روز چهارم جشنواره مقاومت زیر ذره‌بین تجربه‌ها و حاشیه‌ها
طلایی: حسن یزدانی یک استثناست؛ بالا و پایین کردن وزن قاسم‌پور اشتباه بود/ امیرمحمد فوق‌العاده است؛ انرژی زیادش را کشتی کند
به گزارش خبرگزاری آنا، محمد طلایی یکی از بااخلاق‌ترین گوش‌شکسته‌هایی است که همه سراغ دارند. عضو هیچ گروه و باندی نبوده، زیر بار حرف زور نرفته، حق را گفته و شاگردانی با اخلاق را تربیت کرده است. او همیشه خودش بوده است.
وقتی برای نقد عملکرد تیم ملی کشتی آزاد در جهانی ۲۰۲۶ سراغش رفتیم، گفت: «یک چیزی یاد گرفتم اینکه تا وقتی خودم هستم با تمام وجودم برای موفقیت تلاش کنم و هر چه در توانم هست بگذارم، موقعی هم که نیستم، کسی را نقد نکنم، چون در شرایط آنها نبوده‌ام.» و از او خواستیم که به عنوان یک متخصص، یک قهرمان جهان، یک مربی باتجربه که زندگی‌اش را در کشتی گذرانده، در مورد تیم و بچه‌ها صحبت کند.
گفت‌وگوی خبرگزاری آنا با قهرمان بزرگ کشتی ایران که سابقه سال‌ها مربیگری در تیم‌های ملی را داشته، در زیر می‌خوانید:
آنا: با احمد جوان شروع کنیم. کشتی‌گیری که کسی فکرش را نمی‌کرد با این اقتدار در فینال ظاهر شده و زائور اوگویف روس را ببرد. نهایت مدالی که برای او در نظر گرفته می‌شد، همان نقره سال قبلش بود.
جوان که فوق‌العاده بود و من واقعا از کشتی‌اش لذت بردم. در کشتی فاکتور‌های زیادی هست که منجر به قهرمانی می‌شود. انگیزه این بچه خیلی زیاد بود. قبلا او را دیده بودم، چه به لحاظ رفتاری و چه باطنی، بچه بسیار خوش‌قلب و خوبی است. وقتی زحمت هم بکشی، خدا کمک می‌کند. خیلی پخته‌تر از قبلش کشتی گرفت، اگر مشکل وزنی نداشته باشد، می‌تواند همچنان در ۶۱ کیلو بهترین باشد. البته از بدشانسی، وزنش المپیکی نیست، امکانِ رفتنش به ۵۷ کیلو هم که وجود ندارد، در ۶۵ کیلو هم رحمان عموزاد حضور دارد و درعین حال شاید قدش هم برای این وزن کوتاه باشد. نه اینکه نتواند، اما این فرآیند زمان‌بری است. مثل کامران قاسم‌پور که ۹۲ کیلو بود، به ۹۷ کیلو رفت و بعد به ۸۶ کیلو آمد و امسال هم نتوانست مدال بگیرد.
آنا: کامران قاسم‌پور مشخصا دوست نداشت به ۸۶ کیلوگرم برود و بالاجبار تن به این تغییر وزن داد. نتیجه‌اش هم شد سومی سال گذشته و ناکامی امسال.
وقتی بدن قفل باشد، هر کسی می‌خواهی باش، بدن همراهی‌ات نمی‌کند. من کشتی اولش را در آستانه دیدم و احساس کردم که دور بعدی به مشکل می‌خورد. حالا هرچقدر هم بگوییم که علمی وزن کم کردیم، یک چیز‌هایی هست که نمی‌شود جلویش را گرفت. کامران قاسم‌پور اگر در ۹۲ کیلو می‌ماند و به مرور و با کشتی گرفتن وزنش بیشتر می‌شد، بعد از چند سال در ۹۷ کیلوگرم جا می‌افتاد ولی این بالا و پایین کردن وزنش اشتباه بود و خودش هم اشتباه کرد که زیر بار آن رفت. می‌خواستند با مکمل وزنش را پر کنند که مکمل برای بدنسازهاست، یک لحظه دم بیندازند؛ کلا کار مکمل دم انداختن هست. یک سال اینجوری پیش رفت و بعد دو وزن پایین‌تر آمد. چیزی که هست آدم ناراحت می‌شود که چنین بچه بااستعدادی اینطور می‌شود. البته کشتی ما همیشه از این بدشانسی‌ها در تاریخش داشته، کشتی‌گیرانی بودند که کمتر از حق‌شان مدال گرفتند.
