کودکان هدف نیستند!

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا ، محمد حسین یوسفی، خبرنگار: همین چند سال پیش بود که یک پسربچه ۶ ساله اهل ساندرلند انگلیس و هوادار تیم ساندرلند بر اثر سرطان درگذشت. خبر غم‌انگیزی بود. دلمان سوخت. فوتبالی‌ها خاطرشان هست که تا مدت‌ها، همه بازی‌های فصل لیگ جزیره با یک دقیقه سکوت به احترام این طفل معصوم برگزار می‌شد. تیشرت بازیکن‌ها به عکس او منقش بود و حتی در انگلستان نماد مقاومت شده بود. خدایش بیامرزد.

جام جهانی ۲۰۲۶ شروع شد. آمریکا میزبان است و مکزیک و کانادا هم همین‌طور. همه‌چیز پر شور و باشکوه برگزار شده. همه خوشحال‌اند. فلان خواننده هم افتتاحیه جام جهانی را خواند. کسی هم پیش خودش نگفت که سه ماه پیش همین کشور میزبان و صاحب رؤیای آمریکایی با لشکری از اشرار به سمت ایران ما یورش بردند و شیپور جنگ را با ریختن بمب روی سر کودکان مدرسه‌ای در میناب نواختند و جنگی شیطانی را افتتاح کردند. کسی هم دلش نسوخت که نسوخت. انگار نه انگار.

احتمالا خیلی از همین بچه‌های مدرسه میناب، فوتبالی بودند و رؤیای فوتبالیست شدن داشتند و هوادار تیم‌های بزرگ دنیا بودند. احتمالا زنگ ورزش‌ها لباس بازیکن محبوبشان را می‌پوشیدند. مثلا لباس امباپه، هالند، یامال و مهدی طارمی. شاید حتی یکی دو نفرشان در آینده به حسب استعدادشان بازیکن تیم ملی می‌شدند. از کجا معلوم شاید اگر می‌گذاشتند ماکان بزرگ شود، در دوره‌های بعدی جام جهانی شماره ۷ تیم ملی را می‌پوشید. اما مگر گذاشتند؟ مگر می‌گذارند؟ در یک آن، نفسشان را بریدند. رگ حیاتشان را قطع کردند. رگ حیات ۱۶۸ کودک طفل معصوم اعم از دختر و پسر را. نامرد‌ها حتی به احترامشان سکوت هم نکردند. بی‌بته‌های بی‌غیرت هم همزمان زدند و رقصیدند و تتمه انسانیت را دور ریختند. الهی ننگشان باد.

تا عمر داریم این غصه بر دلمان سنگینی می‌کند. داغش سوزان است و سرد نمی‌شود هرگز. غصه این‌که می‌بایست امروز این کودکان، چهار صبح از خواب ناز بیدار می‌شدند و بدون دغدغه‌ این‌که فردا به مدرسه بروند، در کنار ما بازی‌های تیم ملی را می‌دیدند. اما نشد که بشود. چون در این جنگ نابرابر، کودکان تارگت بودند، خدایشان نبخشد.

جدیدترین دیوارنگاره میدان راه‌آهن تهران با عنوان «کودکان هدف نیستند» (Kids Are Not Targets)، با طراحی از محدثه علیشاه و محیا جعفری رونمایی شد. این اثر با به تصویر کشیدن کودکان شهید میناب در لباس تیم ملی فوتبال، پیام مظلومیت و آرزو‌های از دست‌رفته آنان را به زبانی جهانی بیان می‌کند.