پیام معاونت تحقیقات دانشگاه آزاد:
پروازهای اجباری، مدیران غایب و پایان تلخ سهم ایران/ جام جهانی میدان سیاست؛ ایران با حریفان جنگید یا با میزبان؟
به گزارش خبرگزاری آنا، پرونده حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی با حذف از مرحله گروهی بسته شد؛ حذفی که روی کاغذ شاید تنها یک ناکامی ورزشی به نظر برسد، اما مرور اتفاقات رخ داده در طول مسابقات نشان میدهد شاگردان امیر قلعهنویی فقط با رقبای داخل زمین مسابقه نداشتند.
ایران در شرایطی از صعود بازماند که در هیچیک از سه مسابقه خود شکست نخورد؛ آماری که برای بسیاری از تیمهای حذفشده حتی دستنیافتنی بود. با این حال، فوتبال همیشه فقط در مستطیل سبز خلاصه نمیشود و گاهی اتفاقات خارج از زمین، بیش از تاکتیک و کیفیت فنی، سرنوشت یک تیم را تغییر میدهد.
یکی از عجیبترین تفاوتهای تیم ملی فوتبال ایران با سایر تیمهای حاضر در این دوره، برنامه سفرها بود. ملیپوشان ایران برای هر سه مسابقه مرحله گروهی مجبور به انجام پروازهای بینشهری شدند؛ در حالی که بسیاری از تیمهای دیگر تنها چند ساعت قبل از مسابقه، مسیر کوتاه هتل تا ورزشگاه را طی میکردند. خستگی ناشی از سفر، تغییر شرایط آبوهوایی و بر هم خوردن برنامه ریکاوری و استراحت ملی پوشان، موضوعی نیست که بتوان آن را در سطح اول فوتبال جهان نادیده گرفت.
اما مشکلات ایران فقط به آسمان ختم نشد چون روی زمین هم دردسر کم نبود. در فرودگاهها بارها برای اعضای تیم ملی، از جمله سعید الهویی و مهدی طارمی، مشکلات و سختگیریهایی به وجود آمد؛ اتفاقاتی که تمرکز کادر فنی و بازیکنان را تحت تأثیر قرار داد. در چنین شرایطی انتظار میرفت مدیران فوتبال ایران با حضور در کنار تیم، بخشی از این مسائل را مدیریت کنند، اما واقعیت چیز دیگری بود.
در حالی که تقریباً تمام تیمهای حاضر در جام جهانی با مدیران ارشد، مسئولان اجرایی و... در محل مسابقات حاضر بودند، مدیران فوتبال ایران به دلیل نداشتن ویزا بازیها را از مکزیک و از قاب تلویزیون دنبال می کردند. تیم ملی در یکی از مهمترین تورنمنتهای تاریخ خود، عملاً بدون پشتوانه مدیریتی در برابر تصمیمات و اتفاقات غیرمنتظره قرار گرفت.
در نهایت نیز همه چیز به شکل عجیبی به پایان رسید. تساوی ۳ بر ۳ اتریش و الجزایر، نتیجهای که مسیر صعود را تغییر داد، آنقدر سؤالبرانگیز بود که حتی در فضای مجازی خارج از ایران نیز واکنشهای گستردهای به همراه داشت. برخی صفحات پرمخاطب خارجی با زبان کنایه و طنز نوشتند که اگر پای دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو به بسیاری از اتفاقات سیاسی جهان باز شده، حالا نوبت فوتبال رسیده است! شوخیای که البته بیش از آنکه یک ادعا باشد، بازتاب بیاعتمادی بخشی از افکار عمومی به روند برخی اتفاقات این مسابقات بود.
شاید هیچکس نتواند ثابت کند که نتیجه آن مسابقه یا رفتار میزبان از قبل طراحی شده بود، اما یک واقعیت را هم نمیتوان انکار کرد؛ ایران در این جام جهانی از شرایطی برابر با سایر رقبا برخوردار نبود. از پروازهای پیاپی و مشکلات فرودگاهی گرفته تا نبود مدیران در کنار تیم، همه و همه زنجیرهای از اتفاقات بود که بار روانی و فنی سنگینی را به ملیپوشان تحمیل کرد.
تیم ملی ایران از جام جهانی کنار رفت، اما حذف این تیم را نمیتوان تنها با یک جدول ردهبندی یا چند آمار فنی قضاوت کرد. وقتی یک تیم، علاوه بر حریفان داخل زمین، باید با بینظمیهای برنامهریزی، رفتارهای متفاوت میزبان و ضعف پشتیبانی مدیریتی نیز دستوپنجه نرم کند، طبیعی است که سؤال اصلی پس از پایان مسابقات این باشد؛ آیا ایران فقط مقابل رقبایش بازی کرد یا با مجموعهای از اتفاقات خارج از زمین هم درگیر بود؟
انتهای پیام/
