مسئول بسیج فرهنگیان کشور در مدرسه شجره طیبه میناب:

نظام آموزشی نیازمند بازنگری/ مدرسه میناب نماد یک نقطه عطف تاریخی است

سجاد صدیقی، مسئول بسیج فرهنگیان کشور با حضور در مدرسه میناب و دیدار با خانواده‌های دانش‌آموزان و معلمان شهید، با تأکید بر بر لزوم بازنگری جدی در نظام تعلیم و تربیت، این مدرسه را نماد یک نقطه عطف تاریخی برای عبور از تعارفات در آموزش و رسیدن به رویای مدرسه ایرانی دانست.

به گزارش خبرگزاری آنا سجاد صدیقی، مسئول بسیج فرهنگیان کشور با حضور در مدرسه شجره طیبه میناب که در پی حمله دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی، جمعی از دانش‌آموزان و معلمان آن به شهادت رسیدند و در دیدار و گفت‌و‌گو با خانواده‌های این شهدا، با اشاره به سنگینی این مصیبت، تأکید کرد: موضوع مدرسه، دانش‌آموز و معلم از آن جنس مسائلی است که درد آن برای ملت ایران عمیق‌تر و جان‌سوزتر از بسیاری از حوادث دیگر است.

وی با اشاره به گذشت حدود ۴۰ روز از این رخداد تلخ و مجموعه اتفاقات این بازه که از آن با عنوان جنگ رمضان یاد کرد، اظهار داشت: این مقطع تاریخی، ما را ناگزیر می‌کند بار دیگر روایت انقلاب اسلامی و به‌ویژه جایگاه مدرسه در این مسیر را با دقت و جدیت بیشتری بازخوانی کنیم. به گفته او، با گذشت ۴۷ سال از انقلاب اسلامی، هنوز نسبت میان مدرسه و مسئله انقلاب به‌درستی تعیین نشده و این یک خلأ جدی است.

مسئول بسیج فرهنگیان با توصیف تجربه این سال‌ها به‌عنوان ترکیبی از شکوه و عزت در کنار رنج و اشک، افزود: حماسه‌های ملت ایران در همین بستر شکل گرفته، اما امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازتعریف این مسیر در حوزه تعلیم و تربیت هستیم.

ظهور نسل جدید در میدان، مدرسه کجای این ماجراست؟

مسئول بسیج فرهنگیان با اشاره به حضور پررنگ کودکان و نوجوانان در اجتماعات و راهپیمایی‌های اخیر گفت: بچه‌های دهه هشتادی و نودی با تحلیل‌های دقیق، حضور فعال و حتی نقش‌آفرینی در هدایت اجتماعات، نشان دادند که نسلی متفاوت و آگاه در حال شکل‌گیری است.

وی افزود: این نسل با صراحت، مرزبندی روشنی با دشمنان دارد و با شور و شعور از هویت ملی و دینی خود دفاع می‌کند؛ اما سؤال اساسی این است که این سطح از آگاهی و این مرزبندی روشن، چه نسبتی با نظام رسمی تعلیم و تربیت دارد؟

به گفته او، اگر چنین ظرفیت‌هایی در جامعه شکل گرفته، باید بررسی شود که مدرسه ایرانی تا چه اندازه در شکل‌گیری این هویت نقش داشته و چرا این نسبت به‌صورت روشن در ساختار آموزشی دیده نمی‌شود.

وی تصریح کرد: ما هنوز در بسیاری از موضوعات نظام آموزشی در سطح تعارف باقی مانده‌ایم و تا زمانی که مسئله مدرسه را از عمق و ریشه حل نکنیم، نمی‌توانیم از اعتلای ایران سخن بگوییم.

صدیقی تأکید کرد: بازسازی فیزیکی مدارس به‌تنهایی پاسخ این فاجعه نیست و نباید تصور کرد که با ساخت یک ساختمان جدید و نام‌گذاری آن به نام شهدای میناب، وظیفه خود را انجام داده‌ایم. ساختن مدرسه پس از چنین حادثه‌ای باید متناسب با عمق این داغ و آرمان‌های از دست‌رفته باشد.

مطالبه‌ای فراتر از جبران مادی

وی با اشاره به گفت‌و‌گو با خانواده‌های شهدا خاطرنشان کرد: مطالبه این خانواده‌ها صرفاً جبران مالی یا دریافت حمایت‌های معمول نیست، بلکه آنها خواهان پاسخ‌های جدی درباره آینده کشور و نقش آموزش در آن هستند.

وی این مطالبه را نشانه یک خروش درونی برای تغییر مسیر دانست و گفت: باید صادقانه پرسید اگر چنین حوادثی تکرار شود، آیا نظام آموزشی ما تغییر خواهد کرد یا همچنان همان مسیر گذشته را ادامه می‌دهد؟

چالش نسبت مدرسه با هویت و آینده ایران

مسئول بسیج فرهنگیان با طرح این پرسش که آیا ایران پس از این جنگ همان ایران پیش از آن خواهد بود، افزود: اگر پاسخ منفی است، این تغییر باید در نظام تعلیم و تربیت نیز به‌طور جدی بازتاب پیدا کند.

صدیقی تصریح کرد: تحقق ایران مقتدر و باعزت، بدون تحقق مدرسه‌ای متناسب با این آرمان ممکن نیست و این تحول باید در عمق برنامه‌های درسی، روش‌های آموزشی و اهداف تربیتی شکل بگیرد.

نقد محتوای آموزشی و روایت تاریخ

وی با انتقاد از وضعیت فعلی محتوای آموزشی، به‌ویژه در دروس تاریخ، جغرافیا، علوم اجتماعی و هنوز و. گفت: روایت تاریخ در مدارس نتوانسته مسیر حرکت ملت ایران از دوران ضعف و وابستگی گذشته قاجار و پهلوی به سوی عزت و استقلال جمهوری اسلامی را به‌درستی تبیین کند و این مسئله در شکل‌گیری هویت نسل جدید بشدت اثرگذار بوده است.

وی افزود: در حالی که ایران در دوره‌هایی از این تاریخ معاصر دچار افول و شده، این واقعیت‌ها به صورت دقیق و اثرگذار برای دانش‌آموزان روایت نمی‌شود و در مقابل، تصویر روشنی از مسیر عزت و پیشرفت نیز ارائه نشده است.

وی همچنین با انتقاد از آموزش‌های غیر کاربردی تأکید کرد: آموزش باید به سمت درک جایگاه ایران در نظم نوین سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جهان حرکت کند تا دانش‌آموزان بتوانند نقش خود را در آینده کشور درک کنند و این را نمی‌توان با آموزش شهروندی در علوم اجتماعی مدرن بجای زیست مؤمنانه جامعه ایرانی، محقق کرد.

انتهای پیام/

ارسال نظر