آنا: برگردیم سر بحث احمد جوان. چند هفته پیش از مسابقات او تهدید به اخراج شد و خیلی علیه‌ش صحبت شد. این به نظر شما انگیزه‌اش را بیشتر کرد و یا اینکه آن مدل برخورد را نمی‌پسندید؟
به هرحال ادبیاتی که باید با هر کشتی‌گیری داشت، فرق می‌کند. شاید با همان تهدید‌ها او را ترسانده باشند که با انگیزه و شرایط بهتری کار را ادامه دهد. حالا او هنوز خیلی پخته نشده، اما خیلی از ما، همین حالا هم که به این سن رسیدیم، در خورد و خوراک‌مان دقت می‌کنیم که هر چیزی را نخوریم، مثل دوران قهرمانی. از کنار خیلی چیز‌ها رد می‌شویم هرچقدر هم به آن علاقمند باشیم، چون می‌دانیم برای‌مان خوب نیست. بچه‌ها اوایل جوانی تمرین زیاد می‌کنند میل‌شان به غذا و آن چیز‌هایی که وزن را بالا می‌برد زیاد است، چون هنوز تجربه ندارند. شاید آن اتفاق یک شوک بود که خوب سر وزن بیاید. گاهی اینطور صحبت‌ها اثر مثبت دارد. رضا اطری هم چنین حالتی داشت.
آنا: و رحمان عموزاد. او از همان نوجوانی یک سری ایراد‌های فنی داشت که در بزرگسالی هم از همانجا ضربه خورد ولی در این چند سال اخیر فاصله‌اش را با رقبا زیاد کرده بود و شاید به چشم نمی‌آمد. باخت رحمان به ارمنی به نظر شما همان ایراد‌های فنی گذشته بود یا اینکه خیلی زیاد برای ۶۵ کیلو وزن کم می‌کند؟
کشتی گرفتن با آن ارمنی واقعا سخت بود، وقتی فقط یک سلاح داری (زیر کتف زدن) و حریف این را می‌بندد، قطعا کار به مشکل می‌خورد، خصوصا آنکه داوری هم آن سمت غش کرده باشد. در چنین حالتی باید حتما سلاح دیگری داشته باشی که بتوانی از آن شرایط خارج شوی. موضوع وزنی هم خب مهم است. سال به سال وزن کم کردن سخت‌تر می‌شود. این فکر غلطی است که وقتی وزن زیاد کم می‌کنند، بگویی اینجا جا افتادی و یا اینکه سبک‌تر که باشی سرعتت بیشتر می‌شود، اینطور نیست، شادابی از بین می‌رود. شعار زیاد داده می‌شود که جلوی وزن کم کردن بچه‌ها گرفته شده، اما متاسفانه این وزن کم کردن در کشتی ما نهادینه شده است. یک زمانی روی تشک آرام و قرار نداری، بعد به جایی می‌رسد که حتی نای کشتی گرفتن را نداری. البته باز هم خود کشتی‌گیر اول همه می‌تواند در این‌باره تصمیم درست را بگیرد.
آنا: حسن یزدانی هم در جهانی آستانه یازدهمین مدالش را گرفت.
او دو سال در میدان نبود، یک عمل سنگین انجام داد و بار روانی سنگینی روی دوشش بود که بعد از دو سال حتما با مدال برگردد. به نظر من اگر یک مقدار از نظر روانی شرایطش بهتر بود، به فینال هم می‌رفت. حسن یزدانی یک استثناست.
آنا: از نظر شما می‌تواند تا المپیک ۲۰۲۸ باز هم مدال بگیرد؟
کسی که چنین حرفی را می‌زند صددرصد در وجود خودش این را می‌بیند. البته ما امیرعلی آذرپیرا را هم داریم و رقابت این دو نفر، رقابت قشنگی می‌شود. داشتن حریف خوب، انگیزه بیشتری به آدم می‌دهد.
آنا: فکرش را نمی‌کردیم امیرحسین فیروزپور بدون مدال از جهانی برگردد. کشتی سوم پنجمی‌اش خوب از کار درنیامد.
من هم فکرش را نمی‌کردم، کشتی آخرش البته گفته شد که دستش شکسته، به هرحال حفظ کشتی‌گیر بیش از هر چیزی اهمیت دارد. اینها سرمایه‌های کشتی ما هستند. من همیشه نظرم این است که این کشتی‌گیران مثل بچه‌های خودمان باید باشند.
آنا: یک سری اتفاقات در کشتی ما می‌افتد که آدم دلزده می‌شود. یک سری برخورد‌ها و رفتارها.
من همیشه اینطور فکر می‌کنم که طرف یک اشتباهی کرده، چرا من با فکر کردن و عذاب دادن خودم، تاوان اشتباه او را بدهم. او اشتباه کرده، ناراحتی‌اش نباید برای من باشد و به همین علت هم سعی می‌کنم زود از آن عبور کنم.
