کن ۲۰۲۶ بدون ستارههای هالیوود؛ نخل طلا در انحصار سینمای جهانی؟
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا به نقل از گاردین، برای دههها، کن جایگاهی بینظیر در تخیل فرهنگی داشته است: نه فقط به عنوان معتبرترین جشنوارۀ فیلم جهان، بلکه به عنوان جذابترین پایگاه فرامرزی هالیوود.
از گریس کلی در کنار کرودِت (خیابان ساحلی کن)، کوئنتین تارانتینو و اوما تورمن در نخستین اکران «داستان عامهپسند»، جولیا رابرتز با پای برهنه روی فرش قرمز، تا تام کروز که با جنگندههای بالای سرش ریویرا را تعطیل کرد، هالیوود همیشه نشان خود را بر کن زده است.
آغاز جشنواره فیلم کن
اما جشنوارۀ ۲۰۲۶ که از فردا آغاز می شود و تا ۲۳ مه ادامه دارد، روایت بسیار متفاوتی دارد. وقتی فهرست فیلمها ماه گذشته اعلام شد، یک نکته بلافاصله خودنمایی میکرد: غیبت تقریباً کامل فیلمهای بزرگ استودیویی هالیوود.
اسکات راکسبرو، رئیس دفتر اروپایی هالیوود ریپورتر و کهنهکار جشنواره، میگوید: «امسال هیچ فیلم بزرگ آمریکایی وجود ندارد. معمولاً حداقل یک عنوان شاخص در کن به نمایش درمیآید یا از جشنواره برای آغاز اکران اروپایی خود استفاده میکند.»
امسال هیچ فیلم پرفروش استودیویی بزرگ در فهرست نیست
در سالهای اخیر، کن میزبان اکرانهایی برای فیلمهای «مأموریت غیرممکن: حسابرسی نهایی»، «تاپ گان: ماوریک»، «الویس» و «ایندیانا جونز و ساعتی از سرنوشت» بوده است. امسال هیچ فیلم پرفروش استودیویی بزرگ در فهرست نیست.
تنها دو فیلم آمریکایی برای نخل طلا رقابت میکنند: «مردی که دوستش دارم» ساخته ایرا ساکس، یک فانتزی موزیکال در دوران ایدز با بازی رامی ملک و ربکا هال، و «ببر کاغذی» ساخته جیمز گری با بازی آدام درایور و اسکارلت جوهانسون — که هر دو عمدتاً از سرمایه خارج از ایالات متحده تأمین مالی شدهاند.
تیری فرمو، مدیر جشنواره، استدلال کرده که کن صرفاً بازتاب تغییرات گستردهتر صنعت است. او اخیراً گفت: «از نظر کمی، استودیوها نسبت به گذشته فیلمهای پرفروش کمتر و فیلمهای مؤلف کمتری تولید میکنند.»
استودیوها محتاط شدهاند
راکسبرو معتقد است استودیوها همچنین از خطرات اکران جشنوارهای محتاط شدهاند: «استودیوها دریافتهاند که میتوانند فیلم بزرگی را بدون کمک یک جشنواره معتبر اکران کنند.» او به رقبای اسکاری اشاره کرد که جشنوارهها را کنار گذاشتند و همچنان موفق شدند، مانند «یک جنگ دیگر» و «گناهکاران».
پدرو آلمودوار با فیلم «کریسمس تلخ» بازمیگردد؛ درباره گروهی از دوستان فیلمساز که زندگی یکدیگر را برای کارشان آدمخواری میکنند. آلمودوار پیش از حضور در کن، اسکار را به دلیل بیش از حد غیرسیاسی بودن نقد کرد.
او به لسآنجلس تایمز گفت: «بسیار قابل توجه بود که در پخش اسکار، اعتراضات زیادی علیه جنگ یا علیه ترامپ وجود نداشت.»
اصغر فرهادی، فیلم «داستانهای موازی» با بازی ایزابل هوپر و ونسان کسل را به کن میآورد.
لاسلو نمش، کارگردان مجار، با درام مقاومت فرانسه «آسیاب» بازمیگردد. کریستین مونگیو، کارگردان رومانیایی، با فیلم «فیورد» که در نروژ میگذرد، بازگشتی دارد.
آندری زویاگینتسف، کارگردان تبعیدی روس، با تریلر سیاسی «مینوتور» به کن میآید.
ساندرا هولر در فیلم «سرزمین پدری» پاوئو پاولیکوفسکی نقش آفرینی میکند؛ فیلمی درباره بازگشت توماس مان، رماننویس، از تبعید آمریکایی پس از جنگ جهانی دوم. استادان ژاپنی هیروکازو کورئیدا و ریوسوکی هاماگوچی فیلمهای جدیدی در مسابقه دارند.
هیئت داوران به ریاست پارک چان-ووک، کارگردان کره ای، و با حضور دمی مور و کلویی ژائو، همین نگاه بینالمللی را منعکس میکند.
کریس کوتونو، معاون سردبیر مجله «A Rabbit's Foot» میگوید: «جالب است که من هیچوقت به این اندازه برای فهرست کن هیجانزده نبودهام. کن گاهی در دام تماشاگری صنعتی میافتد. امسال بسیار بیشتر بر سینمای مؤلفان جهانی متمرکز است.»
این غیبت محدود به هالیوود نیست. سینمای بریتانیا نیز امسال حضوری به طرز شگفتآوری کمرنگ دارد؛ هیچ کارگردان بریتانیایی در بخش مسابقه اصلی نیست.
انتهای پیام/
