آخرین اخبار:
14:28 05 / 02 /1405

قایق‌های دوزیست ایرانی با فناوری بومی در عمق ۲۰ متری آب غوطه‌ور می‌شوند

قایق‌های تندرو کلاس «ذوالفقار» نیروی دریایی سپاه با بهره‌مندی از سامانه پیشرانش هیبریدی بومی توانایی غوطه‌وری تا عمق ۲۰ متری و حرکت نیمه‌زیرسطحی را دارند. این شناورهای ۱۷ متری با استفاده از موتورهای الکتریکی کم‌صدا، بدون جلب توجه رادارها و سامانه‌های شناسایی دشمن به استقرار و مقابله در نزدیک‌ترین نقطه به هدف می‌پردازند.

قایق تندروی کلاس «ذوالفقار» حاصل نبوغ مهندسان صنایع دفاعی ایران است، در سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵ میلادی) رسماً به ناوگان جنوبی نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ملحق شد و از همان ابتدا توجه‌های زیادی را در محافل رسانه‌ای و دفاعی به خود جلب کرد.

بازدارندگی هوشمند؛ تاکتیکی که دشمن را به ستوه آورده است

این قایق ۱۷ متری با عرض ۳.۲ متر و وزن ۲۲ تن، برخلاف تصورات عامه مبنی بر آسیب‌پذیری شناور‌های کوچک، با بهره‌گیری از بدنه با سطح مقطع راداری پایین (Low Observable) و توان منحصر‌به‌فرد حرکت در دو حالت سطحی و نیمه‌زیرسطحی، به یک «شبح دریایی» تبدیل شده است.

نکته کلیدی که گزارش‌های میدانی اخیر نیز آن را تأیید می‌کند، فعال بودن این شناور‌ها و سایر قایق‌های تندروی ایرانی در طول تجاوز اخیر آمریکایی ـ صهیونی به ایران علیرغم ادعاهای کذب رئیس جمهور آمریکا مبنی بر نابودی همۀ توان دریایی ایران است. وقتی مقامات آمریکایی اذعان می‌کنند که «تعداد قابل توجهی از ناوشکن‌های دشمن از کار افتاده» و حتی اظهاراتی مبنی بر تحقیر این قایق‌ها مطرح می‌شود، در واقع تلاش برای پنهان کردن یک حقیقت بزرگ است: هیمنه دریایی قدرت‌های متجاوز در برابر استراتژی‌های ایران با استفاده از ابزارهای متقارن نظیر قایق‌های کلاس ذوالفقار خنثی شده است.

فناوری هیبریدی به کار رفته در این شناور، شگفتی مهندسی جنگ‌های نامتقارن محسوب می‌شود. موتور‌های دیزلی در حالت سطحی، سرعتی معادل ۴۰ گره دریایی (حدود ۷۴ کیلومتر بر ساعت) به این قایق می‌بخشند که آن را به سریع‌ترین شکارچی آب‌های جنوب تبدیل می‌کند. در مقابل، دو موتور الکتریکی برای حرکت زیر سطحی با حداقل صدا طراحی شده‌اند. این ویژگی به ذوالفقار اجازه می‌دهد تا برای مدت کوتاهی (تا سقف ۵ دقیقه) تا عمق ۲۰ متری فرو رفته و از دید رادار‌ها و سامانه‌های شناسایی بصری ناپدید شود و سپس ناگهان در نزدیک‌ترین نقطه به هدف، سر برآورد.

اژدرهای سبک و موشک همۀ روی یک قایق سوار هستند

قایق کلاس ذوالفقار صرفاً یک سکتۀ قلبی برای دشمن نیست، بلکه دارای چنگال‌های فولادی نیز می‌باشد. تسلیحات اصلی این شناور، دو لوله اژدر ۳۲۴ میلی‌متری است که در دو طرف بدنه تعبیه شده است. این اژدر‌ها که از جنس فولاد ضدزنگ و با قابلیت شلیک در هر دو حالت سطحی و زیرسطحی طراحی شده‌اند، می‌توانند ناوچه‌های دشمن با هر تناژی را نشانه روند. برد مؤثر این سلاح‌ها برای انهدام اهداف تا سقف ۲۰۰ تن، سکو‌های نفتی و حتی جرثقیل‌های تخلیه اسکله‌ها طراحی شده است.

