکَ اِلی جُودِکَ وَ بِرَحْمَتِکَ اِلی رَحْمَتِکَ وَ بِاَهْلِ طاعَتِکَ اِلَیْکَ وَ اَسئَلُکَ الّلهُمَّ بِکُلِّ ماسَئَلَکَ بِهِ اَحَدٌ مِنْهُمْ مِنْ مَسْئَلَةٍ شَریفَةٍ غَیْرِ مَرْدُودَةٍ وَبِما دَعَوْکَ بِهِ مِنْ دَعْوَةٍ مُجابَةٍ غَیْرِ مُخَیَّبَةٍ یااَللهُ یا رَحْمنُ یا رَحیمُ یا حَلیمُ یا کَریمُ یاعَظیمُ یا جَلیلُ یا مُنیلُ یا جَمیلُ یا کَفیلُ یا وَکیلُ یا مُقیلُ یا مُجیرُ یاخَبیرُ یا مُنیرُ یا مُبیرُ یا مَنیعُ یا مُدیلُ یا مُحیلُ یا کَبیرُ یا قَدیرُ یابَصیرُ یا شَکُورُ یا بَرُّ یا طُهْرُ یا طاهِرُ یا قاهِرُ یا ظاهِرُ یا باطِنُ یاساتِرُ یا مُحیطُ یا مُقْتَدِرُ یا حَفیظُ یا مُتَجَبِّرُ یا قَریبُ یا وَدُودُ یاحَمیدُ یا مَجیدُ یا مُبْدِئُ یا مُعیدُ یا شَهیدُ یا مُحْسِنُ یا مُجْمِلُ یامُنْعِمُ یا مُفْضِلُ یا قابِضُ یا باسِطُ یا هادی یا مُرْسِلُ یا مُرْشِدُ یامُسَدِّدُ یا مُعْطی یا مانِعُ یا دافِعُ یا رافِعُ یا باقی یا واقی یا خَلاّقُ یاوَهّابُ یا تَوّابُ یا فَتّاحُ یا نَفّاحُ یا مُرْتاحُ یا مَنْ بِیَدِهِ کُلُّمِفْتاحٍ یا نَفّاعُ یا رَؤُفُ یا عَطُوفُ یا کافی یا شافی یا مُعافی یا مُکافی یاوَفِیُّ یا مُهَیْمِنُ یا عَزیزُ یاجَبّارُ یا مُتَکَبِّرُ یا سَلامُ یا مُؤْمِنُیا اَحَدُ یا صَمَدُ یا نُورُ یا مُدَبِّرُ یا فَرْدُ یا وِتْرُ یا قُدُّوسُ یاناصِرُ یا مُونِسُ یا باعِثُ یا وارِثُ یا عالِمُ یا حاکِمُ یا بادی یا مُتَعالی یامُصَوِّرُ یا مُسَلِّمُ یا مُتَحَبِّبُ یا قاَّئِمُ یا داَّئِمُ یا عَلیمُ یاحَکیمُ یا جَوادُ یا بارِیءُ یا باَّرُّ یا ساَّرُّ یا عَدْلُ یا فاصِلُ یا دَیّانُیا حَنّانُ یا مَنّانُ یا سَمیعُ یا بَدیعُ یا خَفیرُ یا مُعینُ یا ناشِرُ یاغافِرُ یا قَدیمُ یا مُسَهِّلُ یا مُیَسِّرُ یا مُمیتُ یا مُحْیی یا نافِعُ یارازِقُ یا مُقْتَدِرُ یا مُسَبِّبُ یا مُغیثُ یا مُغْنی یا مُقْنی یاخالِقُ یاراصِدُ یا واحِدُ یا حاضِرُ یا جابِرُ یا حافِظُ یا شَدیدُ یا غِیاثُ یا عاَّئِدُیا قابِضُ

