پنجم صفر؛ سالروز شهادت حضرت رقیه(س)
«آغاحسن»؛ مستندی برای عشق فوتبالیها
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، در ایران به دلایل مختلف تمایل کمتری به تولید مستندهای ورزشی وجود دارد. نمایش ذات ورزش و هیجان و فضای واقعی آن در سینمای مستند و داستانی، رخ نمیدهد. ضعف روایت و تکنیک باعث میشود اغلب درامهای ورزشی ایرانی ابتدایی، درگیر شعارهای فراوان و ساختارهایی پر نقص باشند. به عنوان نمونه «پرویز» که درباره پرویز دهداریست، آنچنان درگیر این است که در زیرلایه، ستارهها را نقد و به سلبریتیها حمله کند که در انتخاب بازیگر و کارگردانی دچار گرفتاریهای فراوان میشود. سعید پورصمیمی بازیگری بزرگ و درخشان است، اما برای بازی در نقش دهداری مربی، سالخورده و کند به نظر میرسد و در نمایش سکانسهای فوتبالی که باید پرهیجان و پر تب و تاب باشد، کارگردان نمیتواند چیزی فراتر از سریالهای درجه سه تلویزیونی برود.
در زمینه سینمای مستند، اوضاع کمی بهتر است. مستند «جایی برای فرشتهها نیست» (سام کلانتری) توانسته هیجان و شور اعضای تیم هاکی ایران را نمایش دهد، هم به شخصیتها نزدیک میشود و مسائل آنها را واکاوی میکند، هم در نمایش فصلهای ورزشی موفق است.
سام کلانتری در مستند «هیچکس نخوابد» به نمایش روحیات یک زن کوهنورد ایرانی پرداخته، در این فیلم کارگردان هم روحیه مستقل و قوی شخصیت اصلی را منعکس کرده، هم دشواریهای یک صعود تاریخی در شرایط حساس را به تصویر کشیده است. ورزش در هر دو فیلم، فضایی برای نمایش واقعیات اجتماعی به ویژه درباره زنان است.
محمد سلیمی راد در «آغا حسن» به خوبی یک فیلم ورزشی و یک پرتره با طعم فوتبال ساخته است، فیلم او درباره جوانیست عاشق فوتبال که همه زندگیش در پرسپولیس خلاصه شده، فیلمساز هم به شخصیت، به اندازه نزدیک شده، روحیات و گرفتاریهای او را نمایش داده، هم تحت تاثیر فیلمساز دیگری نبوده، نگاهش مستقل و خاص است، این ویژگی بزرگی برای این فیلم دوست داشتنی است، فیلمی با لحظات تلخ و شیرین، و دو قطب مخالف (حسن و دوستش) که کل کلهای فوتبالیشان از زمین فوتبال فراتر رفته و کل سرنوشتنشان را دگرگون کرده است. فیلم سلیمی راد، لحظات گرم و دلنشین و مفرح فراوان دارد و به نظر میرسد با مخاطب ارتباط برقرار میکند. یک فیلم جمع و جور درباره زندگی فوتبالدوستان ایرانی در یک شهر کوچک. فیلمساز مناسبات زندگی در شهری کوچک را به عنوان یکی از محورهای فیلم به کار برده، قصه حسن در تهران یا شهری بزرگ این گونه نمیتوانست باشد.
فیلم سلیمی راد یک فیلم عاشقانه است، با پایانی غیرقابل پیش بینی و تاثیرگذار. انتخاب عاشقانه حسن شاید معقول و متعارف نباشد، اما فیلم زمینه این انتخاب را به وجود آورده، به همین دلیل پایان فیلم قابل باور است.
انتهای پیام/
