لذتِ کشف در میان چالشهای صحنه نمایش
ایمان سلگی، بازیگر نمایش «دیکته طور» به کارگردانی علیرضا معروفی که این شبها در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است، در گفتوگو با آنا درباره چگونگی رسیدن به شناخت عمیق شخصیت پدر در نمایش «دیکته طور» گفت: آنچه برای من در رسیدن به شناخت شخصیت اهمیت دارد ، خود متن است و کدهایی است که متن به من میدهد. من از متن میآموزم که چگونه به لحن خاص کاراکتر برسم، با خواندن و درک متن به صورت ناخودآگاه به لحن بازی میرسم.
وی با اشاره به اهمیت تغییرات فیزیکی در طول اجرا، از تجربه خود در نمایش «دیکتهطور» گفت: من دوست داشتم فیزیک این شخصیت به مرور تغییر کند؛ از نوع راه رفتن گرفته تا ایستادن. در ابتدای نمایش، او شخصیتی با قامت راست و لحنی تحکمآمیز داشت، اما با پیشروی در طول نمایش، شاهد یک فروپاشی فیزیکی در کاراکتر هستیم.
سلگی با اشاره به اینکه شاید این جزئیات به دلیل موقعیتش در صحنه برای همه ملموس نباشد، افزود: با اینکه فکر میکردم شاید این تغییرات خیلی دیده نشود، اما دریافت کامنتهای مثبت از مخاطبان درباره این جزئیات فیزیکی، برای من بسیار جذاب و خوشایند بود؛ چرا که این کار صرفاً برای کمک به روند ساخت شخصیت خودم در بازی بود ولی مخاطب هم خیلی خوب دریافت کرد.
این بازیگر در ادامه به تحلیل تضاد میان خود و شخصیت «پدر» پرداخت و ادامه داد: مهمترین تضاد در این نمایش، تفاوت میان من و شخصیت پدر است. نوع نگاه، تفکر و دستور دادن او با من ۱۸۰ درجه متفاوت است. من در زندگی شخصی خودم با این کاراکتر فاصله زیادی دارم و همین تضاد، باعث شده که برای من بسیار جذاب باشد که ببینم مخاطب چگونه با او ارتباط برقرار میکند.
سلگی در پاسخ به این پرسش که کدام بخش بازیگری این نمایش برای او دشوارتر است، گفت: بازیگری چیزی نیست که بتوان به سادگی گفت بخش خاصی از آن سخت است؛ گویی همزمان سهل و ممتنع است. درست است که رسیدن به این کاراکتر با توجه به شرایط دکور و نوع اجرا، سختیهای فیزیکی و روانی خاص خود را دارد، اما جذابیت خلق یک کاراکتر و حضور در صحنه، آن سختیها را به چشم نمیآورد و تمام مسیر، برای من تبدیل به یک فرآیند کشف میشود که بسیار لذتبخش است.
ایمان سلگی توضیح داد: موضوع این نمایش پیش از این هم دستمایه آثار هنری و نمایشی زیادی قرار گرفته ولی در این اثر یک قصه گفته شده را با نگاهی تازه و کارگردانی نو برای مخاطب جذابتر روایت کردیم. نمایش واقعا کارگردانی شده و کارگردان چیزی به اثر میافزاید و خودش بخشی از روایت میشود. ما به عنوان هنرمند اثرمان را تولید میکنیم، پرسشمان را مطرح میکنیم و مخاطب میتواند با ذهن و نگاه خودش با اثر ارتباط بگیرد و برداشتهای خودش را داشته باشد.
ایمان سلگی درباره رابطه حرفهای خود با کارگردان نمایش، علیرضا معروفی، گفت: ما سالهاست که در کنار هم هستیم و این شناخت باعث شده چالشهای ما کمتر شود. وقتی شناخت میان دو نفر زیاد میشود، کارگردان با اعتماد بیشتری به من آزادی عمل میدهد و من نیز، چون از طرز فکر او آگاه هستم، ایدههای او را سریع درک میکنم.
وی با تأکید بر اهمیت شنیدن نظرات در یک کار گروهی، افزود: نکته مثبت کار با علیرضا معروفی این است که او بسیار خوب به نظرات گوش میدهد. ممکن است با ۸۰ درصد از حرفهای من مخالفت کند، اما برای مخالفتش دلیل میآورد. این موضوع باعث میشود خلاقیت من به عنوان بازیگر کور نشود. اگر کارگردان به ایده من گوش ندهد، من دیگر ایدهای نخواهم داشت، اما وقتی میبینم او با دلیل و منطق با من برخورد میکند، انگیزهام برای ارائه ایدههای بهتر بیشتر میشود.
در پایان، سلگی به رسالت هنرمند در شرایط بحرانی جامعه اشاره کرد و اظهار داشت: رسالت هر اثر هنری، چه تئاتر باشد چه نقاشی یا موسیقی، در روزهایی که شرایط روحی و اجتماعی جامعه مساعد نیست، همراهی با مردم است. هنر، بازتاب جامعه است. وقتی هنرمند پرسشی را روی صحنه مطرح میکند، مخاطب در آن پاسخ خود را میجوید و با درک این که در رنجها تنها نیست، نوعی آرامش روحی پیدا میکند. هنر، درست مانند یک درد دل ساده، میتواند بار روحی جامعه را سبک کند.
وی با اشاره به چالشهای اقتصادی و تأثیر آن بر حضور تماشاگران، افزود: ما در جامعه خود با نگرانیهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دستبهگریبان هستیم و هنرمند نیز از این قاعده مستثنا نیست. درست است که شرایط اقتصادی بسیار سخت است و حضور خانوادهها در تئاتر با مدیریت هزینههای سنگین همراه است، اما بازخوردهای مثبت و انرژی که از سوی مخاطبان دریافت کردیم، نشان داد که مردم همچنان تشنه این ارتباط هنری هستند.
انتهای پیام/