یا مَنْ عَلا فَاسْتَعْلی فَکانَ بِالْمَنْظَرِ الاْعْلییا مَنْ قَرُبَ فَدَنا وَ بَعُدَ فَنَای وَ عَلِمَ السِّرَّ وَ اَخْفی یا مَنْاِلَیْهِ التَّدْبیرُ وَ لَهُ الْمَقادیرُ وَ یا مَنِ الْعَسیرُ عَلَیْهِ سَهْلٌ یَسیرٌ یا مَنْ هُوَ عَلی ما یَشاَّءُ قَدیرٌ یا مُرْسِلَ الرِّیاحِ یا فالِقَ الاِْصْباحِ یا باعِثَ الاْرْواحِ یاذَاالْجُودِ وَالسَّماحِ یا راَّدَّ ما قَدْفاتَ یا ناشِرَ الاْمْواتِ یا جامِعَ الشَّتاتِ یا رازِقَ مَنْ یَشاَّءُ بِغَیْرِحِسابٍ وَ یا فاعِلَ ما یَشاَّءُ کَیْفَ یَشاَّءُ وَ یا ذَاالْجَلالِ وَالاِْکْرامِ یا حَیُّ یا قَیُّومُ یا حَیّاً حینَ لا حَیَّ یا حَیُّ یا مُحْیِیَ الْمَوْتی یاحَیُّ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ بَدیعُ السَّمواتِ وَالاَْرْضِ یا اِلهی وَ سَیِّدیصَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَارْحَمْ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَبارِکْ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ کَما صَلَّیْتَ وَ بارَکْتَ وَ رَحِمْتَ عَلی اِبْرهیمَ وَ آلِ اِبْرهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَجیدٌ

وَارْحَمْ ذُلیّ وَ فاقَتی وَ فَقْری وَانْفِرادی وَوَحْدَتی وَ خُضُوعی بَیْنَ یَدَیْکَ وَاعْتِمادی عَلَیْکَ وَ تَضَرُّعی اِلَیْکَ اَدْعُوکَ دُعاَّءَ الْخاضِع ِالذَّلیلِ الْخاشِعِ الْخاَّئِفِ الْمُشْفِقِ الْباَّئِسِ الْمَهینِ الْحَقیرِ الْجائِعِ الْفَقیرِ الْعاَّئِذِ الْمُسْتَجیرِالْمُقِرِّ بِذَنْبِهِ الْمُسْتَغْفِرِ مِنْهُ الْمُسْتَکینِ لِرَبِّهِ دُعاَّءَمَنْ اَسْلَمَتْهُ ثِقَتُهُ وَ رَفَضَتْهُ اَحِبَتُّهُ وَ عَظُمَتْ فَجیعَتُهُ دُعاَّءَ حَرِقٍ حَزینٍ ضَعیفٍ مَهینٍ باَّئِسٍ مُسْتَکینٍ بِکَ مُسْتَجیرٍاَللّهُمَّ وَ اَسئَلُکَ بِاَنَّکَ مَلیکٌ وَ اَنَّکَ ما تَشاَّءُ مِنْ اَمْرٍیَکُونُ وَ اَنَّکَ عَلی ما تَشاَّءُ قَدیرٌ. وَ اَسئَلُکَ بِحُرْمَةِ هذَا الشَّهْرِ الْحَرامِوَال ْبَیْتِ الْحَرامِ وَالْبَلَدِ الْحَرامِ وَالرُّکْنِ وَالْمَقامِ وَالْمَشاعِرِالْعِظامِ وَ بِحَقِّنَبِیِّکَ مُحَمَّدٍ عَلَیْهِ وَ آلِهِ السَّلامُیا مَنْ وَهَبَ لاِدَمَ شَیْثاً وَ لاِِبْراهیمَ اِسْماعیلَ وَ اِسْحاقَ وَ یا مَنْرَدَّ یُوسُفَ عَلی یَعْقوُبَ وَ یا مَنْ کَشَفَ بَعْدَ الْبَلاَّءِ ضُرَّ اَیُّوبَیا راَّدَّ مُوسی عَلی اُمِّهِ وَ زاَّئِدَ الْخِضْرِ فی عِلْمِهِ وَ یا مَنْوَهَبَ لِداوُدَ سُلَیْمانَ وَ لِزَکَرِیّا یَحْیی وَ لِمَرْیَمَ عیسی یا حافِظَبِنْتِ شُعَیْبٍ وَ یا کافِلَ وَلَدِ اُمِّ مُوسی اَسئَلُکَ اَنْ تُصَلِّیَ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِمُحَمَّدٍ وَ اَنْ تَغْفِرَ لِی ذُنُوبی کُلَّها وَ تُجیرَنی مِنْ عَذابِکَ وَتُوجِبَ لی رِضْوانَکَ وَ اَمانَکَ وَ اِحْسانَکَ وَ غُفْرانَکَ وَ جِنانَکَ وَاَسئَلُکَ اَنْ تَفُکَّ عَنّی کُلَّ حَلْقَةٍ بَیْنی وَ بَیْنَ مَنْ یُؤْذینی وَتَفْتَحَ لی کُلَّ بابٍ وَ تُلَیِّنَ لی کُلَّ صَعْبٍ وَ تُسَهِّلَ لی کُلَّعَسَیرٍ وَ تُخْرِسَ عَنّی کُلَّ ناطِقٍ بِشَرٍّ وَ تَکُفَّ عَنّی کُلَّ باغٍ وَتَکْبِتَ عَنّی کُلَّ عَدُوٍّ لی وَ حاسِدٍ وَ تَمْنَعَ مِنّی کُلَّ ظالِمٍ وَتَکْفِیَنی کُلَّ عاَّئِقٍ یَحُولُ بَیْنی وَ بَیْنَ حاجَتی وَ یُحاوِلُ اَنْیُفَرِّقَ بَیْنی وَ بَیْنَ طاعَتِکَوَ یُثَبِّطَنی عَنْ عِبادَتِکَ یا مَنْاَلْجَمَ الْجِنَّ الْمُتَمَرِّدینَ وَ قَهَرَ عُتاةَ الشَّیاطینِ وَ اَذَلَّرِقابَ الْمُتَجَبِّرینَ وَ رَدَّ کَیْدَ الْمُتَسَلِّطین عَنِ الْمُسْتَضْعَفینَ اَسئَلُکَ بِقُدْرَتِکَ عَلی ما تَشاَّءُ وَ تَسْهیلِکَ لِما تَشاَّءُ کَیْفَ تَشاَّءُ اَنْ تَجْعَلَ قَضاَّءَ حاجَتی فیما تَشاَّءُ.