البته این پایان ماجرا نیست. بنا بر مستندات معتبر، برخی مدل‌های این کلاس قابلیت نصب دو قبضه موشک انداز ضدکشتی از خانواده «نصر» یا «نور» را نیز دارند که برد مؤثر آن‌ها در شرایط عملیاتی به بیش از ۱۲۰ مایل دریایی می‌رسد. این تنوع تسلیحاتی بدان معناست که فرمانده ناوگان دشمن هرگز نمی‌داند که با یک قایق اژدرافکن مواجه است یا یک ناوچه‌ی موشک انداز کوچک. افزون بر این‌ها، برای تأمین امنیت هوایی کوتاه‌برد، امکان نصب توپ‌های کالیبر سنگین ۱۲.۷ مم یا حتی سامانه‌های موشکی دوش‌پرتاب علیه بالگرد‌ها و پهپاد‌ها پیش‌بینی شده است.

تولدی دوباره برای بازدارندگی در تنگه هرمز

جمهوری اسلامی ایران در هفته‌های اخیر با اتکا به همین تجهیزات بومی، بار دیگر ثابت کرده که تنگه هرمز «تحت کنترل کامل» نیرو‌های مسلح است. اظهارات اخیر سخنگوی قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء مبنی بر برقراری «نظم جدید» در این آبراهه، صرفاً یک ادعا نیست؛ بلکه حاصل سال‌ها سرمایه‌گذاری بر روی قایق‌های تندرو از جمله شناورهای کلاس ذوالفقار است. در استراتژی دفاعی ایران، بستن تنگه هرمز دیگر یک تهدید مقطعی نیست، بلکه وضعیتی دائمی و قابل مدیریت است که در صورت هرگونه ماجراجویی، بلافاصله فعال می‌شود.

اینجاست که توانایی خیره‌کننده ذوالفقار به اوج می‌رسد. تصور کنید دشمن بخواهد مسیر ترانزیت نفت را بازگشایی کند. ناوشکن‌های سنگین و گرانقیمت او مجبور به حرکت در یک کانال باریک و کم‌عمق هستند. در همین حین، ده‌ها فروند ذوالفقار از پایگاه‌های زیرزمینی و تونل‌های حفر شده در دل کوه‌های ساحلی، مستقیماً به داخل آب رها می‌شوند.

این قایق‌ها دقیقاً دارای قابلیت آبراه‌اندازی از پایگاه‌های زیرزمینی می‌باشند. این مزیت راهبردی، آن‌ها را در برابر حملات پیش‌گیرانه هوایی ایمن می‌سازد و ضریب بقای بالایی به آن‌ها می‌بخشد.

هنگامی که این دسته از قایق‌ها (تاکتیک گرگ‌های تنها) ظاهر می‌شوند، با استفاده از قابلیت غوطه‌وری، به زیر سطح رفته و از شکاف سنسور‌های دشمن عبور می‌کنند. سپس در نزدیک‌ترین فاصله، سر برآورده و با شلیک اژدر و موشک، نبرد را تمام می‌کنند. این تاکتیک به سادگی می‌تواند هرگونه تلاش برای گشایش تنگۀ هرمز را به باتلاقی برای دشمن تبدیل کند.

کمک به دفاع مستحکم از مرزهای آبی ایران با ذوالفقار

کاربرد ذوالفقار فقط به جنگ سخت محدود نمی‌شود. در بحث امنیت مرز‌های آبی، این قایق‌ها نقش بسیار مؤثری در گشت‌زنی، شناسایی و حتی توقیف کشتی‌های متخلف ایفا می‌کنند. سامانه‌های الکترواپتیکال (دوربین‌های تصویربرداری حرارتی و دید در شب) نصب شده روی این قایق‌ها با برد ۳۰ کیلومتر، توانایی رهگیری هرگونه شناور مزاحم را در شب و روز دارند.

همچنین در سناریوی دفع حملات آبی-خاکی دشمن (مثلاً فرود آبی-هوایی روی جزایر سه‌گانه یا سواحل مکران)، این قایق‌ها به عنوان خط مقدم دفاع، با مانور‌های سریع و آتشبار مرگبار خود، هرگونه تجمع شناور‌های تهاجمی را پیش از رسیدن به ساحل منهدم می‌کنند. اژدر‌های سبک آن‌ها به ویژه برای منهدم کردن لندینگ کرافت‌ها (سواری‌های زرهی) و شناور‌های تهاجمی کوچک بهینه سازی شده است.

