مشتاقی: کشتی ایران اسطوره‌اش را از دست داد/ رنگرز کم اشتباه می‌کند؛ تصمیم برای احمدی‌وفا زود بود

بهرام مشتاقی در گفت‌و‌گو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری آنا، با اشاره به درگذشت هم‌تیمی سابق و دوستش، اسطوره کشتی ایران، عبدالله موحد طی هفته‌های گذشته، عنوان کرد: خاطرات بسیار زیادی از «آقا عبدالله» دارم، اول اینکه این خبر بسیار متاسفم کرد و به پسر بزرگوارش هم تسلیت گفتم، این فقدان را به جامعه کشتی و مردم کشتی‌دوست هم تسلیت می‌گویم. او یک اسطوره واقعی بود. با برادر همسرش که از گذشته بسیار با هم رفاقت داشتیم صحبت کردم، متاسفانه همسر آقا عبدالله هم آسیب زیادی دیده‌اند. این واقعه بسیار ناراحت‌کننده بود.

وی در مورد اینکه همراه با عبدالله موحد به مسابقات جهانی ۱۹۷۱ اعزام شده بود، اظهار داشت: اولین سالی که به عضویت تیم ملی درآمدم، متاسفانه با اولین سالی که او مسابقات جهانی را بدون مدال ترک کرد، همزمان شد. در جهانی ۱۹۷۱ صوفیه، بعد از ۶ سال قهرمانِ جهان و المپیک شدن، از حریف ژاپنی ناغافل یک فن کمر خورد و داور ضربه‌فنی گرفت. خیلی برای همه‌مان سخت بود که عبدالله موحد باخت. به همه‌ی ما در صوفیه بسیار سخت گذشت. اول اینکه همه خیلی دوستش داشتیم، خود من قبل از آنکه کشتی‌گیر شوم، عکس قهرمانانی مثل او، آقا تختی، شمس‌الدین سیدعباسی، ابراهیم جوادی و... را جمع می‌کردم و نمی‌دانستم خودم هم یک روز عضو تیم ملی خواهم شد. بعد هم اینکه آقا عبدالله ۶ طلای متوالی گرفته بود، چشم همه‌ی تیم به او بود، الگوی همه‌ی بچه‌ها. باخت او در صوفیه بسیار دردناک بود و بر خود من اثر خیلی بدی داشت. یک روز اصلا از اتاقش بیرون نیامد، از صبح تا شب نشسته بود یک گوشه، من اتفاقی در اتاقش را باز کردم، دیدم یک روزنامه جلوی صورتش گرفته و گریه می‌کند. واقعا متاثر شدم، با اینکه ۵۵ سال از آن اتفاق گذشته، ولی هنوز هم یادآوری آن لحظه، متاثرم می‌کند.

عضو پیشین کمیته فنی و شورای فنی کشتی ادامه داد: دیدن گریه دلاوری مثل آقا عبدالله، کسی که همه دِینش را به کشتی ادا کرده بود، آدم را به فکر هم وامی‌داشت. خواستم اتاق را ترک کنم که گفت بنشین و از همان وقت رفاقت منِ کوچکتر، با آقای موحدِ بزرگ شروع شد. بعد‌ها رفت‌وآمد خانوادگی پیدا کردیم و این از افتخارات من بود. هر وقت ایران می‌آمد او را می‌دیدم و کنارش بودم.

مشتاقی درخصوص انتخاب ملی‌پوشان ۷ وزن و برگزاری مسابقه انتخابی در ۳ وزن در خرداد ماه نیز خاطرنشان کرد: حسن رنگرز اشتباه نمی‌کند، یا شاید بهتر بگویم کم اشتباه می‌کند. به نظرم برگزاری مسابقه انتخابی در سنگین‌وزن کاملا بجاست. این حق فردین هدایتی است که با امین میرزازاده کشتی بگیرد. هر دو کشتی‌گیر قابل احترامند و هر کدام‌شان هم انتخاب شوند، روی سکوی جهانی قرار می‌گیرند. در ۶۳ کیلو هم هر دو کشتی‌گیران خوبی هستند که امیدوارم هر کسی لایق‌تر بود به عضویت تیم ملی درآید. در ۷۲ کیلوگرم، محمدجواد رضایی را از نوجوانی‌اش می‌شناسم. همین که خودش را رسانده به رقابت با دانیال سهرابی که مدال برنز جهانی بر سینه دارد، یعنی امسال عملکرد خوبی داشته؛ زمانی که نوجوانان بود، من سرپرست تیم ملی بزرگسالان بودم و او را به اردوی بزرگ‌ها آوردم و ۱۲ روز در اردو بود و با بچه‌های این رده تمرین کرد. مربی‌اش حتما به خاطر دارد که می‌گفت برایش زود است با بزرگسالان تمرین کند، اما من کارش را دیده بودم که چقدر مستعد است. مثل برادران گرایی، خوب فن می‌زد و سرشار از استعداد و هنر کشتی بود. مربی خوبی هم دارد، روح‌الله میکائیلی پسر خوب و مربی فهیمی است که خیلی به جواد رضایی کمک کرده، امیدوارم او هم بتواند مدال جهانی بگیرد. هرچند که دانیال سهرابی هم حریف سختی است.

این پیشکسوت کشتی تاکید کرد: تیم خوبی داریم، حسن رنگرز هم همیشه پیشتاز بوده و تیمش سرفراز از مسابقات بیرون آمده، البته در برخی اوزان گله داشتم، البته که گله‌ام هم پدرانه بود، نه خصمانه، از نظر من ملی‌پوشان برخی اوزان خیلی زود انتخاب شدند. ضمن اینکه علی احمدی‌وفا را خیلی زود به ۶۰ کیلو بردند و هنوز هم در این وزن جواب نداده، می‌توانست در ۵۵ کیلو اول مدال جهانی بزرگسالانش را بگیرد و بعد او را یک وزن بالاتر ببرند، البته می‌دانم که دیدشان المپیکی بود، ولی تا زود جابه‌جایش کردند. یکی هم وزن فرخی، او اخیرا در آسیایی باخته، البته من باختش را روی کم‌تجربگی نمی‌گذارم، از نظرم زورش نسبت به ۸۷ کیلو‌ها کمتر بود و زورش به وزنش نمی‌خورد. در ۸۲ کیلو همه در خاک اسیرش بودند و محال بود بارانداز نزند، ولی اینجا در فینال کشتی را باخت و معلوم شد قدرت بدنی‌اش به حریفان خوب دنیا در ۸۷ کیلو نمی‌رسد. البته که در این وزن علیرضا مُهمدی را داریم.

وی در پاسخ به این سوال که آیا تیم آذربایجانِ محمد بنا می‌تواند در جهانی پیش رو برای تیم حسن رنگرز دردسرساز شود؟، گفت: آذربایجان پیش از بنا هم تیم خوبی بود، در جهانی زاگرب هم به تیم ما باخت، اخیرا هم قهرمان اروپا شده، به هرحال محمد بنا هم یک انگیزه جدید برای آنهاست. قطعا رقابت پایاپایی در مسابقات جهانی با تیم ما خواهند داشت و مهم این است که اشتباه نکردیم و تیم لت نخورد. غیر از آذربایجان، حواس‌مان باید به ژاپنی‌ها هم باشد، آنها هر چه به المپیک نزدیک‌تر می‌شویم، مدعی‌تر می‌شوند. چیزی که فعلا مهم است، اینکه تیم ما بالاتر از همه رقبا، قهرمان جهان است.