غرفه سازی تتریس چه تفاوتی با روش‌های سنتی غرفه سازی دارد؟

به گزارش گروه بازار خبرگزاری آنا، در نمایشگاه‌ها، انتخاب شیوه ساخت غرفه فقط به ظاهر سازه محدود نمی‌شود. نوع سیستم غرفه‌سازی می‌تواند بر زمان آماده‌سازی، امکان تغییر طراحی، حمل‌ونقل، استفاده مجدد از اجزا و حتی نحوه برنامه‌ریزی برای حضورهای بعدی یک مجموعه اثر بگذارد. به همین دلیل، در کنار ساخت غرفه‌های سفارشی و سنتی، استفاده از سیستم‌های مدولار نیز مورد توجه برخی شرکت‌ها قرار گرفته است.

غرفه سازی تتریس را می‌توان در همین چارچوب بررسی کرد؛ روشی که به‌جای وابستگی کامل به یک سازه یک‌بارمصرف، بر استفاده از اجزای قابل اتصال و پیکربندی مجدد تکیه دارد. البته این موضوع به معنای مناسب‌بودن یک روش برای تمام پروژه‌ها نیست. انتخاب میان سیستم تتریس، ساخت سنتی یا حتی ترکیبی از این دو، به ابعاد پروژه، تعداد دفعات حضور در نمایشگاه، نوع طراحی موردنظر و محدودیت‌های اجرایی بستگی دارد.

غرفه سازی تتریس چیست؟

در ساده‌ترین تعریف، غرفه سازی تتریس بر پایه یک سیستم مدولار انجام می‌شود؛ یعنی اجزای مختلف سازه مانند فریم‌ها، اتصالات و پنل‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که بتوان آن‌ها را مونتاژ، جابه‌جا و در برخی پروژه‌ها با چیدمان‌های متفاوت استفاده کرد. این ویژگی باعث می‌شود ساختار غرفه برای فضاها و نیازهای مختلف قابل تغییر باشد.

در مقابل، در روش‌های سنتی معمولاً سازه و دکوراسیون متناسب با یک فضای مشخص ساخته می‌شوند و امکان استفاده مجدد از آن‌ها محدودتر است. البته مدولار بودن به معنای یکنواخت بودن ظاهر غرفه نیست؛ طراحی، نورپردازی، گرافیک، رنگ و نحوه چیدمان می‌توانند ظاهر و هویت متفاوتی به هر غرفه بدهند.

غرفه سازی تتریس یکی از رویکردهای مدولار در طراحی و اجرای غرفه‌های نمایشگاهی است که بر پایه اجزای قابل اتصال و پیکربندی شکل می‌گیرد. البته نتیجه نهایی تنها به نوع سازه وابسته نیست و طراحی، نحوه ترکیب اجزا و تناسب آن با فضای نمایشگاه نیز اهمیت دارد.

اشل سازان در کنار اجرای روش‌های مختلف غرفه‌سازی، از سیستم تتریس نیز برای طراحی و اجرای پروژه‌های نمایشگاهی استفاده می‌کند. برای آشنایی با ساختار و ویژگی‌های این روش، بررسی جزئیات غرفه سازی تتریس می‌تواند برای شرکت‌هایی که به دنبال یک سیستم مدولار برای حضورهای نمایشگاهی هستند، مفید باشد.

روش‌های سنتی غرفه سازی چگونه اجرا می‌شوند؟

در روش‌های سنتی یا سفارشی، غرفه بر اساس فضای نمایشگاه، هویت برند و نیازهای همان پروژه طراحی و سپس در محل اجرا می‌شود. این روش دست طراح را برای استفاده از متریال‌های مختلف و اجرای فرم‌ها و جزئیات پیچیده‌تر باز می‌گذارد.

در مقابل، چون بخش زیادی از سازه برای یک پروژه مشخص ساخته می‌شود، استفاده مجدد از آن در نمایشگاه‌های بعدی همیشه آسان نیست و ممکن است به طراحی یا اجرای دوباره نیاز باشد.

تفاوت غرفه سازی تتریس با روش‌های سنتی غرفه سازی

مسئله اصلی در فرق میان این دو روش، تفاوت در منطق طراحی و اجرای آن‌هاست؛ یکی بیشتر بر یک پروژه مشخص متمرکز است و دیگری بر ساختاری که قابلیت تغییر و استفاده مجدد داشته باشد.

۱. ساختار و نحوه اجرا

در یک غرفه سنتی، ساختار معمولاً متناسب با همان پروژه تولید می‌شود. بنابراین شکل، ابعاد و جزئیات اجرایی می‌توانند کاملاً اختصاصی باشند.

در سیستم تتریس، اجزای مدولار از پیش دارای منطق اتصال و ترکیب هستند. همین موضوع می‌تواند فرآیند طراحی و اجرای غرفه را منظم‌تر کند، زیرا بخشی از ساختار بر پایه اجزای استاندارد سیستم شکل می‌گیرد.

