واکاوی استانداردهای دوگانه در مواجهه با تهدیدات امنیت ملی
جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل
از نخستوزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیهای برای «هیچ»
دعوت از یک بازیگر مشهور برای مشاهده فضای خیابانها تا دفاع از ستونهای امنیتی
سید مهدی جوادی، تهیهکننده فیلم «گیس» در گفتوگو با خبرگزاری انا، به تبیین جایگاه نیروهای امنیتی و همچنین رویکرد حرفهای خود در تولید این اثر سینمایی پرداخت.
نیروهای امنیتی؛ ستونهای خانه ملّی
وی با اشاره به نقش حیاتی نیروهای امنیتی، اظهار داشت: نگاه به این قشر که گاهی هدف هجمهها قرار میگیرند، نیازمند اصلاح است. به باور من، نیروهای امنیتی کشور همچون ستونهای یک خانه هستند. بیتردید ممکن است در هر دستگاهی نقصها یا ایراداتی وجود داشته باشد و اساساً حضور نهادهای حفاظتی و نظارتی برای پالایش همین موارد است. اما در نهایت، هیچ خانهای بدون ستونهایش پابرجا نمیماند و هیچ کشوری نیز بدون وجود نیروهای امنیتی توانمند و ایثارگر، به ثبات و آرامش نمیرسد.
جوادی در ادامه و در تشریح شخصیت «حامد» (با بازی بهداد) در فیلم «گیس» افزود: شخصیت حامد در فیلم نیز بر این باور است که ما در کشور نیروهای امنیتی بسیار خبره، دلسوز و متخصصی داریم که بسیاری از حوادث و تهدیدها، پیش از آنکه حتی مردم احساسشان کنند، توسط این عزیزان دفع میشود. گویی آنان بلایا را از سر جامعه گذراندهاند.
تهیهکننده فیلم «گیس» در بخش دیگری از این گفتوگو، درباره انگیزه و منطق تولید این اثر توضیح داد: هر هنرمندی برای خود اثری به عنوان امضا دارد. من از دوران مسئولیتم در بنیاد سینمایی فارابی نیز همواره تلاش کردهام آثاری را حمایت و تولید کنم که دارای منطق داستانی محکم و پشتوانه فکری باشند. فیلم «گیس» نیز در همین منظومه فکری میگنجد؛ تلاشی برای بیان زوایای ناگفته و روایتهای کمترشنیدهشده در چارچوب سینمای ایران. در کنار این امر، دغدغه مخاطب و ارتباط با او، از جمله در عرصه گیشه، نیز برای ما مهم بوده است.»
جوادی با انتقاد از فضاسازیهای القایی علیه شرایط جامعه، خاطرهای از دوران مدیریتش در بنیاد فارابی بازگو کرد: زمانی که مدیرعامل بنیاد فارابی بودم. برای بازی در پروژهای، از یکی از بازیگران بسیار نام آشنا دعوت کردیم. او در پاسخ گفت جوّ خیابانها به گونهای است که امکان فعالیت هنری وجود ندارد. به او پیشنهاد دادم تنها دو ساعت از وقتت را در اختیار من بگذار، تا با هم در خیابانها حاضر شویم، تو در هیبت خودت و بدون حاشیه، مردم و فضا را از نزدیک ببینی و قضاوت کنی که آیا آنچه میشنوی با واقعیتی که میبینی، یکسان است یا خیر.
وی در تحلیل این اتفاق و برخی مواضع مشابه امروزی گفت: به گمانم، برخی از همکاران هنرمند که به دلیل حس همدردی با مردم یا تحت تأثیر فضای خاص، از حضور در عرصههایی مانند جشنوارهها خودداری میکنند یا مواضعی خاص میگیرند، اغلب در دام اتمسفری میافتند که برایشان طراحی و تقویت میشود. این فضاسازی، کار کسانی است که میتوان آنان را «فاشیستهای افکار» نامید؛ کسانی که یا همفکران ما نیستند یا از دایره انسانیت خارج شدهاند. این همان «فاشیسم انسانی» است که با ایجاد شکاف و تشویش، مانع دیدن واقعیتهای انکارناپذیر میشود.
انتهای پیام/