پیروزی در نبرد اقتصادی و فرسایشی دریا‌ها

مهم‌ترین مزیتی که کلاس ذوالفقار برای ایران به ارمغان آورده، «تغییر اقتصاد جنگ» است. هزینه ساخت و نگهداری یک فروند قایق تندروی ایرانی از جمله قایق‌های کلاس ذوالفقار در مقابل یک ناوشکن چندمیلیارد دلاری آمریکایی یا انگلیسی تقریباً صفر محسوب می‌شود. این یعنی دشمن برای دفاع در برابر این شناور‌ها مجبور است هزینه‌ای نامتناسب صرف کند. بکارگیری موشک‌های استاندارد گرانقیمت برای هدف قرار دادن یک قایق سریع و کوچک که توانایی غوطه‌وری دارد، یک شکست راهبردی در تراز تجاری جنگ محسوب می‌شود.

علاوه بر این، مزیت روانی این قایق‌ها فراتر از انتظار بوده است. حضور فیزیکی ذوالفقار‌ها در آب‌های بین‌المللی موجب تردید فرماندهان دشمن شده است. آن‌ها دیگر نمی‌توانند با خیال راحت در آب‌های دوردست از مرزهای آمریکا مستقر شوند، چرا که هیچ‌گاه نمی‌دانند چه تهدیدی از زیر موج‌ها به سمت آن‌ها می‌آید. این قایق‌ها به معنی واقعی، «قدرت حضور» را به ملت ایران بازگردانده‌اند.

قایق‌های که می‌تواند برای روز واقعه در آشیانه‌های مستحکم زیرزمینی آماده باشند

شناور‌های کلاس ذوالفقار صرفاً در اسکله‌های معمولی پهلو نمی‌گیرند. ناوگان ذوالفقار می‌توانند به راحتی در پایگاه‌های زیرزمینی حفر شده در دل کوه‌های ساحلی و حتی در تونل‌های مخصوص مستقر شوند. این پایگاه‌ها در اعماق زمین و در لایه‌های مستحکم سنگی قرار داشته و در برابر بمب‌های سنگرشکن نیز مقاومت بالایی دارند. خروج این قایق‌ها به دریا یک عملیات سریع است که در عرض چند دقیقه انجام می‌شود.

این ویژگی، یکی از مهم‌ترین دلایلی است که هیمنه دشمن برای انجام یک ضربه پیش‌دستانه را از بین می‌برد، زیرا او قادر نیست تمامی سنگر‌های زیرزمینی ایران را منهدم کند، در حالی که ایران می‌تواند صدها تُن آتش را ناگهانی بر سر او فرو ریزد.

امنیت پایدار مرز‌های آبی، حق مسلم ایران

قایق‌های کلاس ذوالفقار، نماد عبور هوشمندانه ایران از جنگ‌های سنتی به جنگ‌های مدرن و هوشمند و نامتقارن است. این شناور‌ها که در بازدارندگی دریایی نقشی محوری دارند، هرگونه محاسبه غلط دشمن برای تجاوز به آب‌های سرزمینی و منافع ملی ایران را دشوار و غیرممکن ساخته‌اند.

گزارش‌های میدانی و اذعان فرماندهان ارشد نظامی نشان می‌دهد با وجود تحریم‌های همه‌جانبه و فشار‌های رسانه‌ای، خط تولید این قایق‌ها همچنان فعال است و فناوری آن‌ها روزبه‌روز در حال ارتقاء است. نیرو‌های مسلح ایران با تکیه بر این ذوالفقار‌های آهنین، امنیت دریای نیلگون خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان را به بهترین شکل حفظ خواهند کرد و همانطور کارشناسان مختلف موافق و مخالف می‌گویند؛ بازگشت مدیریت تنگۀ هرمز به وضعیت پیش از جنگ رمضان آرزوی بسیار بعید برای متجاوزین آمریکایی ـ صهیونی است.

انتهای پیام/

ارسال نظر