آنا: و محمد نخودی. پیش از مبارزه فینالش این را میگفتم که به لحاظ فنی و کیفی بالاتر از حریف آمریکایی‌اش هست،، اما یک چیزی بابت فینال نگرانم می‌کرد و آن اینکه محمد هنوز در قامت یک قهرمان جهان نشان نداده و یک جا باخت داده تا یکی از ۶ مدالش هم طلا نباشد.
او کشتی‌گیر فوق‌العاده‌ای است، خوب و فنی، اما یک مقدار احتیاط در کشتی‌اش زیاد است. از نظر فکری محتاط است و یک جایی به ضررش می‌شود. اینجا هم همین اتفاق افتاد و طلایش نقره شد. به نظر من مشکل روانی است، وگرنه از نظر فنی خیلی خوب است. این هم کشتی‌گیر خودش باید با خودش روراست باشد و از این مانع روانی عبور کند.
آنا: امیرمحمد یزدانی سومین مدال جهانی‌اش را هم گرفت،، اما همچنان نقد زیادی سمتش می‌آید. آیا این از رفتار اوست و یا قضاوت جامعه؟
متاسفانه این فضای مجازی باعث شده خیلی از حرمت‌ها و خط قرمز‌ها شکسته شود و رنگ ببازد. این فرهنگ را نداریم که همدیگر را نقد محترمانه کنیم. امیرمحمد از روی جوانی و انرژی بسیار زیادی که دارد، یک سری حرکات می‌کند، البته این هم به خودش برمی‌گردد. او کشتی‌گیر فوق‌العاده‌ای است. از بچگی او را دیدم، دو برابر دیگران انرژی دارد، باید این انرژی را به کشتی تبدیل کند و جای بیهوده نرود. عده‌ای اهانت می‌کنند، این هم در او اثر بد دارد. یک چیزی هم که هست، سروسری در نگفتن است، آدمیزاد را همان ناگفته‌هایش می‌سازد.
آنا: به نظر می‌آید امیرحسین زارع حالا حالا‌ها برنده نداشته باشد.
او واقعا یک سر و گردن از همه بالاتر هست، ان‌شاءالله که بتواند همین جوری ادامه دهد.
آنا: مطمئنم به عنوان یک قهرمان برد و باخت‌هایی که بین قهرمانان دیگر اتفاق افتاد را هم دنبال کردید.
این برد و باخت‌ها جزء ورزش است. اینکه هر کسی تسلیم نشود و ادامه دهد، اسنایدر این کار را کرد و عبدالرشید سعدالله‌یف را برد. او از نظر روانی بیشتر تحمل کرد و تحمل بالا یکی از فاکتور‌های موفقیت است.
آنا: هرچند سال گذشته قهرمان جهان شدیم،، اما امسال آمریکا و روسیه بالاتر از ما بودند، چیزی که به نظر باید آن را دیگر بپذیریم که این دو تیم در کشتی آزاد از ما بالاترند.
هر جوری حساب کنید، ما هر سال شعار این را می‌دهیم که سیستماتیک کار می‌کنیم درحالیکه اصلا سیستمی به معنای واقعی وجود ندارد و این هم شاید یک موضوع تاریخی باشد و از نظر روحی روانی مردم ما همیشه همینطور بوده‌اند که نمی‌توانیم طبق یک سیستم پیش برویم. هر چقدر هم حاشیه کار را زیاد کنیم، باز هم طبق یک سیستم مشخص پیش نمی‌رویم. اصلا خود من، دوست ندارم یکنواخت باشم. از نظر روانی هم نمی‌توانم خودم را اینطور تنظیم کنم. یک قانونی باشد و هیچ وقت تغییر نکند و جا بیافتد. قانون دو از سه، در کت هیچ کشتی‌گیری تا همین چند سال پیش نمی‌رفت.
آنا: دقیقا می‌خواستم همین را بگویم که از قبل هم همینطور بود، فقط یک عده آن نگاه سلیقه‌ای را گردن می‌گرفتند و حرف از فرآیند و چرخه و سیستم نمی‌زدند، یک عده این حرف را می‌زنند و درنهایت هم همان نگاه سلیقه‌ای را آخر کار همه جا می‌بینیم.
فرآیند هم همین بود. یک زمانی منصورخان برزگر یک جام تختی برگزار می‌کرد و یک مرحله نهایی انتخابی تیم ملی، کشتی‌گیر هم در طول سال می‌دانست باید کجا کشتی بگیرد و اگر نتیجه بگیرد دوبنده را خواهد گرفت.
انتهای پیام/
