پیشنهاد سردبیر
سکوت در برابر ترور، فریاد برای استعفا؛ چرا رگ سلبریتی‌ها گزینشی می‌جنبد؟

واکاوی استاندارد‌های دوگانه در مواجهه با تهدیدات امنیت ملی 

کدام شیوه کالابرگ به نفع شماست؟

جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل 

آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

شکست اصلاح‌طلبان نه در غائله ۱۴۰۴، که در خشونت رسانه‌ای سال گذشته رقم خورد

پژوهشگر علوم سیاسی، با نقد کنش‌گرانی که خود را متعهد به گفتار دموکراتیک و خشونت‌پرهیزی می‌دانند، تأکید کرد: شکست این جریان با رفتار خشونت‌بار یکی از چهره‌های آن در مناظره انتخاباتی سال گذشته آشکار شد، نه در اغتشاشات دی‌ماه ۱۴۰۴.

حجت‌الاسلام والمسلمین داود مهدوی‌زادگان، پژوهشگر علوم سیاسی با انتشار یادداشت اختصاصی در خبرگزاری آنا نوشت: آن کنش‌گر سیاسی که می‌گوید او و هم مسلکانش «عمری را صرف خواندن، نوشتن و گفتن درباره دموکراسی و سیاست و مدیریت غیرخشونت‌آمیز کرده است» ولی از پی غائله دی ماه در بُهت و حیرت فرو رفته می‌گوید: «ما شکست خوردیم». البته تردیدی در این شکست نیست. باید ثمره این عمری خواندن و نوشتن و گفتن در وقت وقوع فتنه و آشوب خیابانی دیده شود و بتواند اغتشاشگر را به خشونت پرهیزی و نا فرمانی مدنی متقاعد و بسنده کند. ولی چنین نشد و شد آنچه که نباید می‌شد.

اما حقیقت آن است که این شکست، در فتنه دی ماه ۴٠۴ اتفاق نیافتاده است بلکه شکست ایشان خیلی زودتر از این به آن صحنه مناظره انتخاباتی سال گذشته در سیما باز می‌گردد که در برابر دیدگان ملت میکروفن را به سمت نامزدی که برای همراهی با او در مناظره شرکت کرده بود پرتاب کرد و خشمگینانه مجلس را ترک کرد. این اقدام زشت در برنامه‌ی زنده تلویزیونی مصداق بارز خشونت و آموزش خشونت است. خشونت از همین نا توانی از کف نفس و خویشتن داری بر می‌خیزد.

آن کس که به گمان خود عمری را با گفتن و نوشتن صرف دموکراسی و جامعه مدنی و خشونت پرهیزی کرده است، قادر به کف نفس نیست و برابر چشمان تیز بین ملت چنین خشونت می‌ورزد، طبیعی است که در دعوت خود محکوم به شکست است.

آری، در روز فتنه بر عموم مردم معلوم گشت که همه آن گفتن‌ها و نوشتن‌های چنین جماعت پر طمطراق پوچ و تو خالی بوده است و فقط برای کسب زر و زور است و نه آگاهی بخشی‌های صادق. روز شکست در دی ماه ۴٠۴ رقم نخورد بلکه مکشوف شد. روز شکست در وقتی بود که می‌توانستند خویشتن‌داری کنند ولی نکردند؛ و البته اگر از ریشه‌های خشونت خیابانی پرسشی به میان آید تردیدی نیست که یک دلیل آن همین گفتن‌ها و نوشتن‌های تو خالی است. جامعه همواره از معلمان اخلاق بی عمل، همان کسانی که مردم را دعوت به خشونت پرهیزی می‌کنند ولی به وقتش خلاف آن عمل می‌کنند، ضربه خورده است.

انتهای پیام/

ارسال نظر