«رقص باد»؛ جسارت در فرم، تردید در اجرا

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنآ، فیلم سینمایی «رقص باد» تازه‌ترین ساخته سید جواد حسینی، در روز‌های برگزاری جشنواره فیلم فجر روی پرده رفت و با فضاسازی متفاوت و تکیه بر عناصر ذهنی، مخاطب را به دنیایی میان واقعیت و خیال می‌برد. فیلم از همان دقایق ابتدایی نشان می‌دهد که قرار نیست با روایتی خطی و متعارف روبه‌رو باشیم؛ انتخابی آگاهانه که کارگردان در نشست خبری فیلم نیز بر آن تأکید کرد.

حسینی در این نشست با اشاره به فضای سوررئال فیلم عنوان کرد که «رقص باد» بیش از آن‌که قصه‌محور باشد، بر حس، فضا و تجربه زیسته شخصیت‌ها تکیه دارد و تلاش کرده است زبان تصویر را جایگزین توضیح‌های مستقیم کند. او معتقد است این شیوه روایت، مخاطب را به مشارکت فعال‌تر در فهم فیلم دعوت می‌کند و قرار نیست همه‌چیز به‌صورت صریح و قابل پیش‌بینی ارائه شود.

با این حال، همین انتخاب فرمی در بخش‌هایی از فیلم به نقطه ضعف تبدیل می‌شود. روایت پراکنده، فقدان نقطه تمرکز مشخص و گسست میان سکانس‌ها باعث می‌شود ایده‌های فیلم به‌جای تکمیل یکدیگر، گاهی در هم حل شوند و انسجام لازم را پیدا نکنند.

«رقص باد» در تصویرسازی و خلق لحظات شاعرانه موفق است، اما این تصاویر لزوماً به پیشبرد درام کمک نمی‌کنند و در مواردی بیشتر جنبه تزئینی به خود می‌گیرند.

از سوی دیگر، فیلم در پرداخت شخصیت‌ها نیز دچار کم‌عمقی است. مخاطب با وجود همراهی با فضای بصری اثر، فرصت کافی برای ارتباط عاطفی با شخصیت‌ها پیدا نمی‌کند؛ موضوعی که باعث می‌شود تأثیر نهایی فیلم کمتر از ظرفیت ایده اولیه باشد. باگ‌های روایی و گذار‌های ناگهانی میان موقعیت‌ها نیز به این مسئله دامن می‌زند و ریتم اثر را ناپایدار می‌کند.

با وجود این نقدها، نمی‌توان جسارت «رقص باد» در تجربه‌گرایی را نادیده گرفت. فیلم نشان می‌دهد کارگردان دغدغه عبور از سینمای امن و تکرارشونده را دارد و به دنبال زبان شخصی خود است؛ مسیری که هرچند در این اثر به نتیجه کامل نرسیده، اما می‌تواند در ادامه کارنامه حسینی به پختگی بیشتری برسد.

در مجموع، «رقص باد» فیلمی است با ایده‌ای متفاوت و نگاهی تجربه‌گرا که بیش از آن‌که یک اثر کامل باشد، نشانه‌ای از تلاش برای یافتن مسیر تازه در روایت سینمایی است؛ تلاشی که اگر در آینده با دقت بیشتر در فیلمنامه و اجرا همراه شود، می‌تواند به نتایج قابل‌توجه‌تری منجر شود.