مدیرعامل متا:
قراردادهای چند ۱۰ میلیاردی و طلای جهانی که به نیم میلیارد هم نمیرسد!
به گزارش خبرگزاری آنا، فوتبال، فوتبال است و با مخاطبان خاص خودش که با هیچ رشتهای قابل مقایسه نیست؛ هرچند که این هم دیگر شعاری نخنما شده و همه در این سالها دیدهاند که توجه و حمایت و رسانه میتواند چطور بر ذهن و علایق مردم تاثیرش را بگذارد.
امروز کشتی چه جایگاهی دارد؟ همان رشتهای که از بدو شکلگیری فدراسیون جهانی و راهاندازی مسابقات جهانی و فستیوالهای مربوطه، به ورزش ملی ایران بدل شد. رشتهای که قرنها سابقه و خاطره پشت آن بود و نسل به نسل آداب خاصش از پیشینیان منتقل شده بود.
کشتی ما در این سالها که علیرضا دبیر سعی کرد از آن «برندینگ» سازی کند؛ قهرمانان المپیک و جهانش را مثل همان نسلی که خود از آن برخاسته بود، در جامعه برجسته سازد و تلویزیون وظیفه خود بداند که نه تنها قهرمانی جهانها و المپیکها که آن هم شاید به زور و گاهی صرفا نیمهنهایی یا فینالش پخش زنده میشد، حتی تورنمنتهای بینالمللی و مسابقات کاملا داخلیاش و آسیایی و جهانیهای همه ردههای سنیاش پخش زنده شود.
حالا مخاطب کشتی، صرفا یک قشر خاص نیستند، همه مردمند. از ساختوسازهای فوقالعادهای که در کمپ تیمهای ملی اتفاق افتاده و حتی فوتبال هم به تجهیزات کمپ کشتی نیازمند شده، تا درآمدسازی کشتی، اینها همه در جهت خودکفایی کشتی و برندسازی از ورزش ملی ایران اتفاق افتاده و اثرش نیز کاملا در جامعه مشهود است.
شعار دبیر از ابتدا همین بود که کشتی، نفت ماست، زعفران ماست، کشتی اعتبار ورزش ماست؛ قهرمانانش هم حالا کاملا توجیه هستند که وقتی دوبنده تیم ملی ایران را بر تن میکنند، باید به واسطه هزینهای که برایشان شده، افتخار بیافرینند.
نه مثل فوتبالی که حتی با ۴۸ تیمی شدن جامجهانی هم نتوانست از گروهش صعود کند و از «عدم صعود» دستاوردسازی کرد و جوایز چند ۱۰ میلیاردی گرفت! فوتبالی که علاوه بر پاداشهای مسابقات بزرگ – که البته فوتبال ما از موفقیت و صعودهایش بینصیب است- لیگش هم قراردادهای چند ۱۰ میلیاردی دارد.
همین کشتی که امروز به معنای واقعی کلمه، ورزش ملی و اول کشور ماست، اما جایزه طلای جهانیاش نیم میلیارد بیشتر نیست.
کشتی که در آخرین المپیک، ۲۰۲۴ پاریس، با تیم ۱۱ نفرهاش، ۸ مدال گرفت و صرفا حضور در المپیک و بازیهای آسیایی و قهرمانی جهان، برایش افتخار نیست، افتخار درواقع همان چیزی است که باید اتفاق بیافتد: سکو و مدال.
سعید اسماعیلی و محمدهادی ساروی ۲ طلای المپیک در پاریس گرفتند، علیرضا مُهمدی یک نقره و امین میرزازاده یک برنز در کشتی فرنگی و رحمان عموزاد، حسن یزدانی و امیرحسین زارع ۳ نقره و امیرعلی آذرپیرا یک برنز کشتی آزاد.
دو تیم آزاد و فرنگی بزرگسالان ایران سال ۲۰۲۵ در هر دو رشته قهرمان کشتی جهان شدند، درحالیکه در این سالها در ردههای سنی پایه هم افتخارات بسیاری حاصل شده بود.
با این وجود پاداش طلای سال گذشته از سوی دستگاه ورزش ۵۰۰ میلیون تومان بود و شاید امسال نهایتا به ۶۰۰ میلیون تومان برسد؛ یعنی طلای قهرمانی بزرگسالان جهان، حتی یک میلیارد هم پاداش ندارد.
بماند که علیرضا دبیر خودش در این سالها برای قهرمانانش پاداش جداگانه درنظر گرفته، اما موضوعی که باید همواره مد نظر قرار گیرد اینکه خیلی از قهرمانان که اولویتشان صرفا قهرمانی و مدال است، در لیگ کشتی نمیگیرند تا درگیر کاهش وزن و حواشی این رقابتها نشوند. آنها یک بار یا نهایتا دو بار به پیک آمادگی در سال باید برسند که عمر قهرمانیشان کوتاه نشود؛ بنابراین بسیاری از آنها صرفا زندگیشان براساس پاداش مدالهای قهرمانی جهان و المپیکشان میگذرد که آن هم رقم بسیار ناچیزی با تورم موجود در جامعه است. تازه این رقم هم برای بزرگسالان و صرفا طلای جهانی است، درحالیکه همه نه در تیم ملی بزرگسالان هستند و نه همه طلایی میشوند.
پاداش نقره و برنز ۳۰۰ و ۱۵۰ میلیون تومان است و در عین حال المپیک به المپیک، همه نگاهها باز هم به کشتی، وزنهبرداری و تکواندوست که برای ورزش ایران افتخارآفرینی کنند.
شاید در گذشته و تا دو نسل قبل از قهرمانان حاضر، پاداش وزارت ورزش چشمگیر به نظر میآمد، اما حالا دیگر این رقم هرگز تناسبی با تورم و وضع اقتصادی موجود ندارد.
بازنگری در پاداش قهرمانان رشتههای المپیکی ایران، رشتههایی که همیشه نام و پرچم ایران را در مسابقات مهم بالا میبرند، حالا یک الزام است.
انتهای پیام/