پس از نجوا نمودن این دعا، فرد به سجده رود و دو طرف صورت خود را بر روی زمین و خاک بگذارد و بگوید: اَللّهُمَّ لَکَ سَجَدْتُ وَ بِکَ امَنْتُ فَارْحَمْ ذُلّی وَفاقَتی وَاجْتِهادی وَ تَضَرُّعی وَ مَسْکَنَتی وَ فَقْری اِلَیْکَ یا رَبِّ.‌

ام‌داوود این عمل را به‌جا آورد و بنا بر روایت، فرزندش به شکلی معجزه‌آسا آزاد شد؛ آزادی‌ای که امام صادق (ع) آن را نتیجه همان دعا دانست. از آن روز، عمل‌ام‌داوود به عنوان یکی از مهم‌ترین اعمال پانزدهم رجب شناخته شد؛ عملی برای برآمدن حاجات، کشف کربات و دفع ظلم ظالمان. در این عمل، تأکید ویژه‌ای بر خلوت، حضور قلب و حتی اشک ریختن در سجده شده است؛ تا آنجا که گفته‌اند اگر اشک، هر چند به اندازه سر سوزنی، جاری شود، نشانه استجابت دعاست.

پانزدهم رجب؛ تمرین امید در دل سختی‌ها

اعمال روز پانزدهم رجب، تنها مجموعه‌ای از اذکار و نماز‌ها نیست؛ بلکه روایتی عملی از امیدواری در دل بن‌بست‌ها است. از زیارت امام حسین (ع) که نماد ایستادگی در برابر ظلم است تا عمل‌ام‌داوود که حکایت مادری چشم‌انتظار را به گشایش ختم می‌کند، همه و همه یادآور این حقیقت‌اند که در منطق دین، هیچ بن‌بستی مطلق نیست. نیمه رجب، روزی است برای بازخوانی نسبت انسان با خدا؛ روزی که مؤمن می‌آموزد میان اندوه و دعا، فاصله‌ای به اندازه یک سجده خالصانه است.