یک متخصص هوش مصنوعی در گفت‌وگو با آناتک:
از چهار مدال دوحه تا ناکامی در ناگویا؛ دوچرخه‌سواری ایران در سراشیبی سقوط
به گزارش خبرگزاری آنا، کاروان دوچرخه‌سواری ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، به روند ناکامی و سقوط خود ادامه داد و هیچ نقطه روشنی ثبت نکرد.
به بهانه نتایج ضعیف کاروان ایران در ناگویا در حالی‌که اعزام در این دوره از مسابقات، کیفی بود، نگاهی به نتایج ۵ دوره اخیر بازی‌های آسیایی انداخته‌ایم.
روزهایی که دوچرخه‌سواری مدال می‌آورد
بازی‌های آسیایی دوحه در سال ۲۰۰۶ یکی از دوره‌های موفق دوچرخه‌سواری ایران بود. ملی‌پوشان کشورمان در آن رقابت‌ها چهار مدال شامل سه نقره و یک برنز به دست آوردند. مهدی سهرابی در مسابقه استقامت جاده به مدال نقره رسید و تیم ایران نیز در مواد مختلف جاده و پیست روی سکو رفت.
چهار سال بعد، در بازی‌های آسیایی گوانگژو، شرایط تغییر کرد و تعداد مدال‌های ایران کاهش یافت. حسین عسگری در تایم‌تریل انفرادی جاده به مدال برنز رسید و نمایندگان ایران در مواد تیمی پیست نیز دو مدال برنز کسب کردند تا حاصل کار دوچرخه‌سواری ایران به سه مدال برسد.
اینچئون؛ آخرین نشانه‌های درخشش
در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون، آروین معظمی گودرزی با کسب مدال نقره مسابقه استقامت جاده مردان، یکی از نتایج مهم دوچرخه‌سواری ایران را رقم زد. او در رقابتی نزدیک با نمایندگان کشورهای مدعی، جایگاه دوم را به دست آورد تا ایران همچنان در بخش جاده حرفی برای گفتن داشته باشد.
با وجود این نقره، عملکرد دوچرخه‌سواران ایران در سایر ماده‌ها به اندازه‌ای نبود که بتوان از یک روند رو به رشد سخن گفت. در پیست، کوهستان و دیگر مواد، نمایندگان کشورمان نتوانستند در مجموع جایگاه قابل‌توجهی در میان مدعیان اصلی آسیا به دست آورند.
جاکارتا؛ فاصله گرفتن از سکو
در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا، دوچرخه‌سواری ایران با وجود حضور در ماده‌های مختلف جاده، پیست و کوهستان، نتوانست مدالی کسب کند.
فرزاد شکری و فرانک پرتوآذر در مسابقات کراس‌کانتری کوهستان به رتبه چهارم رسیدند و محمد گنج‌خانلو نیز در ماده اومنیوم پیست چهارم شد. حسین زنجانیان در دانهیل مردان پنجم شد و نمایندگان جاده نیز نتوانستند به مدال برسند. ایران پس از چند دوره مدال‌آوری، در جاکارتا تنها به مقام‌های چهارمی بسنده کرد.
هانگژو؛ یک مدال و دیگر هیچ
علی لبیب در مسابقه استقامت جاده مردان چهارم شد و در ماده اومنیوم پیست نیز به همین رتبه رسید و در هر دو ماده از کسب مدال بازماند.
فرانک پرتوآذر در کراس‌کانتری کوهستان بانوان به مدال برنز رسید تا تنها مدال دوچرخه‌سواری ایران در این دوره را کسب کند.
هر چند نتایج از لحاظ کسب مدال موفق نبود اما مقام‌های چهارمی در جاکارتا و هانگژو، نشان داد سطح ورزشکاران دوچرخه‌سواری ایران، نزدیک به دیگر رقبای خود است.
ناگویا؛ ناکامِ ناکام
در بازی‌های آسیایی ناگویا، نتایج ثبت‌شده در بخش جاده، نشانه‌ای از اتفاقات روشنی نبود. ماندانا دهقان در تایم‌تریل انفرادی بانوان به رتبه سیزدهم رسید و در مسابقه استقامت جاده بانوان چهاردهم شد. در بخش مردان نیز نبی میرباقری در تایم‌تریل انفرادی رتبه هشتم را به دست آورد.
همچنین محمد نبی میرباقری، تنها نماینده دوچرخه‌سواری کشورمان در ماده اومنیوم پیست، در جایگاه دوازدهم قرار گرفت. علی لبیب هم که رکاب زن ایران در المپیک بود، به دلیل اختلافات ایجاد شده از لیست اعزامی به ناگویا خط خورد و یک سهمیه ایران سوخت.
زنگ خطر برای آینده
مرور پنج دوره بازی‌های آسیایی از دوحه تا ناگویا، یک سراشیبی سقوط را نشان می‌دهد.
ایران در سال ۲۰۰۶ چهار مدال به دست آورد، در سال ۲۰۱۰ سه مدال کسب کرد، در اینچئون با مدال نقره آروین معظمی گودرزی به موفقیت رسید، در جاکارتا بدون مدال ماند و در هانگژو تنها یک مدال برنز کسب کرد. در ناگویا هم فاصله بسیار زیادی از کسب مدال داشت. تکرار ناکامی در کسب مدال و قرار گرفتن نمایندگان ایران در رتبه‌های چهارم تا چهاردهم، پرسش‌های جدی درباره مسیر توسعه این رشته ایجاد می‌کند.
دوچرخه‌سواری ایران برای خروج از این وضعیت به چیزی فراتر از حضور در بازی‌های آسیایی نیاز دارد. رسول اسدی، رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری، باید درباره این روند نزولی و نتایج به‌دست‌آمده پاسخگو باشد و به‌طور شفاف توضیح دهد که چرا رشته‌ای با سابقه مدال‌آوری در بازی‌های آسیایی، در سال‌های اخیر نتوانسته جایگاه گذشته خود را حفظ کند.
انتهای پیام/