اهمیت این تفاوت زمانی بیشتر می‌شود که شرکت بخواهد در چند نمایشگاه حضور داشته باشد و نیازهای اجرایی آن در هر رویداد یکسان نباشد.

۲. انعطاف‌پذیری در طراحی

یکی از مزیت‌های سیستم‌های مدولار، امکان تغییر چیدمان متناسب با ابعاد فضا و نیاز نمایشگاه است. با این حال، این انعطاف‌پذیری نامحدود نیست و برای فرم‌های پیچیده یا طراحی‌های کاملاً اختصاصی، ساخت سفارشی آزادی عمل بیشتری به طراح می‌دهد. بنابراین انتخاب روش مناسب، به نوع طراحی و میزان انعطاف موردنیاز پروژه بستگی دارد.

در عمل، انعطاف‌پذیری زمانی ارزشمند است که از مرحله طراحی به نیاز واقعی برند منتقل شود. برای مثال، شرکتی که در چند نمایشگاه با متراژهای متفاوت حضور دارد، به سیستمی نیاز دارد که صرفاً قابل نصب مجدد نباشد، بلکه بتواند متناسب با فضای هر رویداد بازطراحی شود. در پروژه‌های اشل سازان نیز انتخاب ساختار غرفه بر اساس عواملی مانند ابعاد فضا، نوع محصول، هویت بصری و هدف حضور در نمایشگاه قابل بررسی است؛ عواملی که می‌توانند تعیین کنند استفاده از یک سیستم مدولار تا چه اندازه منطقی باشد.

۳. سرعت نصب و جمع‌آوری

در سیستم‌های مدولار، استفاده از قطعات و اتصالات از پیش طراحی‌شده، مونتاژ غرفه را نسبت به ساخت کاملاً سفارشی ساده‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر می‌کند. این ویژگی به‌ویژه در نمایشگاه‌هایی که زمان ورود و نصب محدود است، اهمیت بیشتری دارد.

البته سرعت نصب به عواملی مثل ابعاد غرفه، تعداد اجزا، تجهیزات، قوانین محل برگزاری و عملکرد تیم اجرایی بستگی دارد و نمی‌توان زمان مشخصی را برای همه پروژه‌ها در نظر گرفت.

۴. امکان تغییر و بازطراحی

در ساخت سنتی، تغییرات اساسی در غرفه پس از طراحی و تولید می‌تواند نیازمند ساخت مجدد یا اصلاح بخش‌هایی از سازه باشد.

اما در یک سیستم مدولار، می‌توان بخشی از اجزا را جابه‌جا کرد و با ترکیب متفاوتی از همان عناصر، چیدمان جدیدی ساخت. برای مثال، یک شرکت که در یک نمایشگاه به فضای بیشتری برای جلسات نیاز دارد، می‌تواند طراحی داخلی غرفه را با توجه به این هدف تغییر دهد.

این ویژگی برای کسب‌وکارهایی اهمیت بیشتری دارد که حضور نمایشگاهی آن‌ها محدود به یک رویداد نیست.

۵. قابلیت استفاده مجدد

یکی از تفاوت‌های مهم غرفه‌های مدولار، امکان استفاده مجدد از بخش‌هایی از سازه است. در برخی سیستم‌ها می‌توان ساختار اصلی را حفظ کرد و با تغییر گرافیک یا چیدمان، آن را برای نمایشگاه‌های بعدی آماده کرد.

این ویژگی برای شرکت‌هایی که در چند نمایشگاه حضور دارند، می‌تواند در برنامه‌ریزی و مدیریت هزینه‌ها مفید باشد؛ در حالی که برای یک حضور یک‌باره، اهمیت کمتری دارد.

۶. مدیریت هزینه

مقایسه هزینه این دو روش فقط با توجه به قیمت اولیه ساخت ممکن نیست. در سیستم مدولار، امکان استفاده مجدد از سازه در چند نمایشگاه می‌تواند هزینه‌ها را در طول زمان تغییر دهد؛ بنابراین مواردی مانند حمل‌ونقل، نصب، نگهداری و تعداد دفعات استفاده نیز باید در نظر گرفته شوند. به همین دلیل، غرفه مدولار لزوماً همیشه ارزان‌تر نیست و صرفه اقتصادی آن به شرایط و تعداد استفاده‌ها بستگی دارد.

بررسی هزینه غرفه نیز نباید صرفاً بر اساس قیمت ساخت انجام شود. در یک پروژه حرفه‌ای، هزینه طراحی، تولید، حمل، نصب، جمع‌آوری، نگهداری و تغییرات احتمالی باید در کنار تعداد دفعات استفاده بررسی شود. به همین دلیل، مجموعه‌هایی مانند اشل سازان در زمان طراحی و اجرای غرفه باید علاوه بر ظاهر نهایی، شرایط استفاده از سازه و نیازهای احتمالی پروژه‌های بعدی را نیز در نظر بگیرند.

۷. حمل‌ونقل و نگهداری

نوع ساختار بر نحوه انتقال و نگهداری غرفه نیز اثر می‌گذارد.

قطعات یک سیستم مدولار معمولاً برای مونتاژ و جداسازی طراحی شده‌اند و پس از جمع‌آوری می‌توانند برای استفاده بعدی نگهداری شوند. در مقابل، یک سازه سفارشی بزرگ ممکن است پس از تخریب، قطعاتی حجیم‌تر یا کم‌قابلیت‌تر برای استفاده مجدد داشته باشد.

البته سیستم مدولار هم به فضای نگهداری نیاز دارد و هزینه انبارش نباید از محاسبات حذف شود. بنابراین «قابل استفاده مجدد بودن» الزاماً به معنی «بدون هزینه بودن» نیست.

۸. تنوع ظاهری و خلاقیت

یکی از انتقادهای رایج به سیستم‌های مدولار این است که ممکن است ظاهر غرفه‌ها به یکدیگر شبیه شود. این نگرانی زمانی جدی‌تر است که طراحی صرفاً به چیدن چند قطعه استاندارد محدود شود.

یک سیستم مدولار گرافیک، نورپردازی، ترکیب‌بندی، رنگ، مبلمان، تجهیزات دیجیتال و نحوه استفاده از فضا می‌توانند هویت متفاوتی ایجاد کنند. در عین حال، اگر طراحی به فرم‌های بسیار پیچیده، سازه‌های خاص یا ابعاد غیرمعمول نیاز داشته باشد، ساخت سفارشی آزادی عمل بیشتری خواهد داشت.

هنگام انتخاب روش غرفه سازی به چه نکاتی باید توجه کرد؟

در انتخاب روش غرفه‌سازی، بهتر است ابتدا نیازهای پروژه مشخص شود و بعد سیستم مناسب انتخاب شود. عواملی مانند تعداد حضور در نمایشگاه‌ها، ابعاد فضا، نوع فعالیت شرکت، نیاز به فضای مذاکره یا نمایش محصول و امکان تغییرات در آینده، همگی می‌توانند بر این انتخاب اثر بگذارند. در چنین مرحله‌ای، مجموعه‌ای مانند اشل سازان می‌تواند با بررسی شرایط هر پروژه، گزینه‌های مختلف طراحی و اجرای غرفه را متناسب با نیاز آن پیشنهاد دهد.

غرفه سازی تتریس برای چه کسب‌وکارهایی مناسب‌تر است؟

سیستم‌های مدولار معمولاً برای کسب‌وکارهایی جذاب‌تر هستند که برنامه نمایشگاهی تکرارشونده دارند یا ممکن است در نمایشگاه‌های مختلف با فضاهای متفاوت حاضر شوند.

برای مثال:

• یک شرکت تولیدی ممکن است در طول سال در چند رویداد تخصصی شرکت کند، اما اندازه زمین یا نوع مخاطبان در همه آن‌ها یکسان نباشد. در چنین شرایطی، امکان بازطراحی و استفاده مجدد از ساختار می‌تواند یک مزیت عملیاتی باشد.
• شرکت‌های فناوری، برندهای تجاری، مجموعه‌های خدماتی، استارتاپ‌ها و کسب‌وکارهای B2B نیز ممکن است از این رویکرد استفاده کنند؛ به‌خصوص زمانی که سرعت آماده‌سازی، قابلیت تغییر و مدیریت استفاده‌های بعدی اهمیت داشته باشد.
• در مقابل، برای پروژه‌هایی که طراحی معماری بسیار خاص، سازه‌های غیرمتعارف یا یک تجربه کاملاً اختصاصی برای یک رویداد بزرگ موردنظر است، ساخت سفارشی ممکن است امکانات بیشتری فراهم کند.

در عمل، حتی ترکیب دو رویکرد نیز ممکن است منطقی باشد؛ یعنی بخش‌هایی از غرفه بر پایه سیستم مدولار طراحی شوند و قسمت‌های خاص و هویتی به شکل سفارشی اجرا شوند. این رویکرد در ادبیات تخصصی جدید غرفه‌سازی نیز به‌عنوان مدل ترکیبی مطرح شده است.

جمع‌بندی

تفاوت اصلی غرفه‌سازی تتریس و روش‌های سنتی در ساختار مدولار و امکان مونتاژ، جداسازی و بازپیکربندی آن است. این ویژگی می‌تواند به انعطاف‌پذیری بیشتر، حمل‌ونقل آسان‌تر و استفاده مجدد در نمایشگاه‌های مختلف کمک کند؛ در حالی که غرفه‌های سنتی آزادی بیشتری برای اجرای فرم‌ها و طراحی‌های کاملاً سفارشی دارند. بنابراین انتخاب روش مناسب به عواملی مانند تعداد نمایشگاه‌ها، نوع طراحی، زمان اجرا، بودجه و نیازهای فنی بستگی دارد.

انتهای رپورتاژ آگهی